Conferenties, seminars etc

Stifo@Sandberg 2009

Emilie Randoe — Fri, 13 Feb 2009 18:18:00 GMT

holebi's in de media

Emilie Randoe — Sun, 30 Sep 2007 20:54:00 GMT

Schorer 40 jaar

Homoseksualiteit in de media. Dat was het thema van een discussie onder leiding van Margriet Brandsma over homoseksuelen en beeldvorming in de media tijdens de veertigste verjaardag van de Schorerstichting. Het is zo'n gelegenheid waar je nog als internet deskundige wordt geïntroduceerd. In het panel deden behalve ik ook Jacob Gelt Dekker, Henk Burger, en Irene van Stichting Ondersteboven mee.

Is er nu wel of niet wat veranderd in de beeldvorming de afgelopen 20 jaar was de openingsvraag. Het panel was verdeeld. Er zijn veel meer holebi's te horen en te zien in de media, maar in GTST of ander Nederlands drama komen ze er bekaaid vanaf. Lijkt mij een kwestie van de producent en scriptverantwoordelijken tot de orde roepen, zoals succesvol eerder e de serie 'Vrouwenvleugel'. 'Hoe wil je dan afgebeeld worden', was de vraag van Jacob Gellt Dekker. Toen stokte de discussie. 'Normaal, divers zoals we zijn', was de mening van Henk Burger.

Had ik nu internet in portfeuille bij Schorer, dan zou ik doen wat deze tijd van 'Nieuwe Helden' van ons vraagt en een paar aansprekende boegbeelden aan het bloggen te zetten. Een paar stevige bikkels die als ware campaigners aan de gang gaan en er voor zorgen dat er voor de kerst een lesbisch stel in GTST zit.

Een natte vinger enquete in de zaal wees uit dat vijf van de ongeveer honderd aanwezigen een weblog onderhielden. Da's niet genoeg! Maar in het nagesprek op de gang met twee aardige dames bleek waarom. De aanwezigen, gemiddeld ruim 40+ voeren op allerlei andere manieren actie. Dat bloggen was misschien meer iets voor jongere generaties? Ik denk dat ze gelijk hebben. Dus Schorer, lap de 23-jarige rechtenstudente en binnenkort ruimtereiziger Betty Veenman erbij. Zij is naar eigen zeggen (Algemeen Dagblad) 'de jongste en vermoedelijk ook eerste lesbische vrouw ter wereld die dit onderneemt'.

PICNIC: het medialandschap in 2015

Emilie Randoe — Thu, 27 Sep 2007 22:34:00 GMT

Zo'n 50 docenten en professionals uit de interactieve media sector ontwikkelden in drie uur tijd vier scenario's voor het medialandschap in 2015. Krijn Schuurman (Internic) deed de kickoff door in hoog tempo verleden en huidige trends in het mediagebruik te benoemen en vandaaruit extrapolaties naar de toekomst te maken. Zo stelde hij dat de impact van trends vaak onderschat wordt op de lange termijn en overschat op de korte termijn.

De deelnemers waren gegroepeerd aan vier tafels volgens het principe van netwerk-resonantie (je gaat zitten naast iemand die je kent, iemand die je leuk vindt, of je vindt toevallig een lege stoel). Na een uur hard werken lag er voldoende op tafel om de assen voor de scenario's te bepalen. De horizontale lijn bestond uit NIEUWE HELDEN (zoals Beppe Grillo, de komiek die de Italiaanse politiek momenteel op stelten zet) en TRANSPARANTIE (de vele websites waar je ervaringen van consumenten met leveranciers kunt raadplegen), de verticale lijn uit INDIVIDU en GROEP.

Op basis van de vier scenario's werden de nieuwe beroepen in het medialandschap in kaart gebracht. Zoals life designers, die op bestelling nieuwe profielen voor je maken of taggeteers, die content op maat produceren. Ook is voorzien in een nieuwe toezichthouder, de Tagging Autoriteit. Deze ziet toe op het juiste verloop van het tagging proces en houdt toezicht op het bewaren en editen van tags.

