Het nadeel van mijn, toch bijna altijd positieve stukjes, is dat het bijna ondoenlijk is om NOG positiever te schrijven. Zonder dat het overdreven over komt en zonder dat het belachelijk klinkt. Ik heb in een ver veleden eens een verslag geschreven van het Heino toernooi onder de titel: “Petje af, diepe buiging” in volle overtuiging geschreven voor Julia, die nu een schaatscarrière heeft. Vanuit het midden van mijn lijf, daar waar bij de meeste mensen het hart zit, heb ik dat opgeschreven. Ik ontkom er niet aan om soms met dezelfde beperkende woorden een mooi voetbalverslag te schrijven. Ik probeer het wel, maar laat nooit als commentaar, dat ik WEER het zelfde heb opgeschreven. Woorden mogen vaker worden gebruikt, maar ervaringen zijn uniek.
Deze lange inleiding heeft betrekking op de MC1 wedstrijd van afgelopen zaterdag. Na afloop van deze wedstrijd, laat op de vereniging, waarschuwde ik al dat ik “los” zou gaan in dit stukje. Nou hou je vast:
In mijn verschrikkelijk mooie, geweldige nieuwe auto ging het naar Alphen aan de Rijn. Bij aankomst controleerde ik op autovervuiling door snoeppapiertjes. Marleen en Carinka keken op van mijn Sherlock Holmes blik naar de achterbank. Waarschijnlijk dachten zij; moet je nou eens kijken, aansteller, wij zijn toch de voetbalsterren, wij bepalen toch wel of wij een zooitje maken op die achterbank... Op voorhand schaarde ik ARC MC1 bij de moeilijkste tegenstanders in de poule. ARC is een hele grote vereniging met een mooie accommodatie. Rond de middag worden er tientallen wedstrijden afgewerkt. Na het omkleden en de warming up, moesten wij dan ook nog zeker een half uur wachten op het vrijkomen van ons speelveld. Wel een mooi veld trouwens. Het kwam allemaal onze concentratie niet ten goede. Heel lief van kreeg ik van een van de ouders een kopje koffie in mijn hand gedrukt. Dat kwam natuurlijk door mijn afwezige en geconcentreerde blik langs het speelveld. Alle tactische opties doornemend, mijn manier om in vorm te komen. Eindelijk was de wedstrijd op ons veld afgelopen. Wij konden aftrappen. Ik merkte dat wij de hele eerste helft wel het beste van het spel hadden maar dat wij niet konden scoren. Vooral de tandem op rechts, Romy H en Romy A konden naar hartenlust combineren. Hun individuele techniek was superieur. ARC had hierop geen antwoord. Maar echt tot scoren kwamen wij toen niet. Over links deden Carinka en Kim hun uiterste best. Zij konden ook eigenlijk niet de goal vinden. Ook onze superspits Claudia vond niet onze welverdiende 0-1. En dan gaan de voetbalwetten gelden; als je ze zelf niet maakt doet de tegenstander het wel. Over onze rechter kant kwam ARC een aantal keren gevaarlijk langs. Charley had hier wel steeds antwoord op, maar zij moest wel heel scherp en met risico verdedigen. Ik dacht slim te zijn en wisselde Charley voor Sammy Jo. Een beetje met de gedachte dat Sammy Jo de linksvoor wel zou inpakken. Nee dus, een fout van de coach, dat zei ik ook later in de rust. Over juist die kant viel het eerste tegendoelpunt. De omzetting werd later, Lisanne op rechtsachter en Sammy Jo als voorstopper. En dat was het ei van Columbus. Over die kant geen gevaar meer door ARC. Goed gedaan Lisanne, je bent een geweldig nuttige speler. Nog een keer scoorde ARC en dat doelpunt kan ik mij niet meer herinneren. Ik maakte daardoor wel een aantal geluiden, die wat weg hadden van binnenwaartse ontploffingen. Gelukkig vloek ik nooit en zei ik iets als potverdoosje.... .not. Wat baalde ik hiervan. Beter zijn en toch met 2-0 achter staan. Ik hield mij maar wat rustig langs de kant, ik zag wel dat de meiden toch gefocust bleven. En toen gebeurde er iets met het elftal. Je weet wel zo'n onvoorspelbare schittering, die je met kerst wel eens uit de kerstboom ziet komen. Een knipoog van en engeltje. Wij scoorden laat in de 2e helft de 2-1. En de koppen van de meiden straalden, "tuurlijk is toch logisch wij geloven er in en wij gaan dit winnen". In no-time lag de 2-2 er in. En daarna zelfs de 2-3!!! Ik geloofde mijn ogen niet. Dik kippenvel over mijn rug. Een gat in de lucht. En coole meiden op het veld. Vanaf de 2-0 achterstand ging onze MC1 geweldig voetballen. Een ongenaakbare Marleen strooide met steekballen. Jesse was niet voorbij te komen. Haar directe tegenstander werd helemaal gek. Sammy Jo en Charley speelden voorstopper als nooit te voren en aren beresterk. Sara en Rudy voerden foutloos hun laatste linie spelletje uit. Het spel openen en kantelen, werd heel natuurlijk uitgevoerd. Alsof ik op het trainingsveld stond. De vier trainers van ARC rondom het veld, werden bozer en bozer op hun meiden. Later sprak ik nog met die meiden en vertelden dat zij zelfs bang voor hun eigen leiders waren, omdat zij de wedstrijd hadden laten gaan. Beste lezer, ARC is een goed team met leuke meiden, maar zaterdag hadden zij de pech om tegen ons te spelen. Een ongenaakbaar klasse team, waar alles klopte. Totaalvoetbal volgens Michels. Na het fluitsignaal stond ik nog even te kijken hoe jullie van het veld af gingen. Eigenlijk deden jullie dat wat verlegen. Plotseling weer die kleine meisjes, die dan weer giechelend en kletsend richting kleedkamer gaan. Door de felle en koude wind traanden mijn ogen... Op dat moment had ik door dat wij met veel publiek hadden gevoetbald. Er was ook een grootouder delegatie voor Romy Asberg. Oma had geen betere wedstrijd van haar kleindochter kunnen uitpikken. Alle ouders en geliefden waren trots op deze prestatie. In de kleedkamer samen met Mariska sprak ik weer de Julia woorden: "petje af, diepe buiging". Weer terug op de vereniging vertelde ik iedereen het verhaal. Ik kan mij voorstellen dat en aantal dachten: kapsonesleier die Leo. Maar dat maakt niet uit; ik was er tenslotte bij! 's-avonds ben ik met mijn nieuwe auto naar de haven van Rotterdam gereden. In de gure winternacht zat ik alleen achter het stuur en staarde naar buiten en keek nergens naar. Ik dacht aan die middag in Alphen aan de Rijn en sabbelde op een fishermansfriend.
Tot volgende week.
ps1: Wijf 1 van de wedstrijd: Romy Asberg
ps2: Wijf 2 van de wedstrijd: Romy vd Helm
ps3: Wijf 3 van de wedstrijd: Marleen Vogels
ps4: Wijf 4 van de wedstrijd: alle andere meiden
ps5: Jamie, Samantha en Sammy Jo, onwijs bedankt voor het meegaan en meedoen!
ps6: Romy R en Chelle. Beterschap meiden!
ps7: Mariska lacht het lekkerst van RKAVV
ps8: Luc bedankt voor het vlaggen.