mopperdemopper

voorkennis activeren

elke — Sun, 04 Sep 2011 10:13:00 GMT

Ik heb dit jaar de lessen begrijpend lezen uitgebreid met zo'n 20 minuten. Zonder 'n letter te lezen.
We kijken eerst naar één of meer filmpjes over het onderwerp.
De aller-ijverigsten hebben de filmpjes al thuis op de wiki bekeken: leuk om te weten waar 't morgen over zal gaan.
Het zijn meest Youtubes, gewoon in 't Engels en niet ondertiteld: kijk wat je ervan begrijpt.
Na 'n filmpje hebben we veel te bespreken en soms wat terug te kijken.
De eerste keer vond mijn groep 8 het jammer van de tijd, want begrijpend lezen duurt toch al zo lang.
Afgelopen week kozen ze begrijpend lezen als eerste vak van de dag:
"dan hebben we begrijpend lezen gehad, en het begint tenminste leuk".
Gisteren sprak ik een moeder: "Ja, natuurlijk ontzettend wennen in groep 8,
maar begrijpend lezen vinden ze interessant. Nou ja, de inhoud dan."

Zo had ik begrijpend lezen nog nooit bekeken: dat het over iets anders zou kunnen gaan dan de inhoud.
Lezen gaat altijd over de inhoud en begrijpend lezen gaat over 't begrijpen van die inhoud.
Wanneer je al iets van 'n onderwerp weet, begrijp je daarna een tekst erover beter.
In mijn handleiding staat dat ik de voorkennis van mijn groep moet activeren voordat ik aan de tekst begin.
Maar de achtergrondkennis van mijn leerlingen is niet zo breed.
Met de filmpjes breng ik dus voorkennis over 't onderwerp van de tekst aan.

Tot nu toe (net twee weken na de vakantie) ben ik heel tevreden over mijn extra tijdsinvestering.
Na zo'n filmpje valt me op dat de discussies nu ook bereikbaar zijn voor mijn slechtere lezers.
Misschien komt dat omdat ze zich een houding hebben aangemeten van: "bij begrijpend lezen hou ik mijn mond".
Kletsen over filmpjes valt buiten het bereik van begrijpend lezen, dus daar kun je je geen buil aan vallen.
Maar ik denk dat ze door de langere begrijpend-lees-tijd ook langere verwerkingstijd hebben,
en dus iets makkelijker in de tekst van de methode komen.

En nou zit ik te twijfelen: de volgende toets van begrijpend lezen gaat over Robert Falcon Scott.
Niet meteen een held die nog kan bogen op enorme bekendheid bij mensen onder de honderd.
Ga ik mijn leerlingen een keertje zonder voorkennis de tekst in sturen, of zetten we toch nog even 't digibord aan?

zorgvuldig

elke — Sun, 17 Jul 2011 15:10:00 GMT

In een ideale wereld leren lieve, geïnteresseerde kinderen een heleboel bij een zorgzame, kundige juf.
Op alle andere werelden gaat er wel eens iets mis en moeten we 'even praten'.
Ellen Bremen is professor in communicatie en heeft de twaalf meest effectieve zinnen opgeschreven voor zo'n gesprek.
Ik noem haar favoriete 10:

"Ik maak me zorgen over ..." De ik-boodschap leidt de focus van 't probleem naar de gevoelens van de boodschapper. Dat haalt de angel er een beetje uit.
"Het is niet leuk om te horen, maar het is ook moeilijk om je dit te moeten zeggen." Bij slechtnieuwsgesprekken is dit volgens de schrijfster een manier om je medeleven te uiten wanneer je straf uit moet delen. Een manier om te weerspreken dat je lol beleeft aan straf geven.
"Wat wil je bereiken?" Het vragen naar het eindpunt helpt leerlingen soms weer 't pad te vinden dat naar dat doel leidt. Zo kun je ze vlot trekken als ze verzanden in details.
"Het is mijn taak om het geheel te overzien" Voor studenten die er geen gat meer in zien, is dit een manier om aan te geven dat je vaker met dit bijltje hebt gehakt en dat we eerst nog legio mogelijkheden gaan uitproberen voordat we het moede hoofd in de schoot leggen.
"Gebeurd is gebeurd, laten we kijken hoe we verder gaan" Aan verklaringen hoe dingen zijn fout gegaan kun je beter weinig tijd besteden, als je wilt proberen het nog goed te maken.
"Jouw ... had dit positieve effect: ..." In plaats van algemene complimenten, probeer je specifiek te zijn. Weg met "leuk" en "goed".
"Weet waar je talenten liggen" Bij training geef je complimenten, bij 't ontwikkelen van zelfstandige denkers wijs je leerlingen op hun sterke kanten.
"Het maakt me zo boos/Het beledigt me zo, dat je ..." Weer focus op jouw gevoelens als gevolg van een actie van de leerling.
"Vertel eens wat meer over ..." Het verwoorden helpt leerlingen soms hun gedachten op een rij te krijgen en tegelijkertijd kom je wat te weten over wat er in 't bolletje omgaat.
"Dit had ik heel graag eerder willen weten" Wanneer een leerling op 't laatst moment flexibiliteit van je vraagt, mag je 'm wijzen op 't feit dat tijdig overleg heel wat vriendelijker was geweest.

