FdF

Vandaag gingen we dus naar Pompei. We zijn daar zo'n 20 jaar geleden geweest, maar ja, bij een oude opgraving als deze verwacht je niet dat er veel verandert ;-) Bovendien was onze herinnering eraan na al die jaren wel wat verwaterd. Bij aankomst leek alles wel wat georganiseerder te zijn dan 20 jaar geleden en toch ook wel drukker, hoewel we er toen volgens mij in augustus waren. Maar verder was het deels een aha-erlebnis, hoewel de algehele indruk waarschijnlijk nog steeds hetzelfde is: het blijft indrukwekkend maar ook een beetje onwerkelijk om te bedenken dat al die straatjes en huizen er al zo lang staan. Pompei is ook veel groter dan ik me herinnerde, zo groot dat we zo'n drie uur hebben rondgedwaald, ook deels omdat we vergeten waren om een plattegrond te vragen :-(

Maar ook zonder kaart bleken we de belangrijkste attracties wel te hebben gezien: het theater, het amfitheater, het forum, de necropolis, een botanische tuin met alle planten die ze in die tijd al voor diverse doeleinden gebruikten (met bordjes waarop stond waarvoor ze werden gebruikt, erg interessant), diverse tempels en verder vele, vele huizen, grote villa's, maar ook hele kleine huisjes, winkels, kroegen en zelfs een zeepfabriek. De meeste huisje bestaan enkel uit kale muren, maar hier en daar kom je ook binnenplaatjes tegen met pilaren, muurschilderingen, waterbekkens, een soort wasbakken van verschillende soorten en kleuren marmer. Hier en daar een beeld. Op het forum was een grote opslagplaats van alle vazen, beelden en andere voorwerpen die ze hebben gevonden, met daarbij ook enkele gemummificeerde mensen. Wel akelig om te bedenken dat die mensen dus zo snel door het lava zijn overstroomd dat ze in vaak angstige houdingen staan of liggen.

De vele straten bestaan trouwens uit zeer grote en vaak zeer ongelijke keien, met hele hoge stoepranden, waarbij er om de zoveel meter een paar hogere stenen liggen, waarbij je de straat kunt oversteken, maar die zover uit elkaar liggen, dat een hoge wagen erover heen kan rijden, een beetje zoals de bussluizen van nu ;-) Je zou bijna denken dat het vaak regent en dat op deze manier het water weg kan en je droog naar de overkant kunt, maar ik vermoed dat de achterliggende reden wel een andere is ;-)

Vertrokken vanuit Rome (dat klinkt gemakkelijk en vooral véél sneller dan het in werkelijkheid gaat) en richting Napels. Van daaruit naar de baai aan de overkant, naar Vico Equense (met zicht op Napels en de Vesuvius). Mooi luxe hotel weer, vijf sterren met alles erop en eraan, inclusief een eigen parkeergarage die erg ruim is en een zeer steile oprit/afrit heeft die erg krap is :)

Het chique restaurant hier schijnt bekend en beroemd in de omgeving en we hadden bedacht er morgenavond te gaan eten. Op de badkamer zit een luidsprekertje waaruit het geluid van de tv komt. Dat leek me nogal overdreven, wat heb je aan tv-geluid zonder beeld? Na wat prutsen met de afstandbediening bleek het glazen plaatje in de muur echter een breedbeeld-lcd-schermpje te zijn, en jahoor, het tv-beeld verscheen :)

Bij het eten in het dorpje in een klein restaurantje (waar we ook al uitstekend hadden geluncht) spraken we een Duits echtpaar dat ook in dit hotel zit en er gisteravond al had gegeten. Het eten blijkt prima, maar erg gekunsteld en peperduur. En het eten in dat kleine restaurantje was echt super, een gezellige kok ook (*) dus waarschijnlijk gaan we hier nog heen, scheelt waarschiijnlijk ongeveer een kwart in de kosten (een grappa kost hier 2 euro, in Rome op het Campo 7 euro).

Hier het uitzicht vanuit het raam bij avondlicht, beneden de lampjes van het dorpje onder het hotel, de lampjes van Napels aan de overkant met de Vesuvius op de achtergrond. Die komen we morgen weer tegen wanneer we naar Pompei gaan...

