The Arpegiator: Bert's weblog

Sunday, May 03, 2009 #

Er is heel veel gebeurd in een halve maand tijd.
Sinds we de boot hebben opgehaald, is het steeds mooi weer geweest, dus we hebben heel wat rond gereden. Lekker hoor om rond te toeren in een cabrio. We hebben op aardig wat terrasjes gezeten en.ook al lekker bij gekleurd.... Het winterkleurtje is er in ieder geval af.

Er zijn heftige dingen gebeurd. Met mijn zus en ouders. Het is een erg lang verhaal, maar het komt er op neer, dat ik ze niet meer wil zien.
30 april was Silvia jarig. We wilden haar alleen maar even het kadootje brengen, maar mijn zus wou ons er niet in hebben. Dat had ik aan 1 kant ook wel verwacht, omdat het al een hele tijd niet botert tussen mijn zus en ik, maar dat ik zelfs het kadootje niet mocht geven, vond ik wel erg laf.
Mijn zus begon meteen te schelden. Ik probeerde haar nog wat te zeggen, maar ik dacht bij me zelf, ´Dit heeft toch geen enkele zin´, Mijn zwager heb ik ook nog het één ander verteld en nog wat later kwam mijn vader er ook nog even zijn mening vertellen.
Ik vertelde aan mijn vader, dat mijn zus de kinderen geestelijk aan het mishandelen is en mijn vader zei daarop van ´Als je zo graag voor kinderen wil zorgen, waarom adopteer je dan geen kinderen´ . Of terwijl, laat deze kinderen met rust en laat je zus ze opvoeden. Met andere woorden, laat de kinderen maar aan hun lot over. Wij zijn niet zo, om de kinderen zo te behandelen zoals mijn zus doet. Volgens mijn zus kunnen ze niks. Mijn zus zegt, waar de kinderen bij zitten, dat ze niks kunnen en dat ze alleen maar hoeven te strijken en te wassen. Ze hoeven niks te leren. Silvia heeft het moeilijk met lezen en als het mijn zus te langzaam gaat, schreeuwt ze van ´Als je niet sneller leest, krijg je ook geen pizza´. Maar goed... Elly en ik hebben besloten om nooit meer naar mijn zus te gaan. Ik heb af en toe nog contact met de kids via MSN of telefoon, maar daar blijft het wel bij.
Mijn ouders hoef ik ook niet meer te zien. Die zien niet in, dat mijn zus gewoon professionele hulp moet hebbem om uit haar deprisiviteit te halen. Zeker na wat mijn vader tegen Elly zei. Dat was voor mij de uiteindelijke druppel van de bekende emmer. Mijn ouders weten nog niet, dat ik ze niet meer wil zien, maar dat duurt niet lang denk ik, want ze bellen vast nog wel voor moederdag. Anders wordt het bij moederdag wel duidelijk, want wij gaan daar niet meer heen.
IK heb meer dan 20 jaar mij stil gehouden over allerlei dingen, die tijd is nu definitief voorbij. Ik heb er geen zin meer in. We probeerden altijd een beetje iedereen te vriend te houden, door te zeggen dat mijn zus ziek is en dat ze even haar dagje niet had, maar dat doen we niet meer. De kinderen gaan er aan kapot en mijn vader ziet die problemen allemaal niet. Anderen zien het zelfde als wat wij zien. Ze kunnen het niet aanzien en ze zeiden er vroeger ook wel wat van, maar nu dus ook niet meer. Iedereen is gewoon bang voor mijn zus om er wat over te zeggen.
Nou ik ben mijn zus liever kwijt dan rijk. Dan maar zo.

Maar goed... We hebben gisteren ook nog wel wat leuks gedaan. We zijn gisteren met de voortuin bezig geweest en om de kattenkooi, die er nog steeds in de schuur stond, afgebroken.
De voortuin is weer mooi geworden. Het tegelpad wat naar de voordeur loopt, is door Ron herlegt en ligt er weer mooi recht in. Ebel, Elly en ik hebben de voortuin aangepakt. Het alles ziet er weer mooi uit. Daarna hebben Ron en Ebel de kattenkooi gesloopt uit de schuur en Ebel heeft het hout mee genomen voor zijn openhaard. Het breken was binnen een half uur tot 3 kwartier klaar. We hebben nu weer veel ruimte in de schuur. Eindelijk.
Trouwens over een paar weken krijgen we ook een schutting. Die schutting komt aan de brandgangkant., Ook dat willen we al jaren en nu kunnen we via de Winschoter Huis en Tuinklussers een mooie schutting kopen. Die wordt eind deze maand geplaatst. Eindelijk een echt privé plekje achter ons huis.

Zo zie je maar, we hebben niet echt stil gezeten.

posted @ 11:12 AM | Feedback (0)

Archives