Zonder iets nieuws aan te roeren vond ik het toch een leuke lijst.
Ellen Bremen's algemene tips:
geef directe kritiek, maar met respect
geef complimenten zo specifiek mogelijk
stel vragen die het gesprek gaande houden.
(plaatje "Mother and son" van joanneQEscober (tacit requiem) )

leerling in de krant

elke — Sun, 26 Jun 2011 15:47:00 GMT

Ik had een filmcrew op bezoek. Of ik een quitclaim wilde tekenen.
Een quitclaim is een papier waarmee je afstand doet van je portretrecht gedurende de opnames.
Zodat je, na weken van editten van het filmpje, niet alsnog kunt weigeren mee te werken.
Of achteraf geld vragen voor je medewerking, of bezwaar maken tegen publicatie van gekke bekken die je hebt getrokken.
Een regisseur dekt zich met 'n quitclaim in tegen problemen achteraf, wanneer de meeste kosten al gemaakt zijn.
Vanuit dat standpunt zijn die quitclaims heel begrijpelijk.

Bij mijn leerlingen ligt het maken van 'n filmpje voor publicatie ingewikkelder.
Hun portretrecht ligt namelijk niet bij hen, maar bij hun ouders.
Op het moment dat er een camera-crew opdaagt,
kunnen mijn leerlingen niet zeggen dat 't oké is en dat ze gefilmd mogen worden.
Dat moeten ze thuis vragen en degene die ze wil filmen wil die toestemming zien of horen.
De juf mag ook geen toestemming geven om te filmen,
want zij is wel verantwoordelijk, maar heeft géén portretrecht over haar leerlingen.
Dus toen we naar een beurs gingen waar media aanwezig zouden zijn,
vroeg de organisator aan school om de portretrechten te regelen.
Aan de snelheid waarmee ik de formulieren terugkreeg, merkte ik dat de ouders al gewend waren aan deze vraag.

Maar de media en evenement-organisatoren zijn er nog niet zo bekend mee, merkte ik, toen we op een techniek-event waren.
Ik had mijn rug niet gekeerd of daar zag ik een leerling voor de camera met een microfoon onder zijn neusje.
Ik probeerde de journalisten uit te leggen dat ik geen toestemming kon geven,
maar ze hielden vol dat ze op uitnodiging van het evenement waren.
Ik probeerde ze uit te leggen dat ze daarmee géén portretrechten hadden geregeld,
omdat ik als juf ze niet kon geven en ik had geen quitclaims laten invullen.
De journalisten vonden 't raar wat ik zei en zagen geen probleem.
De organisatoren losten 't voor me op door de toestemming in te trekken
voor 't half uur waarin ze mijn groep hadden gefilmd.