(*) De kok vroeg ons waar we verbleven. Heel mooi hotel en ook best goed restaurant, zei hij, “ ... maar eigenlijk moet je eten waar de kleren van de kok een beetje vies zijn geworden, waar er wat saus enzo op gespat is” :) Dat was bij hem dus idd het geval. Hij maakt zelf Limoncello (citroenlikeur) en één dag in het jaar een speciale notenlikeur (die we uiteraard kregen om te proeven). Waarom alleen op die dag kon ik niet zo goed volgen in het Italiaans, maar dat maakt ook niet zoveel uit...

TUESDAY SEPT 16
(WO 17e gepost, maar toen hadden we pas weer internet :)

Voordat we morgen vertrekken, banjeren we vandaag nog door Rome en gaan we eerst naar Vaticaanstad. Vanuit ons hotel loopt de Via Garibaldi omhoog door een parkachtige omgeving, van waaruit we steeds een prachtig uitzicht over Rome hebben. Maar uiteindelijk loopt de straat omlaag richting de Tiber en vervolgens naar de Sint Pieter. Als atheist wilde ik toch maar weer een blik in de Sint Pieter werpen, vraag me niet waarom. De vorige keer dat we in Rome waren mocht ik er niet in omdat ik blote knieen en schouders had, maar ditmaal was ik decent genoeg gekleed om erin te mogen. Het is toch wel een indrukwekkend gebouw, hoewel ik het toch ook altijd wel kitscherig vind, al die muurschilderingen, heiligenbeelden, gouden ornamenten en engelen. En hoewel ik er niet in geloof, kon ik het toch niet laten om de voet van het Petrusbeeld even aan te raken (zoals duizenden mensen voor en na mij, waardoor die voet dus helemaal afgesleten is).

Na de Sint Pieter staken we de Tiber weer over om te lunchen en vervolgens liepen we terug naar het hotel, waar ik op de binnenplaats heerlijk in het zonnetje heb zitten lezen, terwijl Erik de mail van zijn cursisten beantwoordde. We hadden besloten dat we 's avonds bij de Japanner gingen eten (meestal zoeken we groten buitenlandse steden voor de afwisseling een Japanner op, omdat Japans eten ook in het buitenland gewoonlijk erg goed en lekker is). De internetrecensies van restaurant Hamasei klonken erg goed en het was ook niet slecht, maar het was niet echt bijzonder of opvallend. De pruimenwijn (ume) smaakte prima, evenals de sake, sushi, sashimi, yakitori en tempura, hoewel hier en daar een bijbehorend sausje ontbrak en alles nogal ongeinspireerd werd opgediend, terwijl de presentatie in Japan ook een belangrijke rol speelt. De yakiniku (rundvlees) van Erik viel helaas een beetje tegen. Bovendien werd alles in sneltreinvaart opgediend, zodat we binnen een uur klaar waren. En het was ook een nogal groot en vrij ongezellig restaurant. Vergeleken hierbij beviel de Japanner in Florence, een paar jaar geleden, een stuk beter.

We besloten daarom maar koffie en amaretto/grappa te gaan drinken op het gezellige Campo de' Fiori, onder het enigszins twijfelachtige genot van een nogal pretentieuze straatartiest, die echter wel zijn dansje uitvoerde op muziek van David Sylvian wat dus een hoop goedmaakte ;-)

Eerste volle dag in Rome, waarbij we gisteravond oa het Forum Romanum en het Colloseum op het programma hadden gezet.

Bij het wakker worden, straalde een strakblauwe hemel ons tegemoet (nou ja, pas nadat we de luiken van de kamer hadden opengedaan ;-) Na een uitgebreid ontbijt in een zeer spatieuze, maar vrijwel lege ontbijtzaal met zeer uitgebreid, nogal on-Italiaans ontbijtbuffet, liepen we langs de Tiber richting het Campidoglio, waar we 12 jaar geleden voor het laatst waren toen Joop en Cinzia elkaar in een sneltreinceremonie het jawoord gaven. Achter het Campidoglio kijk je uit op het Forum Romanum met daar weer achter het Colosseum.