De opbrengst van deze middag wordt nu uitgewerkt in een 'White Paper', dat onder andere via dit weblog beschikbaar zal zijn. De sessie is de start van de kenniskring 'Beroepsprofiel Interactieve Media 2015', die als opdracht heeft om de scenario's verder uit te werken, de beroepen vlees op de botten te geven en een set robuuste competenties te ontwikkelen. Deze zullen gebruikt worden als ijkpunt voor het onderwijs aan het Instituut voor Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam. Technorati Profile

In Game Advertising: Hoeveel kun je aan?

Emilie Randoe — Sun, 18 Jun 2006 01:12:00 GMT

Vier studenten van het Instituut voor Interactieve Media organiseerden als onderdeel van hun afstudeerjaar een seminar over In Game Advertising onder het motto ' Hoeveel kun jij aan'?.

Ondanks het mooie weer was de zaal met negentig bezoekers goed gevuld. Terecht, want de jonge interactieve mediaprofessionals presenteerden niet alleen de uitkomsten van hun eigen onderzoek, maar hadden ook een interessante stel sprekers bij elkaar gebracht. Geen saaie powerpoint maar een flitsend filmpje, waarin zij slim illustreerden wat volgens games nog acceptabel is en wat echt niet kan. Host Skate the Great hield de vaart erin, maar zette met zijn commentaar ook de toon: op traditionele vormen van reclame - commercials, banners, pop ups - zit scht niemand te wachten. Nog wel acceptabel zijn zaken die in de echte wereld ook verschijnen, zoals billboards, reclamezuilen, affiches. Beter geen realistische auto's in een mario game. Spulletjes die logisch onderdeel zijn van het spel kunnen weer wel. Veel impact heeft dit echter allemaal niet. De toekomst ligt naar alle waarschijnlijkheid in sponsord games, waarvan David Nieborg (ASCA, UvA) bij wijze van illustratie het een en ander vertelde over America's Army. Dit is het nieuwste wapen van recruiters - die natuurlijk als beste wapen nog altijd beurzen voor het hoger onderwijs hebben te bieden-. Propaganda van de bovenste plank natuurlijk. Typisch aan het spel is dat je alleen de Amerikaanse Soldaat kan spelen. Je kunt kiezen uit verschillende missies en spelen in echte landschappen. Het game wordt ook gebruikt voor simultatietraining van echter soldaten. Zij kunnen zich op die manier voorbereiden op een verblijf in pakweg Afghanistan.

Ik trots natuurlijk op Sven Mol, Ken Kumentas, Sjoerd Vijfhuizen, Baneisa Ahioud, Pepijn Borgwat, Wouter Hömann, Maurits van der Zouw, studenten van de eerste lichting afstudeerders en Marianne Spier, die hen begeleidde. De Telegraaf schreef er een verslag over. Zo'n evenement als dit, een ruimhartige medewerking van professionals, is een prachtige invulling van de strategische doelstelling ' als hbo bijdragen kennisontwikkeling in de sector'.

De creatieven mekkeren - om geld

Emilie Randoe — Tue, 04 Apr 2006 07:22:00 GMT

Zo luidt een bijzonder cynisch stukje van Paul Vlugt in Het Parool van maandag 3 april over de lancering van de Wethouder van Creativiteit. Jammer toch dat die krant - die zich qua positionering toch voor een belangrijk deel op de Creatieve Industrie richt - er alleen maar zuur doet in haar berichtgeving.

Wethouder van Creativiteit: dwarsverbanden

Emilie Randoe — Mon, 03 Apr 2006 23:14:00 GMT

Rudy Lion Sjin Tjoe interviewt Peik Suyling

Op zaterdag 1 april presenteerde ACX haar cadeau aan de stad Amsterdam. Hieronder mijn speech over ' dwarsverbanden' .

