cultuur

coöperatieve juf

elke — Mon, 17 Oct 2011 13:44:00 GMT

Alle juffen zaten wat evaluerend om de tafel: wat heeft de cursus Coöperatief Leren ons opgeleverd?
Er zijn werkvormen die je wat vaker inzet, en werkvormen die je niet ziet zitten, was de conclusie.
De volgende vraag was: wat gaan we verbeteren?
Na een nadenkende stilte aarzelde één juf: alles wat preciezer volgens het boek doen?
Het was het goede antwoord en alle juffen zuchtten blij, verlost van de taak van het meedenken.

Soms is een cursus niet genoeg om juffen de voordelen van samenwerken te laten inzien.
Eigenlijk, zegt de blog Learn and Lead, moet je organisatie doordrongen zijn van samenwerken.

Laat je iedereen ongevraagd weten waar je mee bezig bent?
Vraag je openlijk hulp met dingen die je niet goed kunt?
Kom je te hulp als iemand hulp vraagt?
Deel je je informatie, je leuke lessen, je goede sites?
Probeer je je netwerk te vergroten?
Durf je openlijk fouten te maken en dat toe te geven zodat anderen er ook niet meer bang voor hoeven te zijn?
Kun je een omgeving creëren waar iedereen graag leert van elkaar?

Een mooie manier van samenwerken vond ik in een presentatie van Kobus:
samen de virtuele hulpvrager opbouwen via data: wiki, Yammer, social media.
Als je zo kunt samenwerken, dan is er iets geland bij de juffen, wat niet alleen in het klaslokaal kan blijven.

Alle juffen zaten om de tafel: wat is een goede werkvorm om de cursus Coöperatief Leren te evalueren?
We deden dat met een cooperatieve werkvorm, dus iedereen kwam aan de beurt om iets te opperen.
Wat bij de nabespreking meermalen boven kwam drijven was: kosten die werkvormen in de vergadering nou niet te veel tijd?
We spraken af dat we de werkvormen wat spaarzamer zouden gebruiken.
Met de overgebleven tijd zouden we, onder 't genot van 'n kopje thee, de nieuwste werkvormen met elkaar kunnen doorspreken.
Ken je deze site trouwens al?
(plaatje van familymwr, de Olympische zomerspelen van 2008)

leerling in de krant

elke — Sun, 26 Jun 2011 15:47:00 GMT

Ik had een filmcrew op bezoek. Of ik een quitclaim wilde tekenen.
Een quitclaim is een papier waarmee je afstand doet van je portretrecht gedurende de opnames.
Zodat je, na weken van editten van het filmpje, niet alsnog kunt weigeren mee te werken.
Of achteraf geld vragen voor je medewerking, of bezwaar maken tegen publicatie van gekke bekken die je hebt getrokken.
Een regisseur dekt zich met 'n quitclaim in tegen problemen achteraf, wanneer de meeste kosten al gemaakt zijn.
Vanuit dat standpunt zijn die quitclaims heel begrijpelijk.

Bij mijn leerlingen ligt het maken van 'n filmpje voor publicatie ingewikkelder.
Hun portretrecht ligt namelijk niet bij hen, maar bij hun ouders.
Op het moment dat er een camera-crew opdaagt,
kunnen mijn leerlingen niet zeggen dat 't oké is en dat ze gefilmd mogen worden.
Dat moeten ze thuis vragen en degene die ze wil filmen wil die toestemming zien of horen.
De juf mag ook geen toestemming geven om te filmen,
want zij is wel verantwoordelijk, maar heeft géén portretrecht over haar leerlingen.
Dus toen we naar een beurs gingen waar media aanwezig zouden zijn,
vroeg de organisator aan school om de portretrechten te regelen.
Aan de snelheid waarmee ik de formulieren terugkreeg, merkte ik dat de ouders al gewend waren aan deze vraag.

Maar de media en evenement-organisatoren zijn er nog niet zo bekend mee, merkte ik, toen we op een techniek-event waren.
Ik had mijn rug niet gekeerd of daar zag ik een leerling voor de camera met een microfoon onder zijn neusje.
Ik probeerde de journalisten uit te leggen dat ik geen toestemming kon geven,
maar ze hielden vol dat ze op uitnodiging van het evenement waren.
Ik probeerde ze uit te leggen dat ze daarmee géén portretrechten hadden geregeld,
omdat ik als juf ze niet kon geven en ik had geen quitclaims laten invullen.
De journalisten vonden 't raar wat ik zei en zagen geen probleem.
De organisatoren losten 't voor me op door de toestemming in te trekken
voor 't half uur waarin ze mijn groep hadden gefilmd.