Vroeger kwam je klas nooit in de krant of op tv.
Toen hoefde je je geen zorgen te maken over wat er op internet werd gezet.
Tegenwoordig knutsel je als juf zelf een quitclaimpje in elkaar.
Of je laat je verrassen door een organisatie die 't niet geregeld heeft.
Hoe doet jouw school dat eigenlijk?
Hebben jullie een standaard quitclaim? Of heb je dat geregeld met andere rechten?

opbrengstgericht

elke — Sat, 28 May 2011 18:33:00 GMT

Sommige woorden zijn een belediging voor juffen. Bij "professionaliseren" gaan mijn stekels omhoog: Ben professioneel genoeg, dankjewel.
Opbrengstgericht was er ook zo eentje. Alsof ik een beetje zit te kleien, zeg. Nooit gemerkt dat ze na 8 jaar basisschool kunnen lezen en schrijven, qua opbrengst?
Harm Klifman vindt "opbrengstgericht" een móói woord. Voor hem is het geen "kijken of juf d'r iets van kan", maar een visie op de hele onderwijsorganisatie: iedereen doet mee om opbrengst van onderwijs te genereren.
Hij stuurde me een soort cursus en ik dacht: "ik ben 't eigenlijk best wel met 'm eens." Daarmee verraste ik mezelf.

Ik zeg heel eerlijk: het is geen makkelijk lezend boek, dat boek van Harm.
Sommige zinnen gaan 5 regels door en na iedere zin moest ik vaak even vertalen.

"Natuurlijk is de toezichthouder geïnteresseerd in zowel 'kloppende opbrengsten' (conform de verwachtingen) als in de afwijkingen, maar hij zal zijn oordeel dienaangaande opschorten tot na kennisneming van het commentaar van de bestuurder bij die afwijkingen."

Ik vertaal: De raad van toezicht kijkt hoe scholen hebben gepresteerd. Als van 'n school de opbrengsten niet naar verwachting zijn, dan vraagt de raad 't bestuur wat er aan de hand is.
Het boek is formeel geschreven, een beetje stadhuistaal, en bevat ook nog eens veel woorden die je als juf niet vaak tegenkomt.
En toch is het misschien best leuk om er je tanden in te zetten.

Ik vond 't boeiend om te lezen wat de zorgen zijn van de lagen boven mij, in school en bestuur.
Zij zitten met vragen als: hoe kan ik sturen op betere prestaties van scholen, zonder juffen tekort te doen.
Wanneer kan ik tevreden zijn met opbrengsten? Wanneer zit ik er te dicht op en wanneer laat ik 't teveel op z'n beloop?
Zeker de lagen boven mijn directeur ken ik alleen van oekazes, plannen en verslagen.
Ze zijn niet sterk in vertellen wat hun bijdrage is aan 'mijn' onderwijsopbrengst.
Eigenlijk zou m'n bestuur me dit boek cadeau hebben moeten doen, om dat eens haarfijn uit te leggen.
"Weten en verbeteren" zet op een rijtje wat iedereen van iedereen in de schoolorganisatie moet weten
om zo efficiënt mogelijk te werken.
Dat vond ik interessant om te lezen want, eerlijk gezegd, ik wist 't niet en de eisen om informatie stoorden me.
Als je leest dat bestuurlijke lagen boven je 't nodig hebben om hun bijdrage te leveren aan jouw onderwijsopbrengst,
dan kun je d'r net meer geduld voor opbrengen.
Qua opbrengstgericht.

enquête

elke — Wed, 13 Apr 2011 19:19:00 GMT

Van mijn bestuur moest ik een tevredenheidsvragenlijst invullen.
Helemaal anoniem, dus je moest al je gegevens invullen behalve je naam
en als je 'm niet instuurde, kreeg je een bestuursmailtje en een vermaning van je directeur.
Ondanks die straffe tegenwind heb ik 'm toch ingevuld, Kanjer die ik d'r ben.
Ik ben namelijk een fervent invuller van vragenlijsten: Wie een mening wil, kan 'm krijgen.
Ik sta vol geduld mijn tijd af aan onderzoeken van DUO en Flitspanel, die me 't hemd van 't lijf vragen over mijn vak.
Een internetconsultatie van mijn minister kan bijna altijd rekenen op mijn mening.
Terry Freedman heeft op een rijtje gezet waarom juffen mee zouden moeten doen aan die vragenrondes.

Als we met velen antwoorden, wordt onze mening serieuzer genomen.
Er is een kans dat iemand naar je luistert
Je hebt recht om ergens je mening over te geven
Het is vermoeiend om te bedenken wat je ergens van vindt, maar denken is goed voor je
Het is goed om samen te werken aan iets: goed voor 't project, goed voor jouw betrokkenheid

Met zo'n goede redenen is het bijna onmogelijk om niet te antwoorden op vragen die je worden gesteld over je vak.
Toch kiezen veel vakzusters(m/v) ervoor om niks te zeggen, om niet mee te doen.
Als ik je met deze post kan overhalen om de volgende enquête over je vak in te vullen,
zijn we al met dubbel zoveel Juffen(m/v) Met Een Mening.
Voelt goed, he?