Lateraal denken – het kunnen leggen van dwarsverbanden – is sinds mensenheugenis de bron van alle creativiteit. Lateraal denken manifesteert zich in individuen –creatieve mensen - maar ook in groepen – creatieve teams - en in netwerken - een creatieve stad. En al evenzeer sinds mensenheugenis is de stad de plaats waar zich binnen een dicht weefsel van sociale netwerken bloeiende kernen van creativiteit kunnen vormen.

Met de overgang naar de kenniseconomie is creativiteit geoormerkt als een zeer belangrijke economische productie factor. En een creatieve stad is een noodzakelijke voorwaarde geworden voor een gunstig investerings- en productie klimaat.

Het is dus erg belangrijk dat we ons buigen over een goed model om creativiteit te organiseren en een kritische analyse te maken van de belangrijke randvoorwaarden. Zoals daar zijn: voldoende woningen met lage huren, rafelranden in de stad, en de mogelijkheid om een fatsoenlijk inkomen te verwerven. Alleen dan blijft er uberhaupt tijd over om actief te zijn in dwarsverbanden. Kapitaal, een opdrachtgever die risico durft te nemen, is een andere belangrijke randvoorwaarde.

Er is al veel onderzoek gedaan naar hoe een creatieve industrie te ontwikkelen. Er is dus al veel bekend over wat te doen en niet onbelangrijk – wat te vermijden. Dat onderzoek leert ons dat het nog niet zo eenvoudig om met creatieve industrie ook een economische output van betekenis tot stand te brengen. Asociaal , onrendabel en autonoom zijn belangrijke waarden gebleken, die gekoesterd moeten worden. Een tweede les uit onderzoek is dat zich onder de top van de creatieve superstars een evenzeer belangrijke midden- en onderklasse klasse beweegt die echt alle zeilen moet bijzetten om zich een redelijk inkomen te verwerven. We hebben het dan wel over dertigers die het nog steeds aan de middelen ontbreekt voor bijvoorbeeld het starten van een gezin.

Ik stel voor mijn beleidsperiode te beginnen met het ontwikkelen van een goed concept voor Amsterdam als Creatieve Stad. Want laten we wel wezen, welke stad afficheert zich tegenwoordig niet als creatief? Dat doet het immers goed in de citymarketing. Maar in feite draait het hier om een strategisch ontwerp vraagstuk. Hoe en welke dwarsverbanden te organiseren en hoe een cultuur te bevorderen waarin deze dwarsverbanden kunnen gedijen? Deze vraagstukken liggen aan de basis van een goed concept voor de Amsterdamse Creatieve Industrie. Als wethouder zal ik daarom alle aanwezige kennis, ambitie en passie organiseren in een stadsvrijplaats om in vijf bijeenkomsten via public research een goed concept te ontwikkelen. De eerste vrijplaats wordt gehost door de Hogeschool van Amsterdam op 21 april in de Van Gendt Hallen.

Een concept alleen is niet voldoende. Geheel tegen de trend van terugtredende en nog slechts faciliterende overheid in, zal ik tijd besteden aan het organiseren van een andere belangrijke productiefactor: die van het kapitaal. Amsterdam stelt daarom een Commissioner voor de Creatieve Industrie aan. Deze commissioner organiseert een flink budget van zeg 50 miljoen bij bedrijfsleven, kennisinstellingen en overheid. Dit geld gaat niet naar een fonds of incubator, maar naar een ontwikkelmaatschappij. Het zal gebruikt worden om in dwarsverbanden opdrachten uit het publieke domein te realiseren, zoals het bevorderen van sociale cohesie, het ondersteunen van het informele leren en het stimuleren van dwarsverbanden.

