Overig Voetbal

Nieuwe verslagen op: http://dehik.wordpress.com/

LvdE — Thu, 29 Apr 2010 23:52:00 GMT

Hier ben ik gestopt en ga verder op: http://dehik.wordpress.com/

Respect. Vermoeidheidssyndroom,, Gone?! =)

LvdE — Fri, 11 Sep 2009 21:22:00 GMT

Hallo RKAVV voetbal dames, vrouwen en meiden,

Virginia Wassenaar speelt in de MA1. Zij is goed, maar jullie denken nu vast: Die Leo vindt alle meiden goed. Dat is wel zo, maar soms krijg je weer eens iets te horen of iets te lezen, waar je ondersteboven van bent. Nu ook zo bij Virginia. Via mijn Hyves kreeg ik van Virginia een mailtje, dat zij op haar Hyves blog een verslag heeft geschreven van haar langdurige ziekte. In de afgelopen lange tijd heb ik Virginia vaak op de velden gezien, terwijl zij toch niet in staat was om te voetballen. Haar lichaam werkte heftig tegen. Dat was een verschrikkelijke tijd. Toch altijd een lach over haar gezicht, maar soms ook een traan.

Virginia heeft het van zich af geschreven in onderstaande Hyves blog. Ik las het met een brok in mijn keel. Ik ben blij en trots dat ik haar verslag hier ook mag plaatsen. Het liefst zou ik willen dat alle lezers haar op hyves http://virginiamj1.hyves.nl/blog/ een reactie gaan geven. Virginia is weer terug en daar zijn wij allemaal enorm blij om!!!

Lees haar verhaal:

Heee,,
Voor degene die het wisten, en die het niet wisten.. Mijn vermoeidheidssyndroom, is sinds gister helemaal DONE verklaard,, niet dat het niet nog in me zit, maar ik hoef geen medicijnen meer.. & ik ben suuuper blij! =) [begrijp je toch zeker wel]

De uitleg van al die jaren, is hier:

December 2de klas, ben ik heel erg ziek geworden. Ik was doodmoe & kon niks doen.
Ik ben niet naar school geweest & alleen maar naar dokters, ze wilden me niet geloven en dachten dat ik gewoon niet naar school wou, ik vertelde hen dat ik juist school leuk vind. Ik ben toen steeds naar een nieuwe dokter geweest, tot ik 1tje had die me geloofde. Zij heeft naar me gekeken, & kon niks geks vinden. Ik bleek ook al eens pfeiffer te hebben gehad op de basisschool, dus dat kon het niet zijn. Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar ze naar me keken, allemaal scans & bloedafnames.
Ik werd er helemaal gestoord van, maar het moest, ik kon niet meer voetballen, niet meer naar school. Zelfs lopen deed pijn. Toen werd ik doorgestuurd naar een kinderarts & psycholoog. Ik heb 1 jaar niet gevoetbald, omdat ik dat niet meer kon. Dat was echt klote! Ik ben wel altijd wezen kijken & erbij betrokken geweest. Het is echt een super team! <3 Ik hou van ze! Ze zijn echt super! & altijd heel lief geweest. Alleen,, dat ik niet mocht voetballen ging me echt te boven. Ik heb dagen lopen huilen, ik mocht ook niet naar school, dat heb ik later opgebouwd door elke keer een paar uur te gaan. Dat is uiteindelijk beter gegaan, ik kon halve dagen naar school & miste maar een paar dingetjes.
Die dokters bleven maar doorgaan met onderzoeken, ze wisten maar niet wat ik had. Toen kwam mijn kinderarts ermee dat ik misschien een vermoeidheidssyndroom had, dat kunnen ze eigenlijk pas vaststellen na 6 maanden. Maar ik had het zo erg, dat ze het al gelijk zeiden. Ik was kapot, het kon niet erger,, ze hadden er geen medicijnen voor, geen idee om het op te lossen, het enige was dat ik met mijn psycholoog erover zou kunnen praten & dat ik voortaan minder mag doen. Niet teveel meer achter elkaar, ik had een laat maar zeggen niet zo'n goede band met mijn psycholoog, ze dacht wat raar. Ik wist zeker dat het niet psychisch was, kom op zeg! ik ben niet gek! ja af en toe hahaha. Dus ze hebben mij verder onderzocht, & zo ging het al een jaar lang. Toen is er geconstateerd dat er iets mis was met mijn darmen. Daar hebben zij onderzoek naar gedaan, & dat zou de oorzaak zijn geweest van mijn vermoeidheid. Gelukkig was er dit keer een medicijn voor. Dat heb ik 2 jaar genomen, & het is al minder, maar het zal nooit over gaan. =( Dat is wel rot. Gelukkig waren hele dagen school weer mogelijk, dat lukte pas eind 3de klas. Lang hè! Ook heb ik toen weer geprobeerd te voetballen, we hadden de KNVB beker gewonnen & dat was super! <3 & ik was gelukkig. Alleen moest ik nog steeds af en toe terug komen naar dokters. Nu heb ik gister een brief gekregen van mijn psycholoog, de sessie is afgelopen, ik hoef niet meer terug. & ook mijn dokter belde dat ik geen medicijn meer hoef te nemen, & hij was blij dat het zo goed ging.