Hester IJsseling vroeg zich af waarom wij, juffen, zo vaak verrast worden door veranderingen.
Worden we niet of te laat ingelicht, worden consequenties wel met ons doorgesproken?
Telt onze mening wel bij veranderingen in het onderwijs
of zijn we slechts uitvoerders, spreekbuis van directie en methodes?

De laatste vragenlijst invullend en via twitter reagerend op een open vraag bedacht ik
dat juffen misschien mening-peilingen te vaak in de inbox laten slapen.
Misschien zijn er anderen die roepen dat juffen razend enthousiast zijn over Passend Onderwijs
en dat ze dat ook best wel kunnen, in tegenstelling tot het in de VS floppende 'No Child Left Behind'.
Er zijn ongetwijfeld juffen die terug willen naar ouderwets onderwijs met lezen-taal-rekenen
maar ik denk dat 't merendeel 't gevoel heeft dat de roep om betere Cito-scores de dood in de pot is voor kinderen.
Laat de volgende keer je mening horen, vul die vragenlijst in!

Maar dat is mijn mening.
En die krijg je deze keer ongevraagd.
Volgende keer vul ik je enquête weer trouw in.

(Plaatje: Noch Fragen? van BettyBraun's Flickrpage)

gemotiveerd technisch lezen

elke — Sun, 03 Apr 2011 17:32:00 GMT

photo © 2010 David Blackwell | more info (via: Wylio)
Van mijn directeur moet ik een half uur instructie voor technisch lezen gaan geven in groep 8.
Instructie voor technisch lezen is HOT en veel effectiever dan zelf lezen.
Hoe je dat aanpakt in een groep die de lessen aftelt (nog 1 hoofdstuk begrijpend lezen!) tot 't eind van 't boek?
Je kopieert een tekst, leest 'm voor, bespreekt de moeilijke woorden
laat de lange woorden structureren met streepjes onder de lettergrepen
laat de tekst oefenen en geeft vervolgens beurten. Moeilijker dan dat hoeft 't niet te zijn.
Onderwijsgek heeft zelfs een PDF over werkvormen hiervoor. (Download)
Leerlijnen Taal geeft een andere aanpak: rijtjes oefenen op tempo en tutorlezen. Er zijn hele organisatieschema's technisch lezen te downloaden van 't Steunpunt Onderwijszorg Enschede (Download).

Ik moet nog effe wennen aan 't idee en ik moet nog bedenken hoe ik 't ga aanpakken.
Qua motivatie van mijn groep 8 komt de nieuwe visie niet heel gunstig.
Misschien als ik zeg: "Dan kun je straks leuk de kleintjes voorlezen"?
Hanneke Knoop boort die hoop resoluut de grond in:
Motivatie opkrikken is 'not a piece of cake', zegt haar onderzoek.
Hier gaat een machtswoord vallen: "Doe 't nou maar gewoon, voor mij".

Ook 't terzijde schuiven van mijn geliefde stillezen (sustained silent reading) gaat me aan 't hart.
Chow en Chou geven aan dat succes daarvan erg afhangt van 't rolmodel-leesgedrag van de juf(m/v),
van de tijd die ze neemt om te praten over je boek, 't volhouden van 't lezen (na minstens 'n half jaar geeft 't pas resultaat),
't echt zelf mogen kiezen van wat je leest en sexe (bij meisjes doet stillezen 't beter).
Opbrengst van stillezen: een positievere houding tegenover lezen en een grotere woordenschat.
Vloeiender voorlezen of sneller door woordenrijtjes racen wordt jammer genoeg nergens genoemd als positief effect.

Nou heb ik twee iPodjes besteld voor mijn e-speurtocht, betaald door MediaMachtig.
En ik bedacht dat ik die misschien zou kunnen inzetten bij 't vloeiend voorlezen in mijn groep.
Enerzijds als feedback optie: zó lees je nu voor, dit zou je kunnen verbeteren
en anderzijds als voorleesfilmpje/podcast in een prentenboek:
Via een QR-code, aangeklikt met een iPod, kan een kleuter zichzelf 't boek laten voorlezen, wanneer-ie maar wil.
En als 't verhaal wordt opgenomen voor de eeuwigheid,
als voorlezen een technisch sausje krijgt, dan moet 't toch zelfs in groep 8 een hogere status krijgen, niewaar?
Laten zien wat je kunt bij iets nieuws, dat vinden zelfs jongens leuk volgens het motivatie-onderzoek.