Met een goed concept en de goede werken van de commissioner en de ontwikkelmaatschappij wordt het derde doel gerealiseerd. Een gezonde toekomst van die duizenden mensen die hun toekomst zien in de creatieve industrie. En dan verwacht ik dat als dr. Rosalind Gill in het najaar van 2010 voor de tweede maal de uitkomsten van haar onderzoek ‘ workers in the creative industry’ presenteert, er andere cijfers figureren als er gevraagd wordt naar de inkomens van mensen. Het gemiddelde inkomen uit arbeid in de creatieve industrie bedraagt dan 40.000 euro per jaar voor mannen en vrouwen. Ten opzichte van de huidige situatie betekent dat voor mannen een verdubbeling en voor vrouwen een verviervoudiging van het huidige inkomen.

Creative Capital Conference 17 & 18 maart 2005

Emilie Randoe — Tue, 18 Oct 2005 11:11:00 GMT

Op 17 en 18 maart vond de eerste Creative Capital Conferentie plaats in Felix Meritis in Amsterdam

Twee vragen stonden centraal. Wat is nu eigenlijk de culturele dimensie van de kenniseconomie en wat is de rol van het publieke domein in het ontwikkelen van innovatie tactieken en strategieën voor de kenniseconomie. Welke maatregelen, van stedebouwkundige arrangementen tot en met opleidingen, zijn er nodig om te zorgen dat het creatieve kapitaal tot ontwikkeling kan komen?

Uit een aantal recente onderzoeken is gebleken dat het publieke domein een belangrijke broedplaats is voor nieuwe innovatieve bedrijven (oa. Amar Bhidé: the origin and evolution of new businesses). Geen wonder dat landelijke, regionale en lokale overheden worstelen met de vraag hoe zij deze nieuwe creatieve industrie kunnen stimuleren en ondersteunen en dat bedrijven zich afvragen hoe zij creatieve mensen kunnen behouden voor hun organisaties.

De deelnemers aan de conferentie vormde een bonte verzameling van nieuwe media ontwerpers, stedebouwkundigen, stadsontwikkelingsdeskundigen, experts op het gebied van sociale innovatie, cultureel ondernemers, beleidsmakers, politici en vertegenwoordigers van het hoger beroepsonderwijs. Na anderhalve dag plenaire presentaties en interactieve sessies kon geconcludeerd worden dat er meer vragen opgeroepen waren dan er beantwoord konden worden. Wel leverde de conferentie meer dan voldoende stof op voor de eerste ‘public agenda’, en het samenstellen daarvan was het belangijkste doel van de conferentie (zie www.creativecapital.nl)

Bijzonder interessant was dat voor het eerst zichtbaar werd uit wat voor soort mensen de creatieve industrie nu eigenlijk bestaat. In het onderzoek dat TNO o.l.v. Paul Rutten uitvoerde in opdracht van de stad Amsterdam, bleek al dat het niet eenvoudig is om uit het registratiesysteem van de Kamer van Koophandel een eenduidig overzicht samen te stellen. De creatieve industrie is een mix tussen bedrijven uit de sectoren ICT en Nieuwe Media enerzijds en de media (tv-makers, filmmakers, journalisten) en culturele industrie (theatermakers, kunstenaars, organisatoren van evenementen) anderzijds. Zo geredeneerd telde Amsterdam telde in 2004 zevenduizend van deze bedrijven, met als bijzonder kenmerk dat het leeuwendeel tussen één en vijf medewerkers telt.

De conferentie was georganiseerd rond drie thema’s:

Creatieve crossovers, die vormgeven aan het Open Innovatiemodel. Uit talloze onderzoeken blijkt dat de succesvolle innovaties in de kenniseconomie anders ontstaan dan in de industriële samenleving. Hierover werd een interessant onderzoek gepubliceerd door Alexander Loudon (Webs of Innovation). Typisch voor het Open Innovatiemodel is de vorming van consortia die bestaan uit zowel grote als kleine bedrijven en waarin klantenbestanden, technologiëen en leveranciers worden samengebracht. Bij elke participant in het netwerk zijn zowel de marketingafdeling, als de afdeling Research & Development als de productieafdeling betrokken. Het proces word gestuurd door de behoeften van de klant en klanten zijn vaak rechtstreeks betrokken bij het ontwerp- en ontwikkelproces.