Ik ben super blij dat het allemaal voorbij is! Hou van jullie & hoop dat jullie hier respect voor hebben.

XXX
I love all my friends,, die mij zoo goed hebben ondersteund & geholpen in deze rotte tijden! thanxx!

Heino 2009 Petje af, diepe buiging

LvdE — Sun, 07 Jun 2009 21:34:00 GMT

Het chronische slaaptekort is weer uit onze lijven. De oorsuizingen hoor ik niet meer. De geuren zijn weer uit mijn neus. Vandaag heb ik geen wedstrijd gezien.

Na al het regelen, publicaties en verhalen over het Heino 2009 voetbalkamp, was het op donderdag avond het inleveren van tassen en slaapzakken. De bagage ging vooruit. De Heino-gangers gingen vrijdag vol verwachting met 2 mooie touringcars op pad. Nog even zwaaien naar de geliefden en het bandeloze weekend kon beginnen.

De meiden hebben uit puur plezier, netjes door de ramen, de andere weggebruikers gegroet. Het leek wel een schoolreisje van groep 6. Met de vertraging door de pinkster weekendspits, kwamen wij nog net voor het eten aan. Iedereen uit de bussen gejaagd en naar het stilstaande lopende buffet. Het hele kamp hebben wij met ontbijt en met het avondeten verwennend veel en lekker kunnen eten. Verbazingwekkend veel meiden heb ik toch gezond zien eten. De huisjes waren door de kampleiding, van te voren zorgvuldig ingedeeld. Zoveel mogelijk de jongens apart, om te voorkomen dat de dames deze jongetjes zouden slopen. Het grootste huisje voor de meest onhandelbare groepen (MJ, C1, C2 en D1). Daarin werden ook de leiders en trainers in gehuisvest, die in super conditie de terroristen aan zouden moeten kunnen. Ik verraad het nu al maar vast. De stoutste verwachtingen zijn wel uitgekomen. In het weekend zijn veel ondeugende dingen uitgehaald, trommelvliezen zijn kapot gegaan, er is gespeeld met stift en gekeet. Na het eten naar de disco. Vooral de meiden en de dames op hun paasbest. Allemaal in voor “the party”. Hoe jonger de meiden waren hoe vaker zij heen en weer renden tussen de disco en het huisje. Uit pure verlegenheid. Nou ja verlegen, ik heb de jongste meisjes gevaarlijk soepel voor jongens zien dansen. Wij moesten er bovenop zitten en tussen gaan staan, uit angst dat jongens flauw zouden vallen. De meiden waardeerden dit gedrag van ons niet, maar daar hadden wij maling aan. Dames 2 wil ik graag een compliment geven voor het feestje wat zij elke avond weer bouwden in die disco. Veel humor, lekker zingen leuk dansen (al moest “ik” ze nog wel wat soepele bewegingen bijbrengen…) De oudste meiden hadden veel gezellige toegevoegde waarde. Oja, vergeet ik bijna: de zwangere kip imitatie van Romy en Julia was geweldig. Daar heb ik mij de laatste avond ziek om gelachen. Ja, en toen de eerste ochtend allemaal het nest uit. De leiders waren fris en monter, maar de kinderen zagen er niet uit. Bleek, sjaggo en rustig haha softies zijn het met een grote mond. Maar het was een prachtige ochtend. Met knallende muziek in de auto’s, kwamen wij aan op het voetbalterrein. Marcel vond dat hij het hele weekend maar 1 intro heeft gehoord, zo eentonig vond hij de muziek. De Rob de Nijs cd die hij zelf meebracht, is de eerste avond al zoek geraakt.. Heel raar hoor… Ed op jacht naar de kleedkamers en velden, Jose en Mariska bezig met meisjes zaken van de meisjes. Zelf deed ik maar na hoe de dames de avond er voor hadden gedanst. Dat vonden de meiden erg leuk… not!

