Vandaag was het weer eens een ziekenhuisdaggie...
Ik had gevraagd voor een extra controle op mijn ogen, omdat ik af en toe wat met de kleuren zit te klooien. Het viel Elly op dat ik sommige dingen niet goed benoemde qua kleur. Een stukje tomaat met een stukje kip... dat verschil viel me op dat moment niet echt op qua kleuren.
Dus vandaag naar het UMCG. Totaal geen zin in, maar goed.... het is wel beter om er heen te gaan, want mocht er toch wat zijn, ben ik tenminste op tijd.
Rond half 1 vanmiddag was ik in het ziekenhuis. Naar de oogheelkunde. Rond half 2 waren we aan de beurt. Ik vertelde aan de assistent van Dr. van der Pol, waarom ik het nodig vond om eerder naar het ziekenhuis te gaan, want eigenlijk hoef ik pas in februari volgend jaar er weer naar toe. Ik vertelde dat ik me zorgede maakte omtrent de kleurherkenning en ook om bepaalde dingen die ik merk. Zoals op Hemelvaartsdag, daar kreeg ik veel pijn achter mijn oog en dat is daarna niet meer terug gekomen, maar toch. Af en toe voel ik soms wel een heel klein beetje wat verveldend gevoel, maar lang zo hevig niet als toen op Hemelvaartsdag. Ook vertelde ik dat ik me steeds onzekerder ga voelen op straat. Bang dat ik ergens tegen aan loop (zeker bij plekken waar ik nog nooit geweest ben).
Dit alles blijkt kort gezegd, allemaal met het ziektebeeld te maken te hebben. De kleurherkenningsproblemen, en de pijn achter het oog. Het onzekere is meer een psygisch iets.
Ik ga 21 augustus weer naar het ziekenhuis en dan ga ik praten met iemand van Visio uit Haren. Dat is een persoon die mij een zekerder gevoel kan geven door er over te praten. Dingen aan te passen in huis en omgeving en desnoods met lotgenoten te praten. De aanpassingen zijn onder andere: witte borden gebruiken in plaats van zwarte, of meer opvallende lepeltjes in kopjes of mokken.
De man of vrouw van Visio uit Haren gaat me daarmee helpen. Ik ben wel benieuwd. Misschien word ik daar weer wat 'sterker' door. Een voorbeeld van de onzekerheid die ik voel is, dat ik in oktober in Leuven was en dat ik goed uit moest kijken waar ik liep. Dus op stoepranden, paaltjes, oneffenheden, het verkeer niet te vergeten. Door dit steeds te moeten doen, ben ik op den duur de orientatie in de stad kwijt. Van, waar zit ik nu eigenlijk. Ik kan dan zeker het hotel niet meer terug vinden. Omdat een goed ziend iemand, lekker om zich heen kan kijken en objecten goed kan bekijken en onthouden, terwijl ik maar naar dingen kijk die voor mij een 'gevaar' kunnen zijn.
Met die visioloog (om het zo maar even te noemen) kan ik me daar misschien wat minder aan storen. Dus dat ik gewoon weer ouderwets in de stad kan rondlopen.
Ik krijg ook nog een kleurenzientest. Daarmee wordt gekeken welke kleuren ik wel en welke ik niet goed kan zien of herkennen. De zogeheten kleurenblindheid. Elly had al iets gevonden op het internet over die test, maar daar staan zulke wetenschappelijke kreten in, dat je daar ook niet echt wijzer van wordt. Dus maar even verder speuren.
Wanneer die kleurenzientest is, weet ik nog niet, daar krijg ik nog een brief over.
Met en al toch al wel wat wijzer geworden. Zeker dat visio-verhaal lijkt me bijzonder interessant en hopelijk heb ik er wat aan. Uiteraard laat ik via deze weg het jou wel weten.
Vooralsnog, laat ik nog geen second opinion uitvoeren. De arts zei dat deze aandoening niet te genezen valt. Ik heb ook gevraagd of zo'n oogzenuw ook te transplanteren is, en het antwoord was, dat het dus niet kan. Dat vond ik wel erg jammer, maar ik had het wel een beetje verwacht.