Creatieve steden. Na de publicatie van Richard Florida’s The Rise of the Creative Class, wil elke stad een creatieve industrie. In Singapore was dit probleem in een ommezien opgelost door elke burger op te dragen zich voortaan creatief en innovatief te gedragen. Amsterdam worstelt met het broedplaatsen beleid. Hoe komt het toch dat lokaties die officieel worden aangewezen als broedplaats maar moeilijk op gang komen, terwijl het gebouw Post CS zich binnen enkele maanden en zonder één cent subsidie ontwikkelt tot de hotspot van de creatieve industrie in Amsterdam?

Creative Commons. Een creatief product heeft vele makers. Ook voortbouwen op andermans werk is een belangrijk kenmerk van producten en diensten in creatieve industrie (denk bijv. aan nieuwe plugins voor browsers of het samplen van bestaande muziek door vj’s). Bestaande regelingen op het gebied van auteursrecht en intellectuele eigendom kunnen hier slecht mee uit de voeten. Helemaal ingewikkeld wordt het als het gaat om publieke content, zoals cultureel erfgoed of werkstukken en toepassingen die binnen het onderwijs ontwikkeld worden. Creative Commons ontwikkelde een alternatieve licentiestructuur, die is aangepast aan de Nederlandse regelgeving.

De conferentie bestond uit plenaire presentaties en interactieve sessies. In de plenaire sessies werd vooral aandacht geschonken aan de urgentie voor de Europese / Westerse economiën om serieus werk te maken van het stimuleren van de creatieve industrie. Op donderdag opende Charles Leadbeater (www.) met een paar schokkende feiten. India telt over tien jaar meer mensen met een universitaire graad en wetenschappers dan de totale Britse bevolking. De loonkosten liggen echter nog op geen tiende van die in Europa. In de moderne mondiale economische verhoudingen, waar outscourcing en offshoring naar lage lonen landen aan de orde van de dag is, is het dus noodzaak dat de Westerse beroepsbevolking zich bezint op de waarde die zij toevoegt aan producten en diensten.

Leadbeater gaf een aantal voorbeelden. Innovatieve bedrijven slagen erin om hun klanten via interactieve netwerktechnologie te laten werken aan productontwikkeling. De klant wordt dus één van de ‘resources’ van het bedrijf.

Het meest bekende voorbeeld is Linxux, waar een gemeenschap van 140.000 ontwikkelaars ruim 20 miljoen gebruikers bedient. Dit model is door Electronic Arts geadopteerd voor hun spel The Sims. De spelers van dit spel maken inmiddels 90% van de content, zoals poppetjes, kleding, meubilair, accessoires. Ook bij Ebay (een veilingsite) produceren de gebruikers de content (de te veilen goederen). Leadbeater schetst een wereld waarin een ‘kernel’ (operationele kern, een begrip uit de software wereld) de zaken zodanig organiseert dat grote hoeveelheden mensen hun bijdrage kunnen leveren. Deze kernel stelt de parameters en regels vast waarbinnen deze mensen opereren, maar oefent verder geen controle uit over de wijze waarop mensen hun taken uitvoeren. Leiders dienen zich te beperken tot (het doen) stellen van doelen en waarden en moeten in staat zijn om deze helder te communiceren.

Op vrijdag betrad Pekka Himanen (www.pekkahimanen.org) het podium met een presentatie over de cultuur van creativiteit. Himanen stelt dat Europeanen behoorlijk goede uitvinders zijn, maar nog een magere prestatie leveren wanneer geteld wordt hoeveel van deze uitvindingen tot succesvolle bedrijven hebben geleid. Volgens Himanen moeten bedrijven zich de vraag stellen hoe zij creatieven in marketing, R&D , sales en productie aan zich kunnen binden. Als handvat presenteerde Himanen de ‘Wet van Linus’ (Thorvalds, de uitvinder van Linxux) die in werking treedt wanneer aan alle behoefte volgens de ‘Wet van Maslow’ is voldaan.