De eerste wedstrijd van de MJ/ D8M combinatie was er een om in een lijstje te zetten 2-2 tegen Duitse meiden. Goeie wedstrijd en er werd door ons heel goed gevoetbald. Als dit de toernooi kwaliteit was, zou het erg moeilijk worden. Toch hadden wij achteraf iets van: we hadden best kunnen winnen. Niemand was ontevreden over de kick off. Marcel en ik deden ons eerste, later rituele, “bakkie met een koek”. In de loop van het toernooi draaide onze meiden zo goed, dat ik nu geen koek of koffie meer kan zien. Toch was heel duidelijk dat dit het geheime wapen was. Oja en de meiden balden ook wel lekker… Verder op de eerste dag hebben wij met grote overmacht in de verzengende warmte alles gewonnen. Voor een winst op een Duits team, zouden alle meiden een patatje krijgen. Dat lukte en dat kregen zij, alleen hoorde ik later dat het overwinningen op Deense teams waren… De wedstrijden, die wij hebben gezien, zijn top gespeeld. De D8M meiden speelden heel goed mee bij de wat oudere MJ kanjers. Heel mooi voetbal heb ik gezien. Teveel om iedereen nu te gaan noemen. Julia sleurde en voetbalde ongekend. Virginia en Vreni op links geweldig. 3 Romy’s (Ed werd er gek van) speelden frank en vrij. Charley Lindsey… ach er was geen slechte speler. Het was heel logisch dat wij op de zondag de kruisfinales zouden spelen. Langs de lijnen keken erg veel ouders en oma’s en opa’s mee naar de RKAVV teams. Twee dagen heb ik in een super sfeer dit toernooi ervaren. Dus ook hulde aan al onze supporters. Voldaan en met overwinningen op zak, gingen wij weer naar de huisjes om op te frissen en te eten. Ed en ik zijn zelfs nog even naar de Edah geweest om boodschappen te doen, voor de lunch de volgende dag. Ed was duidelijk het vrouwtje en ik het mannetje. Ik duwde de kar en wat ik er in gooide, zette Ed soms weer netjes terug. De leiding dacht; ze zullen vanavond wel rustiger zijn na afgelopen nacht en een intensieve voetbal dag. Maar niets was minder waar, het was veel erger. Als beesten heeft iedereen zich vermaakt. De meiden en leiders die geen zin meer hadden gingen kaarten. Pesten en ezelen waren populair. Ik begrijp alleen nog steeds de regels van pesten niet. Ik heb dat spel niet 1 keer gewonnen, het bleek dat er speciale “Leo” regels waren… Zo mogelijk nog bleker zat iedereen op zondag aan het ontbijt. Dit had ook wel iets te maken met de speciale wekker, die Peter in de gang had geplaatst. De volle 100 Watt dreunde de terror hardhouse door alle slaapvertrekken. De kids dachten dat het luchtalarm was. Na deze nacht dacht ik dat wij de finale wel niet zouden halen. Ik schatte het onmogelijk dat de meiden nog energie hadden voor voetbalwedstrijden. Maar, twee bakkies en twee koeken verder, stond de MJ/D8M combinatie in de finale. En wel tegen de Duitsers waar zij de eerste wedstrijd 2-2 tegen hadden gevoetbald. Voor ik bij de finale aankom, moet ik mijn serieuze bewondering uitspreken voor ons team. Wat kan deze generatie toch goed voetballen. Ik moest denken aan mijn stukkie “het is een goed stel hoor”. Twee tegenstanders werden volledig van de mat gespeeld. Het was wel duidelijk dat wij de beste waren. Nu alleen nog die finale tegen de Duitsers. Oeps wanneer heb ik dit eerder gehoord???