Het blijf toch een imposant gebouw, en vooral het idee dat dit er al zo lang staat, maakt het extra indrukwekkend. We wilden eigenlijk nog naar binnen, maar aangezien er zowel voor als na de kassa enorme rijen mensen stonden, hebben we daar maar van afgezien. Aangezien het best warm was, besloten we om het Colosseum heen te lopen, want daarachter leek (volgens de kaart) een park te liggen. Helaas bleek dat park echter niet voor het publiek toegankelijk te zijn, dus liepen we lang het Circus Maximus (zo ongeveer de grootste kale lege vlakte in Rome) door richting de Bocca della Verita. Wie Roman Holiday heeft gezien, kent vast de scène waarin Gregory Peck Audrey Hepburn op de scooter door Rome meeneemt naar dit beeld van een hoofd in de buitenmuur van een kerk, waarbij hij zegt dat als je je hand in de mond steekt en liegt, je hand wordt afgehakt. Hij steeks vervolgens zijn hand erin en doet alsof ie is afgebeten. Ik was blijkbaar niet de enige die het leuk leek om een foto te laten maken terwijl ik mijn hand in de mond steek, want er stond een lange rij toeristen te wachten en er stond zelfs een bordje bij met de tekst “één foto per persoon”. Dus ook hier besloten we maar niet in de rij te gaan staan, maar door te lopen naar het Campo di Fiori om daar te gaan lunchen. En wederom net als 12 jaar geleden aten we in het restaurant waar we met onze vriendenclub aten op de avond voor de bruiloft. Na de lunch liepen we via het Pantheon (waar Erik met andere lenzen wat foto's wilde maken en ik een nieuw filmpje heb gemaakt) naar het Japanse restaurant waarvan we eerder een reclame hadden gezien. Het restaurant was vandaag dicht, maar zag er vrij authentiek uit, zodat we daar morgen maar eens gaan eten.

Na alle geloop deden onze voeten ondertussen toch wel zeer, dus gingen we terug naar het hotel om ze wat rust te geven. Vanavond besloten we daarom te gaan eten in de hippe bar van gisteren. Het eten was bijna net zo hip als de inrichting....

Vanochtend na het ontbijt vertrokken naar Rome. We konden het hotel in eerste instantie niet vinden (tenminste, dat dachten we, want het kloosterachtige complex dat we vonden bleek achteraf inderdaad het hotel te zijn, maar zonder uiterlijke herkenningskenmerken). Het is een chique hotel in een oud pelgrimsklooster, met -en dat was belangrijk- eigen parkeerruimte, want dat is midden in Rome niet zo vanzelfsprekend. Parkeren is hier echt een ramp waar wij dus gelukkig geen last van hebben. Het regende nog een heel klein beetje en bij het ophalen van mijn paspoort uit de auto liep er ook meteen iemand met een paraplu mee om er vooral voor te zorgen dat ik niet nat werd. Het hotel is behoorlijk aan de prijs, maar ook echt de moeite waard (het had ook een uitzonderlijk hoge score van bezoekers, 9,6 gemiddeld en dat zie je niet zo vaak). Geheel marmeren badkamer, en een douchekop zo groot als een langspeelplaat :)

Zo rond 15:00 zijn we Rome ingewandeld, even de brug over en we stonden op het Campo di Fiori. Van daaruit naar het Piazza Navona, het Pantheon, de Trevi-fontein (zie foto), de spaanse trappen en via het Pantheon en Campo di Fiori weer terug naar het hotel (met onderweg nog een lunch; jacki had een plak gebakken polenta en ik had lekkere pappardelle). Overal wat foto's gemaakt, maar morgen nog even terug met wat meer lenzen, even kijken welke....

Nu net hier in de wijk gegeten bij een Indiaas restaurant, erg lekker overigens. Tot nu toe elke dag Italiaans gegeten, niets mis mee, maar toch wel aardig om het nu af te wisselen. Ze hadden geen koffie, dus geen toetje aldaar genomen. Maar terug richting hotel in een designbarretje espresso's met likeur en grappa uit het vat gedronken.