Maar als de nieuwe leesvisie toch liever de streepjes-aanpak en 't machtswoord heeft, dan doen we dat gewoon.
Want ook een directeur mag soms vragen: "Doe 't nou maar gewoon, voor mij."

after cito

elke — Sun, 06 Feb 2011 17:41:00 GMT

Na de eind-Cito had groep 8 een kater.
Niet dat het niet leuk was geweest, de meesten hadden het best leuk gevonden.
Maar als je naar die drie dagen hebt toegeleefd, dan val je in zo'n gat.
Zo'n gat waarvan je zegt: "Daar hebben we allemaal geen zin in, juf."
Er stond gewoon rekenen en taal op het program
en voor me zat een klas vol verwachting te kijken wanneer ik zou zeggen dat het een grapje was.
Ik heb ze uitgelegd dat er voor lol geen tijd was.
Na de Cito wordt het programma alleen maar voller en de deadlines scherper.
Ze bogen hun kopjes en gingen aan het werk:
bouw een brug over een kloof van twee latjes nepla (geen kapla) breed.
Zonder de kisten van groep 6 en 7 was het ons niet gelukt.

(wie er nog bouwopdrachten heeft: graag! want we gaan er in hoog tempo doorheen)

effectief onderwijs

elke — Fri, 17 Dec 2010 16:26:00 GMT

"We moeten," zei de mevrouw indringend, "effectiever onderwijs gaan geven."
De mevrouw -geen juf- bedoelde met dat 'we' natuurlijk 'jullie', voelden alle juffen feilloos aan.
"Ook de inspectie eist dat," zette de spreekster haar woorden kracht bij
omdat haar publiek niet opwarmde bij de gedachte aan effectief onderwijs.

Ik ben, als luie juf, helemaal voorstander van slim werken in plaats van hard werken.
Niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn leerlingen.
Gek genoeg denken veel mensen dat effectief onderwijs te maken heeft met back to basics.
Met onderwijs dat focust op lezen, taal en rekenen
en waarbij geen lolletjes verwacht moeten worden.
Niemand komt op het idee dat effectief wel eens het omgekeerde zou kunnen zijn.

Als ik effectief onderwijs moet gaan geven,
dan ga ik eens nadenken over instrumenten voor alle 33 leerlingen.
Want dat zet pas echt zoden aan de dijk, zag ik op Music Matters blog.
Muziekles op jonge leeftijd (tussen de 5 en de 10 jaar), daar heb je tot je 85e plezier van.
Want dat maakt zo ongelofelijk veel meer verbindingen in je hersens aan.
En ook nog eens heel belangrijke, bijvoorbeeld naar de voorkant van je hersenen,
waardoor je jezelf beter kunt sturen, en je pas later last krijgt van geheugenverlies.
Da's pas effectief onderwijs.

Ik denk dat het iPads gaan worden, trouwens.
Die muziekinstrumenten voor mijn klas, bedoel ik.
Met Airharp, of die gratis hang-app, of dat vioolprogrammaatje waarmee de hele wereld me kan horen studeren.
Ik beleef daar effectief veel lol aan en ik vermoed mijn leerlingen ook.
Ik kan me niet voorstellen dat de mevrouw van de eerste alinea 'nee' kan zeggen tegen zo'n effectief idee.