De finale. De spanning zat bij iedereen van binnen. Geen uitbundigheid maar concentratie. Ed en ik overleg over de opstelling. Mariska en Jose aan het peptalken en alles er omheen regelen. Ik keek in de ogen van de meiden. Ze waren scherp, geen vermoeidheid maar meer een houding van: ik lust je rauw. Dit was de wedstrijd, de belangrijkste van het toernooi, tribunes vol, ouders nerveus, Ed nerveus, wij allemaal nerveus. De meiden scherp. Voor ik over de wedstrijd ga schrijven, eerst mijn woorden over Julia en Nada. Nada gaat bij Ter Leede in de week voor ADO Den Haag en Julia gaat zich het komende jaar volledig richten op het schaatsen. Voor die twee was het min of meer de laatste wedstrijd voor RKAVV maar ook voor ons: Ed, Jose, Marcel, Mariska en Ik. De meiden doen het zelf, maar toch had ik toen het gevoel: “Ik laat jullie los, jullie gaan het huis uit”

De wedstrijd ging gelijk op wij waren de besten, maar toch in de 2^e helft een tegendoelpunt. Dat was een domper. Wat ik daarna zag was ongelooflijk Julia nam het team op sleeptouw, Marleen gaf enorme druk naar voren. Jessie speelde overal en was waanzinnig creatief. Claudia gaf de mooiste voorzetten, Vreni en Virginia met veel dreiging op links. Zo mogelijk speelden wij nog beter. Penalty mee! Wij hadden de kans op 1-1. Gaat tie er in, winnen wij, dacht ik. Julia, de absolute toernooi uitblinker, nam de penalty voor ons en…. op de paal….

Het hele team brak. Een paar minuten later floot de scheids. Iedereen was stuk. De sterkste versloeg de beste. Met moeite hield ik mijn brok, niet voor de wedstrijd, maar voor een team van talenten, echte super voetballers. Julia helemaal stuk (petje af, diepe buiging) , Marleen en Jessie met dikke tranen, Virginia ontroostbaar, Claudia snikkend. Allemaal heel erg, maar ook verschrikkelijk mooi. Al deze meiden zullen nog heel veel finales winnen (ook van Duitsers), maar toch denk ik dat zij allemaal deze wedstrijd blijven herinneren.

Het verlies werkte nog een paar uur door. Toen de gemoederen weer iets waren genormaliseerd, begon de prijsuitreiking. RKAVV had toch drie toernooiprijzen voor de meiden: Beste keeper: Nada van Es, beste keeper M: Laura Millenaar en beste speelster MJ, Julia Berentschot.

Later met z’n allen toch nog even lekker naar de disco gegaan en ons geïrriteerd aan een horde veel te luidruchtige Duitsers en Denen. Uiteindelijk hoorde ik weer de kip imitatie en een heel fout liedje over onze koningin. Het was weer een geweldig kamp, mooie sport gezien, veel emotie meegemaakt en veel lol beleefd.

Peter, enorm bedankt voor de organisatie en het in toom houden van zo’n grote groep.

Jose & Ed bedankt voor jullie voetbal tijd bij ons (verder bedank ik niet, want jullie verdwijnen niet)

Nada, bedankt hè! (weet je nog die modder op je gezicht en je bevroren vingers..)

Julia, bedankt hè! (ok, je mag 1 Olympische spelen schaatsen, maar daarna weer voetballen hoor..)

Alle meiden, bedankt voor een prachtig seizoen

Marcel wij gaan wel gauw een wedstrijdje kijken met een bakkie en een koek!

PS: Als jullie op Youtube een filmpje tegenkomen van mij slapend en snurkend… Dat ben ik niet, dat is gemanipuleerd.