Trevi

Morgen verder rondbanjeren in Rome, dan neem ik de 100-400mm lens en de 17-40mm groothoek mee (vandaag foto's gemaakt met de 24-105). Dan ook het Colloseum en het Forum Romanum op het programma. En als ik nog even met de lichtsterke F1.4 terug wil naar het Pantheon, dan is dat hooguit een kwartiertje lopen...  Toch handig :)

Net zoals gisteren eindigde met regen, begon het vandaag met regen. Op het Italiaanse journaal bleek zelfs dat het in sommige delen van Italie (vooral het noorden en Sardinie voor zover ik het zag) werkelijk noodweer was geweest. Dus na het ontbijt hebben we eerst een tijdje in ons prachtige rustieke appartement gezeten om te lezen en te internetten. Tegen enen leek het droger te worden, dus vertrokken we richting Volterra, een hooggelegen stad met veel Etruskische resten en ook een Romeins theater. De weg ernaartoe was prachtig, met slingerende wegen door het golvende Toscaanse landschap (met tussendoor een prachtig zicht op San Gimignano). Maar helaas zag alles er door de regen nogal grijs en grauw uit.

Bij aankomst begroette Volterra ons met een imposante stadsmuur, toren en toegangspoort naar de stad. De stad is helemaal ommuurd en binnen de muren bevinden zich veel kleine (en een paar grotere) straten, vol hoge huizen, veel restaurantjes en winkeltjes, maar niet vervelend toeristisch. Na vanaf de stadsmuren een blik op het Romeinse theater te hebben geworpen (de reisgids zegt “Gesloten bij regen“) kwamen we terecht op het centrale plein, het Piazza dei Priori, waar we Schotse doedelzakmuziek hoorden. Er bleek net een bruidspaar bij het gemeentehuis te zijn gearriveerd, waarschijnlijk (gokten wij) een Italiaanse bruid met een Schotse bruidegom, gezien de vele mannelijke gasten in Schotse kilt. Het deed mij erg denken aan Four Weddings and a Funeral. Alleen jammer voor die dames in elegante jurken dat het weer een beetje tegenviel ;-)

Het Romeinse theater van Volterra (gesloten bij regen volgens de reisgids, en inderdaad....  foto vanaf de stadsmuur)

Na wederom een lekker Italiaanse lunch begon het helaas weer te regenen, zodat we Volterra verder lieten voor wat het was en de terugreis aanvaarden. Gelukkig is het eten in onze “boerderij” prima, zodat we wederom in het knusse restaurant hebben genoten van een Toscaanse maaltijd. Morgen gaan we op weg naar de eeuwige stad... Roma....

Wo: Vertrek 10:30 naar Venlo, aankomst begin van de avond in Zwitserland in hotel Thorenberg (in Littau, vlakbij Luzern) en gegeten in het bijbehorende restaurant Maximo. Hotel en restaurant waren prima, de volgende dag uitgerust weer op pad naar Italie. 

Do: Bij het inpluggen van de aanstekervoeding van de GPS ging de voeding stuk (en meteen de zekering voor de beide sigarettenaanstekers ook), dus eerst bij een tankstation een nieuwe 30A-zekering gekocht en geplaatst.

Na exact 800km vanaf het vertrek waren we ongeveer halverwege de Gotthardtunnel. Op de eerste grote Italiaanse servizio een nieuwe voeding gekocht (USB) voor de GPS en we konden weer navigeren. Reisdoel: San Casciano in Val di Pesa. Mooi hotel met driekamer-suite in een oude villa in Toscane, met 'oude' kamers en meubels en moderne badkamer en WiFi op alle kamers en prima bijbehorend restaurant. Temperaturen overigens vrij hoog hier (31-35 graden C). 's Avonds lekker gegeten hier en op basis van het weer het programma voor de volgende dag bepaald.

Vr: Op de derde dag het eerste echte programma: Monteriggioni en San Gimignano. Na het ontbijt op pad naar Monteriggioni waarbij de navigator de opdracht kreeg om snelwegen te vermijden zodat we door de mooie Toscaanse landschappen zouden rijden. De navigator neemt vaak toch al afkortingen die 1,2s sneller zijn en waarbij je dan ook over zandpaden en dergelijke moet rijden, en dat deed ie nu dus al zeker...

Na ca drie kwartier arriveerden we in Monteriggioni, een mooi ommuurd stadje:

Het stadje bestaat voornamelijk uit een kerkje, centraal geplaatst binnen de muren, en enkele andere gebouwen. De meeste daarvan zijn momenteel in gebruik als hotel, restaurant, bar, winkeltje etc etc. Uiteraard komen er nogal wat toeristen hier en die willen toch wat eten en drinken (wij ook hoor), maar het is niet zo dat het er één grote tourist trap is. Je mag wel 1,50 euro betalen om de trap naar de muren te beklimmen, maar dan kun je van daaraf weer foto's maken van de omgeving én van het binnenpleintje. En dat hebben we dus ook gedaan...

