Het waren 2 vreemde weken.
Eigenlijk wel langer, maar de laatste 2 werken kwam alles tegelijk.
Elly kreeg op 7 maart een heel vreemd gevoel in haar hoofd. Ze zei, het leek wel of er een hele hoop bloed door haar hoofd stroomde. Ze schrok daar hevig van. Ze kon dat angstige gevoel niet meer weg krijgen en besloot halverwege maart om naar de huisarts te gaan. Om haar bloed te laten controleren en haar bloeddruk. Ook werd er op suikerziekte gecontroleerd.
Gelukkig was alles goed. Geen suiker, bloaddruk was perfect. Toch voelde Elly zich niet zoals vanouds. Ze wilde eigenlijk wel met een cardioloog praten over wat ze precies voelt. Elly ging 3 weken geleden naar het UMCG. Een vriendin van haar moest haar baby voor controle naar het ziekenhuis en omdat ze mekaar al ruim 2 jaar niet meer hadden gezien, dachten de dames dat ze mooi even bij het UMCG konden afspreken. Zo gezegd, zo gedaan. Elly kwam wat eerder in het ziekenhuis en die tijd die er was, liep ze naar de hartafdeling om een gesprek te hebben met een arts. Althans om daarvoor een afspraak te maken. De receptie overlegde het even met de arts en die zei, dat ze dan wel de hele ratteplan moet doen. Dus een Echo, een ECG en het holterkastje. De Echo vindt Elly erg vervelend, maar ja... ze vindt het gehele onderzoek eigenlijk helemaal niks. Maar ja... Elly trok de stoute schoenen aan en zei tegen de receptioniste dat het dan maar zo moet.
Een week later konden we al bij het ziekenhuis terecht. De echo en het holterkastje waren die dag aan de beurt. Een week later moest ze er weer naar toe om de ECG uit te voeren en een gesprek te hebben met de cardioloog. Ze heeft altijd Dr. Pieper, maar omdat Elly er tussen gepropt is om in het ziekenhuis te komen, had ze nu Dr. Van Melle. Die man was erg vriendelijk en luisterde erg goed naar Elly. De arts heeft alles nagekeken en alles was goed. Er waren geen veranderingen in haar hart. Dus alles was OK. De arts zei wel, dat het hoofdzakelijk stress is waar Elly mee kampt. Dus daar kunnen we wat aan doen, door wat minder met bepaalde situaties te mengen.
Want buiten het verhaal omtrent Elly haar rikketik, had en heb ik ruzie met mijn zus. Het is al zo erg, dat ik zeg, dat ze eerst maar eens hulp moet gaan zoeken voordat ik daar weer kom. Elly en ik kunnen het allemaal niet meer aanzien hoe het bij hun thuis gaat. We proberen alleen maar te helpen, maar ze wil dus geen hulp van ons. Ik werd 2 weken geleden nog flink hard aangesproken door mijn zwager. Ik kon er geen woord thussen krijgen en daarom heb ik hem toen een prettige avond toegewenst en de telefoon opgehangen. Sindsdien is het oorlog tussen mij en mijn zus.
Ik vind het enorm sneu voor de kids, Marian en Silvia. Maar wat ik net al zei, we doen het vanaf nu wat rustiger aan en kiezen dus puur voor ons zelf. Elly en ik gaan er zowat kapot aan en dat willen we uiteraard niet.
Dus zo zie je maar, dat er in een paar weekjes al aardig wat kan gebeuren.
Omtrent mijn zus is het alleen maar triest. Alleen mijn zus moet maar gewoon professionele hulp gaan zoeken.
Elly en ik zijn in ieder geval een stuk opgelucht omtrent het verhaal omtrent Elly haar rikketik. Goed nieuws in ieder geval.
Elly moet in november voor haar al geplande onderzoek naar het UMCG. Daar komt nu ook een fietstest bij. Dus dat wordt zweten voor haar, maar dat lukt haar vast wel.
Ze zou ook een MRI scan kunnen krijgen, alleen zei ik dat dat niet kan, omdat Elly een stang in haar rug heeft. De arts bevestigde dat, doordat hij nauwkeuriger in de papieren keen en dus dat gaat niet door. Maar goed.... Elly voelt zich al een stuk beter.
O ja.... ze is ook nog bij Dirk geweest, de steunzolenman, en ook dat heeft haar geholpen. Het ademhalen gaat beter en ze kan ook langer lopen. Dus ook dat was goed nieuws.
OK.... dit was het eerst wel eventjes. We krijgen weer mooi weer. En dus gaan we er nu wat leuks van maken. Het is toch bijna Pasen. We gaan in ieder geval zondagmorgen een Paasbrunch doen bij Golden Tulop in Paterswolde. Daar hebben we al heel veel zin in.
Daarover later meer.....