Wat doen we zaterdag nou?

LvdE — Fri, 06 Feb 2009 14:37:00 GMT

Er is nieuws over het afkeuringsfront:

De wedstrijden uit het krantje (de reguliere wedstrijden), gaan in ieder geval niet door)!!!

De (schaduw)wedstrijden bij RKAVV op veld 10 kunnen gewoon doorgaan; dus de wedstrijden van de E8M en de D8M gaan door.

Dames 1 speelt uit bij Zwaluwen in Vlaardingen, evenals de MJ.

Ook de E9M en de MP spelen bij Zwaluwen; beide teams om 8.30 uur.

De enige wijzigingen in het schaduwprogramma zijn het eerdere tijdstip voor de E9M

De wedstrijd van Dames 2 gaat niet door, omdat op veld 7 een competitiewedstrijd wordt gespeeld uit de A-categorie (die nog niet is afgekeurd).

Veel succes en plezier!

Kerst vergeet je niet (Joke Hansum)

LvdE — Sun, 21 Dec 2008 21:39:00 GMT

De Kerst vergeet je niet.

Na Sinterklaas verandert de wereld rigoureus. De muziek wordt stemmiger en gevoeliger. De kleuren worden door felle verlichting opgetrokken. Vroeger ging ik met mijn broer en ouders, op koopavond in Den Haag, kijken naar de prachtig aangeklede en volop in beweging staande etalages van de grootwinkelbedrijven op het Spui. Natuurlijk waren deze avonden in mijn herinnering guur en koud en er lag natuurlijk altijd sneeuw. Dat was niet zo, maar zo is mijn overtuiging na jaren achteraf. Met een snottebel stond ik met mijn neus tegen de etalages aangedrukt en mijn moeder moest mij echt aan haar hand meesleuren. Ik kende de bewegingen van de roodwitte Kerstman en de engeltjes na 2 minuten wel uit mijn hoofd, maar ik kreeg er toch geen genoeg van. Mijn wangen gloeiden, mijn neus was koud, maar ik was blij. Bijna 51 keer heb ik kerst mogen meemaken. Je staat stil bij mensen, die het minder dan jij hebben. Je maakt goede voornemens. Je wilt goed doen. Je maakt je minder druk over je dagelijkse onbelangrijke beslommeringen. Je bent overwogen. Je gevoel staat op geven. Ook zijn er veel mensen die hun warmte zoeken en vinden in het geloof en bij geloofsgenoten. De kersttijd is mooi en behoort eigenlijk 365 dagen te duren. Met al mijn kerst “ervaring” heb ik ook door, dat je elk jaar een grotere koffer met bagage mee krijgt in je leven.

Vorig jaar, de dag voor kerst, is Joke Hansum overleden. Na een onrechtvaardige slopende ziekte, liet zij, veel te jong, het leven. Joke liet een man, een dochter en twee zonen achter. Het verdriet is nog steeds niet voor te stellen.

Ik denk nog vaak aan Joke. Alle dagen die ik met haar doorbracht voor de toenmalige toernooicommissie, bij Blauw Zwart op de toernooibeurs, naast elkaar achter de pc. Nog hoor ik haar smakelijke harde lach. Het leukst kon zij reageren op mensen die asociaal over kwamen, die probeerde zij dan altijd met een subtiele opmerking te ontlopen. “Leo, kom op we moeten hier weg want die vent daar..die vereniging wil ik niet bij ons op toernooi hebben hoor, das zo’n rare” Anneke en ik moesten dan echt proesten van het lachen. Allemaal herinneringen uit een tijd die nooit meer terug komt. In de afgelopen tijd, als je op de vereniging over haar spreekt, hoor je nog steeds verhalen. Over hoe lief zij voor haar man en kinderen was. Maar ook over de kinderen uit de buurt, die altijd bij tante Joke wilden en konden logeren. Zo stond zij in het leven. In tegenstelling tot het fletse tv programma, was zij het wel: “Het Hart in actie”. Dood gaan is onherroepelijk, maar toch kun je nog iets van Joke merken. Je hoeft hiervoor alleen maar naar haar kinderen te kijken of met ze te praten. Daar zit ze in, daar waakt zij nog over en daar voel je haar aanwezigheid. Vorig jaar op de drempel van kerst. Het is voor nabestaanden een verschrikkelijk moment. Maar in alle onvermijdelijkheid gebeurde het wel vlak voor kerst. Naast het verdriet wat weer opkomt, heeft kerst, door Joke, nog meer een diepere lading gekregen. Warm, rode wangen en blij van binnen, net als 45 jaar terug voor die etalage. Ik weet ook zeker, ga kijken in de winkels naar de kerstbomen, Kerstmannen en engeltjes. Let op die twinkel, dat onverwacht bewegende engeltje, dat sterretje in die kerstboom. Het is echt geen toeval!