Daarna zijn we naar San Gimignano gereden, waar we overigens al eerder zijn geweest. Ook dit plaatsje is bekend om zijn muren en torens, nog iets bekender zelfs. En in tegenstelling tot Monteriggioni heeft San Gimignano een parkeerprobleem. We waren al op één van de officiele parkeerplaatsen geweest (kaartje getrokken en binnengereden, maar geen plek, en we konden zowaar zonder te betalen met dat kaartje weer uitrijden) en daarna hadden we de auto bij tig andere auto's een héél eind buiten de kern in de berm gezet. Maar die auto's hadden allemaal mooie parkeerbonnen onder de ruitenwissers, dus ook daar maar weer weggereden. Op de volgende parkeerplaats vonden we - toevallig -  wel ruimte... Ik snap het parkeerprobleem daar best, maar ze gaan er toch waardeloos mee om, maar goed, we hadden een plekje...

En dat is dus de skyline van San Gim...

Nikko staat op de werelderfgoedlijst en is een van de populairste toeristische attracties, vooral voor de Japanners zelf en het is er dus altijd vrij druk. Er staan dus altijd wel een of meer Japanners voor een gebouw om voor altijd ermee te worden vereeuwigd, zoals deze twee.

Na het hameren van de taaie rijstmassa (zie topic Jacki; nb: verstikking bij het eten van de taaie mochi is écht een gangbare doodsoorzaak onder ouderen) zijn we met de trein naar het nabijgelegen Nikko gegaan. Heen- en terugreis duurden samen amper 6 uur, waarvan het grootste gedeelte met de snelle shinkansen. Toen we de mama-san bij het vertrek om 9 uur vroegen of ze een taxi wilde bellen, zei ze dat ze ons wel met hun auto naar het station brachten.

Nikko is een grote verzameling tempels, schrijnen en poorten die zeer druk gedecoreerd zijn. Nikko is ook in andere opzichten druk: tussen de talloze (voornamelijk Japanse) bezoekers krioelen massa's schoolkinderen, in groepjes naar kleur, kleding en petje gerangschikt. Op onderstaande foto een van de dreigende wachters in felle kleuren die de vele poorten van Nikko bewaken.

Om 10 voor 19 waren we weer terug in de ryokan, waar we opnieuw een zeer uitgebreid een prima diner kregen voorgeschoteld, dit keer met sukiyaki als een van de hoofdingredienten.

In de ryokan wordt elke ochtend voor het ontbijt 'mochi tsuki' gedaan ofwel 'pounding the rice'. Dat wil zeggen dat rijst met water in een grote houten kom met stokken en een hamer tot een soort deeg wordt geslagen waar vervolgens rijstballetjes (mochi) van worden gemaakt die op verschilllende manieren worden geserveerd, bijvoorbeeld in misosoep, met natto (gefermenteerde sojabonen), nog een hartige die ik me niet meer herinner en drie zoete varianten: met zoete azukibonen, met een groen poeder dat een beetje naar pinda smaakte en met een groene pasta die een beetje aan kokos deed denken. Hoewel ik de zoete varianten wel lekker vond, hebben de mochi zelf weinig smaak en zijn ze erg taai.

Toen Erik wat foto's maakte, werd hij als enige gaijin meteen door de speaker (de “papa-san” van de ryokan die tekst en uitleg gaf en die aan de reacties van de anderen te horen soms erg grappig was) uitgenodigd om mee te helpen stampen. Wat hij uiteraard graag deed (zie foto).

Onze kamer in de ryokan in Akayu is prachtig en het bad geheel in stijl. De eerste avond ga ik toch maar naar het openbare stenen, als altijd gloeiendhete bad. Aangezien de ryokan een doolhof van gangetjes is en mijn Japans nog steeds niet zo goed, beland ik eerst in het mannenbad. Gelukkig ziet de enig aanwezige man mij niet. Na aanwijzingen van een personeelslid, zoals iedereen heel erg aardig en voorkomend, vind ik toch het vrouwenbad, waar de enige vrouw opvallend snel weg gaat als ze mij ziet...

De tweede avond hebben we samen ons eigen houten bad uitgeprobeerd (met uiteraard twee glaasjes sake). Het plastic geval linksonder is het krukje waarop je je zittend moet inzepen en afspoelen, zodat je schoon het bad ingaat. Het begint al te wennen...

