Normaal gesproken zijn overwinningen saai om over te schrijven. In het leed van een nederlaag, zit veel meer stof om over te schrijven dan een overwinning. Deze uitspraken kun je vaak van mij horen en lezen. Ik denk dat ik er op terug wil komen. Ik zit nu op de zondagavond een beetje meewarig te schrijven. Het is mijn eer te na om niets te schrijven, als het een keer niet mee zit. Maar ik heb ook geen zin om veel over mijn leed van de verloren partij te schrijven. Ja je leest het goed; de MC1 heeft zaterdag de wedstrijd verloren. En niet net aan, maar we hebben vet verloren.
Vol goede moed gingen wij in de auto's richting het Goudse. Jodan Boys is niet alleen een vereniging met Boys, er ballen ook vel meiden en dames. Vooraf waren de ingrediënten: thuis hadden wij met 2-4 verloren van deze meiden, Jodan Boys staat eerste in de competitie, wij staan tweede en thuis hadden wij kunnen winnen. In de sterkste opstelling konden wij aanvangen. Ik zette het experiment: Lisanne rechtsachter en Charley voorstopper voort. De rechter vleugel bestond uit Romy H en Romy A en de linker vleugel uit Carinka en Kim. De As van achter naar voren was Rudy, Sara, Charley, Marleen en Claudia. Jesse als linksachter en Romy Gipspoot linksvoor. Daar krijg je wel een onoverwinnelijk gevoel van. De wedstrijd begon en eigenlijk zijn wij er niet aan te pas gekomen. Wij liepen een beetje achter de feiten aan. Wij maakten de kansen niet en Jodan Boys wel. Maar ik wil ook JB niet te kort doen, zij waren echt wel sterker. Op de snelle uitbraken, vooral over onze linker kant hadden wij geen antwoord. En als er dan een paar invliegen, vecht je een hopeloze strijd. Alleen een prachtig schot van Romy A raakte de onderkant lat maar telde uiteindelijk niet (wel of niet achter de lijn) Al met al NIET een wedstrijd om snel te vergeten. Van deze wedstrijd moeten wij veel leren. De komende weken gaan wij gewoon die aandacht in de trainingen er aan geven. Toch waren er wel wat verzachtende omstandigheden: Claudia, kampte met wat pijn in haar rug, Kim was ook lichamelijk niet zichzelf en Jesse had een appelflauwte. Behalve wat kleine omzettingen in de opstelling, kon ik ook niet het verschil maken. Ik denk dat het hele team een flink compliment verdient, jullie hebben er goed voor geknokt en jullie zijn de strijd aangegaan. Ook probeerden jullie de hele wedstrijd te voetballen. En los van deze teamprestatie wil ik toch Sara nog even in het zonnetje zetten. Wat heeft die meid toch veel ondankbaar werk moeten verzetten. Altijd maar weer die aanvallers afstoppen altijd maar weer die voet er tussen en dan altijd maar weer die trap naar voren geven. Zoo nuttig en goed, maar ik weet dat Sara liever meer voorin speelt en daar dan echt wil voetballen, ipv die bal alleen maar een peer geven. Dat gaat echt gebeuren meid, ik heb in ieder geval reuze respect voor jou!
Ben ik zaterdag 52 geworden, kom ik toch nog dingen in mijn karakter en gevoel tegen, die ik nog niet kende. Ik ben behoorlijk sjaggo als ik verlies. Ik kan echt niet tegen mijn verlies. Geen gekheid, ik heb de hele zaterdag de pest in gehad, tot de eerste borrel 's-avonds. Wat was deze wedstrijd een contrast met de wedstrijd van vorige week. Ongekende toppen en diepe dalen. Maar ach jullie hebben wel lief voor mij gezongen in de kleedkamer.
Tot volgende week.
ps1: Wijf van de wedstrijd: Sara Bloemen
ps2: Sara vindt het niet leuk als ik over haar schrijf
ps3: Mariska sterkte met je hoofd
ps4: Kim, Claudia en Jesse sterkte met het herstel
ps5: Chelle, beterschap!
ps6: Ik ben een wedstrijd bal kwijt, weet nou echt niemand wat daarmee is gebeurd??
ps7: Claudia, begreep je mij nou later op de vereniging?
ps8: Vanaf zaterdag geldt de verantwoordelijkheid voor ballen, netje, bidons en waterzak. Kwijtraken betekent betalen!
ps9: Zie Feedback: Ilona, hartsttikke bedankt voor het overnemen van de leiderstaken. Het ging ook zo soepel, dat ik het vergat te melden