Kerst en Joke vergeet je niet.

Joke Hansum-Lensen

LvdE — Wed, 02 Jan 2008 20:50:00 GMT

Eigenlijk is het gek. Rond deze dagen vliegen “de beste wensen“ je om de oren. Handen worden gegeven, zoenen worden uitgewisseld. Als er maar iets hiervan gaat uitkomen, is ons geluk, zeker een heel jaar, verzekerd. Toch komen een aantal basis wensen niet uit.

De dag voor kerst is Joke Hansum overleden. Joke kende ik goed. Gedrieën (Anneke, Joke en ik) hebben wij drie jaar lang alle toernooien bij RKAVV geregeld. Vooral het jubileum toernooi van (2001/2002) was een groot succes. Joke heb ik in de afgelopen zes/zeven jaar dat ik haar kende, meegemaakt als een lieve actieve vrouw en een zachte moeder.

Ik mis haar. Niet omdat zij de toernooicommissie heel goed leidde, nee, ik mis haar omdat zij leuk en lief was en omdat zij er niet meer is. Ik kan nu alleen maar putten uit foto's en herinneringen. Vooral de herinneringen koester ik en zullen nooit verdwijnen.

Anderhalf jaar geleden sloeg de klamme schrik om mijn hart. Ik kreeg te horen dat Joke ongeneeslijk ziek was. Vol in protest en met goed gevoel op overwinning, ging Joke de strijd aan met dit oordeel. In de afgelopen anderhalf jaar zijn familie en vrienden heel consequent op de hoogte gehouden van Joke's strijd. In mailvorm kregen wij van haar man (Wim), eerlijke en liefdevolle informatie over hoe het ging. Je las deze mail soms met een schaterlach, maar vaak ook met niet te stuiten tranen.

Op 29 december is Joke begraven. Rode rozen hebben wij bij haar neergelegd. Het doet heel veel pijn. Het is al helemaal niet voor te stellen hoe het is wanneer het je eigen moeder betreft. Joke heeft 2 zonen en 1 dochter. Mark is één van de twee zonen. Wij kennen hem als één van de scheidsrechters van RKAVV. Hij fluit ook regelmatig meidenwedstrijden.

Wij wensen elkaar in deze periode "gelukkig nieuwjaar" toe voor 2008. Wat is het toch onverteerbaar dat wij niet, met terugwerkende kracht, het geluk voor 2007 kunnen laten uitkomen.

Ik wens (en met mij iedereen van RKAVV meiden/dames) de familie Hansum heel veel sterkte toe in deze vreselijk moeilijke tijd. Ik hoop dat de pijn en de stilte snel verdwijnen en dat de mooie herinnering voor altijd bij jullie blijft.

En Mark, speciaal voor jou een knuffel van mij.

John Melchior

LvdE — Thu, 15 Nov 2007 21:55:00 GMT

Op deze weblog, lezen jullie meestal leuke vrolijke of spannende verhalen. Altijd gaat het over voetbal of over dat wat jullie (onze voetballende meiden) allemaal uitspoken. Dat is ook eigenlijk precies de bedoeling en dat lezen wij allemaal graag.

Toch gaat het in ons leven niet altijd zoals wij willen. Er gebeuren natuurlijk ook veel verdrietige dingen. Denk maar eens aan een flinke blessure. Dat doet pijn en dan moet je er wel eens om huilen.