Vroeg wakker uiteraard. Eerst rustig uitgebreid ontbijtbuffet, rustig inpakken en uitchecken. Met de taxi naar het station waar we het boemeltje terug nemen naar Sendai. Daar nemen we de lokale boemel (waarin ik dit nu typ) door de bergen naar Yamagata, waar we overstappen op de nog lokalere miniboemel naar Akayu Onsen.

Akayu zou volgens ons een klein bergdorpje zijn, maar bleek (uiteraard!) toch een redelijk grote stad. De ryokan ligt aan de rand van de stad en bleek nog leuker en luxer dan we haddden verwacht. In eerste instantie dachten we dat we weer een redelijk grote kamer hadden en dat we buren zouden krijgen in de met openstaande papieren schuifwandjes kamer ernaast, maar het bleek een complete Japanse suite, met een zit/eetkamer, aparte slaapkamer (de leegstaande kamer waar 's avonds de bedjes worden uitgerold), een aparte zit/rookhoek met staande asbak en schommelstoel, apart toilet en een houten badkamer, met douchegedeelte en een diepe houten badkuip.

's Middags vroegen we of we ergens fietsen konden huren om wat rond te trekken in de bergen met wijnboerderijtjes in de omgeving. Fietsenverhuur bleek er niet te zijn, maar de eigenaresse bood aan om de fietsen van haar familie te gebruiken. Ze belde even naar huis, maar helaas bleken de fietsen in gebruik. We hebben toen wat rondgewandeld in Akayu. 's Avonds kregen we een zeer uitgebreid kaiseki-diner op de kamer geserveerd. Hoewel het eten overal uistekend was, was deze nóg wat uitgebreider en op sommige punten subtieler. Heel veel verschillende potjes en schaaltjes met veel heerlijke dingen. Een enkele vis vond ik persoonlijk wat minder, maar die wilde Jacki wel ruilen voor de teppanyaki-steak ;-)

Onderstaande foto maakte ik van het gereedstaande diner, maar het bleek iets meer dan de helft van het totale maal te zijn. Er werden nog meerdere gerechten gebracht, waaronder uiteraard een extra schaaltje tafelzuur, misosoep en de rijst, die in dit geval gebakken rijstballetjes bleek te zijn (yaki onigiri). Daarbij enkele kannetjes sake en tot slot nog vruchten en groenethee-ijs na...

Mooi weer, net als gisteren. Vroeg wakker en op naar het bestelde Japanse ontbijt, dat net als het Kaiseki-diner weer uitgebreid is (kleine gerechtjes) en fraai wordt gepresenteerd. Daarna wandelen we naar het strandje, van waaruit we via bruggetjes over enkele van de kleine eilandjes wandelen. Onderweg komen we een grote schare fotografen tegen, waarschijnlijk een fotoclub die op de zondag een shooting day in the bay hebben gepland. Gewapend met grote tassen met veel lenzen, statieven en eigen modellen, die allerlei vreemde danspasjes op het strand uitvoeren op het a-ritmische klik-klik-klik van de fotoclub.

's Middags met de rondvaartboot mee tussen de eilandjes door de oceaan op. De meeuwen worden gevoerd en uit de luidsprekers schalt in Japans en Engels uitleg over de namen en de vorm van de eilandjes die we passeren: "This island is called xxxjima, which means 'Lion Island' because some people say it looks like a lion". Handig.

's Avonds het Japanse en Chinese buffet, dat ook uitstekend en lekker was. Zes koks continu in de weer om de gerechten, stoommandjes, woks en talloze schalen onder controle te houden. Na een borrel in het kleine barretje liggen we alweer om 22:00 uur in bed.

Het uitzicht vanuit onze luxe ryokan-kamer is verpletterend (zie foto), net zoals het eten en de attentheid van het overvloedige personeel.

Uiteraard is er ook een openbaar bad waarin ik als enige niet-Japanner tussen voornamelijk oudere Japanse vrouwen mezelf extra goed schoonboen op een laag krukje alvorens in het gloeiend hete water te stappen. Ze hebben zelfs een buitenbadje met het geurtje van de maand: orange-mandarin. Daarna in de yukata (ochtendjas) uitzweten. Heerlijk...