gezichten lezen

elke — Mon, 15 Nov 2010 14:34:00 GMT

photo © 2007 Jean-Etienne Minh-Duy Poirrier | more info (via: Wylio)
"Hoe ging-ie?" vroeg ik aan een dyslectische leerling na het dictee.
Hij keek bedrukt: héél véél fout en soms meer fouten in één woord.
"Met dictee merk je goed dat je dyslexie hebt," zei ik tevreden, "maar weet je dat 't vaker opvalt?"
Hij wist het wel: met lezen, met voorlezen, met toetsen, met..
"Met de weg vinden in de scholen waar we op bezoek waren" vulde ik aan,
"en straks met auto rijden, met verbanden zien tussen dingen, onthouden."
Nobelprijswinnaars zijn vaker dyslectisch, succesvolle ondernemers zijn vaker dyslectisch.
Dyslexie is niet dat je een kapot stekkertje hebt in je hersens,
maar dat je hersens voor iets anders zijn gemaakt dan spellen: je hebt een speciaal talent.
Ik maak daar handig gebruik van met het terug laten zetten van de gymtoestellen in het veel te krappe opberghok.
En altijd als ik achteruit moet inparkeren denk ik een beetje jaloers aan dyslecten.
En nu las ik een onderzoek waardoor ik nog jaloerser ben:
het zou me niet verbazen als dyslecten ook nog veel beter zijn in gezichten lezen,
want lezen gaat ten koste van het gebied in je hoofd dat gezichten herkent.
(disclaimer: het is nog niet bewezen dat goeie lezers slechter zijn in gezichtsherkenning, ze hebben er alleen minder hersens voor over)

Ik ben slecht in het onthouden van gezichten, een absolute handicap voor een juf.
Maar ik troost mezelf: ik kan best goed spellen, ik gebruik mijn hersens kennelijk allemaal daar voor.
En ik heb alleen last van mijn spelling-talent/gezichten-handicap bij congressen enzo.
Het is belangrijk dat je je talenten en handicaps in perspectief ziet, denk ik.
Ik heb nog een half jaar om mijn slechte spellers daarvan te overtuigen.

vieze boeken

elke — Sun, 10 Oct 2010 12:41:00 GMT

In the Wall Street Journal stond een artikel over jongensleesboeken.
Thomas Spence is het niet eens met de huidige trend die richt op grove taal en boertigheid:
jongensboeken gaan steeds vaker over onderbroeken en scheten.
De weinig verheffende jongensboeken verhinderen echter niet dat jongens steeds minder lezen.
De kloof tussen geletterdheid van jongens en meisjes wordt steeds groter,
omdat meisjes over 't algemeen minder gamen dan jongens.
Dat is erg, want boeken helpen kinderen omgaan met zichzelf.
In boeken lees je over situaties, de gevoelens die ze veroorzaken en hoe je ermee omgaat.
Games kweken jongens die niet kunnen lezen EN een piepklein handelingsrepertoire in real life hebben.
Thomas Spence's oplossing: computer uit en de wat oudere kinderboeken lezen.
Hij verwacht dat, als de verveling echt toeslaat, jongens zelfs naar Jane Austen grijpen.
Misschien zien ouders op tegen jonge tieners die zich vervelen, maar 't is effe doorbijten.
Want als je mocht kiezen, geef je dan liever je dochter mee aan een jongen die is gevormd door "De kleine prins",
of aan eentje die kan citeren uit "Zombie butts from Uranus"?

Dat van die 'reading gap' tussen jongens en meisjes, dat wist ik niet.
Maar de oplossing, om kinderen niet meer te laten gamen, is niet meer van deze tijd.
In de comments op het artikel staan volgens mij betere oplossingen:

als je gedurende de schooljaren het voorlezen voor 't slapen gaan langzaam vervangt door zelf lezen, dan blijft lezen een plaats houden in het dagritme
avonturenboeken vermengd met "zo doe je dat stukjes" zijn onweerstaanbaar voor jongens die graag zelf zulke avonturen beleven
vaders moeten voorlezen in het kader van Echt Mannen Lezen, Lezende Mannen zijn Onweerstaanbaar
er zijn ook spelen die nieuwsgierig maken naar de verhalen: de Age of ... serie maakt je bekend met de hoofdrolspelers van een mythe of een historisch personage. Het boek wordt dan een feest der herkenning.
wanneer captain Underpants moreel hoogstaande keuzes maakt, in plaats van alle zombies aan stukken te blasten, dan leert een jongen er toch meer van dan van een shootergame of van een boek waarmee hij geen enkele relatie kan leggen naar zichzelf. Kijk verder dan de onderbroek.

Er staan ongetwijfeld meer goede tips bij de comments,
maar de vervuiling door mensen die zich niet bij het onderwerp houden is ontmoedigend.
Al is de discussie over het vinden van een goede, belezen man ... um, ... inzichtgevend. (^_^)

(plaatje "Captain Underpants" van Massdistractions Flickrstream)