Op dit moment is er veel verdriet en pijn bij de familie Melchior. John Melchior RKAVV’er uit de B4 is ernstig ziek. Misschien kennen jullie John niet, maar jullie kennen vast wel zijn 2 zussen: Evelien en Nelly (MP1 en MJ). John is erg ziek en hij moet daarvoor vaak naar de dokter en hij maakt zich natuurlijk ook veel zorgen. In het laatste AHOI hebben jullie misschien al een artikel over hem gelezen. Niemand weet wat John allemaal in het ziekenhuis en bij de dokter moet ondergaan. Wat wij wel weten is dat iedereen bij RKAVV, John het aller aller allerbeste en veel kracht voor de komende tijd toewensen. Wij denken aan hem! Vanuit de meiden teams gaan wij natuurlijk beterschap kaarten sturen, maar jullie kunnen dat ook persoonlijk doen! Zorg er voor dat zijn kamer er mee kan worden behangen.

In de komende tijd kan het zijn dat Evelien en Nelly wegblijven van een training of wedstrijd. Ook kunnen zij op de voetbal wel eens verdrietig zijn. Niemand van ons vindt dat erg. Vooral de meiden uit de MP en MJ zullen dan ook gewoon gaan troosten. Door een lief woord, een arm om haar heen, een knuffel of door een grap te vertellen. Doe dat gerust, want mensen die verdrietig zijn, zijn niet eng en het is niet eng om tegen ze te praten.

Het kan ook zo maar zijn dat voetbal voor Evelien en Nelly juist een fijne afleiding is. Dus doe allemaal je best! Heb je een leuk idee bijvoorbeeld om iets op te sturen, iets te doen of om iets te geven, kun je altijd hulp vragen aan je leiders of trainers.

Ik wens de hele familie Melchior voor de komende tijd veel sterkte toe en vooral alle geluk van de wereld.

Milou loopt Marathon in Griekenland

LvdE — Wed, 14 Nov 2007 23:06:00 GMT

Milou ten Bosch, een van de oud MP-meiden en nu MJ-er, heeft in Athene deelgenomen aan de Marathon. In Griekenland, de bakermat van de atletiek, heeft ze samen met haar moeder meegedaan aan deze hardloop-uitputtingsslag.

Deze hele originele wedstrijd is gelopen voor de “kidschainfordiabetes”.

Dit kun je vertalen in: kinderen lopen hard voor bestrijding van suikerziekte en hulp voor mensen met suikerziekte. Een erg goed doel het hele evenement heeft dan ook veel indruk gemaakt op Milou en haar moeder. Milou heeft in deze estafette meer dan 5 kilometer gelopen en is daar woest trots op. Wij zijn allemaal trots op haar!

Voordat Milou vertrok, is zij met haar mede hardlopers op visite geweest bij minister Rouvoet voor het overhandigen van de fakkel. Jaja Milou was op bezoek bij de regering! Ik weet niet of zij nog heeft gevraagd om mijn laatste bekeuring door te scheuren, maar ik hoop wel dat dit is gelukt.

Van dit alles zijn een aantal foto’s gemaakt. Deze heb ik op de foto site geplaatst. Ga allemaal snel kijken en geniet van deze foto’s op url: http://www.xs4all.nl/~ende/

Kijk naar de foto’s en laat een berichtje voor Milou achter.

Hieperdepiep

LvdE — Sun, 28 Oct 2007 18:11:00 GMT

Maandag 29 oktober zijn er 2 MP1 moeders jarig!!!!!

De moeder van Romy: Nancy vd Helm

en de moeder van Jesse: Mariska Brenkman

Jarig!!!

Dat willen zij natuurlijk niet weten.

Dus een oproep aan iedereen: Stuur mail en/of kaartjes!

De prijsvraag is deze keer: Hoe oud zijn zij bij elkaar geteld???

Foto's kijken!

LvdE — Sat, 27 Oct 2007 19:27:00 GMT

Foto's van het MP1 kamp door Jose,

Foto's van MP gemaakt door Nanda,

Foto's van de laatste Kampeernacht,

Foto's van de vd Ende's in Malta.

Te vinden op url:

http://www.xs4all.nl/~ende/