Vroeger kwam je klas nooit in de krant of op tv.
Toen hoefde je je geen zorgen te maken over wat er op internet werd gezet.
Tegenwoordig knutsel je als juf zelf een quitclaimpje in elkaar.
Of je laat je verrassen door een organisatie die 't niet geregeld heeft.
Hoe doet jouw school dat eigenlijk?
Hebben jullie een standaard quitclaim? Of heb je dat geregeld met andere rechten?

foto op je blog

elke — Sat, 07 May 2011 12:39:00 GMT

Als je blogt, ziet 't er met een plaatje meteen een stuk leuker uit.
Maar die plaatjes, waar haal je die en wat is eerlijk en netjes en legaal?

Over eerlijk en netjes:
De meeste mensen vinden deeplinking niet aardig maar het is WEL legaal.
Omdat je van een plaatje alleen een link op je pagina zet, lijkt 't of je een plaatje hebt,
maar het plaatje zelf staat op de serverruimte van iemand anders.
Makkelijk voor jou, maar degene die zo aardig was 't plaatje te maken heeft er daarna alleen nog maar last van:
jij maakt een beetje gebruik van de ruimte waar de maker voor betaalt.
Eerlijker is het om 't plaatje zelf te uploaden op je eigen webspace
of te linken naar sites die voor het hosten van plaatjes zijn bedoeld: Flickr, Picasa etc.

Over legaal:
Mogelijkheid 1: Pas op!
Je zoekt op Google, downloadt 't plaatje, uploadt 't naar je blog.
Uiteraard zoek je bij Google naar plaatjes die geschikt zijn voor hergebruik.
En je vermeldt de naam van de maker netjes in je blogpost.
Nadeel: de rechten van 't plaatje staan niet altijd duidelijk vermeld.
Dus je kunt toch nog onbewust en onwetend je plaatje niet netjes of legaal weergeven.
Mogelijkheid 2: beter
Je zoekt op Flickr Storm en doet 'tzelfde als bij zoeken met Google
of, en da's makkelijker, je pakt de embedcode van 't plaatje.
Flickr laat je kiezen uit enkele standaard groottes.
Voordeel: Ik vind meestal mooiere foto's met Flickr Storm.
Bovendien kun je bij 't zoeken ook weer instellen dat je alleen commercieel te hergebruiken plaatjes zoekt.
Dan weet je zeker dat je alleen de naam van de maker hoeft te vermelden.
Foto's op Flickr geven altijd Creative Commons licentie aan.
Je kun je niet vergissen.
(Note to self: bij vermelding van de maker effe linken naar hun Flickrstream, da's aardig)
Mogelijkheid 3: de makkelijkste weg
Je zoekt op Wylio. Dat is speciaal bedoeld voor bloggers.
Je geeft aan waar je het plaatje wilt hebben (links, rechts, boven, onder en de grootte (traploos instelbaar).
Wylio doet de rest voor je en denkt zelfs aan vermelding van de maker.
Nadeel: je moet wel een account bij ze aanmaken.

Ikzelf maak voornamelijk gebruik van eigen foto's en mogelijkheid 2 en 3.
Mijn klas leer ik ook meer gebruik te maken van eigen foto's en alleen in hoge nood naar plaatjes te Googlen.
Beter een maker dan een gebruiker.

speurtocht met handheld

elke — Sun, 24 Apr 2011 11:15:00 GMT

Ik ben een geschiedenis-speurtocht aan 't maken met iPods, gesubsidieerd door MediaMachtig.
Daarvoor gebruik ik ARIS, Augmented Reality Interactive Storytelling.
Da's een app op je iPod, maar ook een site waar je je spel opslaat.
Aan het begin van deze week hield ARIS een Global Game Jam,
waarbij het doel was om in 3 dagen een (bescheiden) game te maken.
Samen met Penny van groep 3 ging ik de uitdaging aan.
We maakten een speurtocht van een verhaal dat groep 3 zelf gemaakt had
en zelf geïllustreerd met geweldige tekeningen.
Het stappenplan:

maak een gratis account op de ARIS editor, een soort Google Earth waar je notities in kunt plaatsen
ga naar de plaats waar je je spel wilt beginnen en maak daar een begin-plaque
maak vervolgens vervolg-plaques, die op een bepaalde plaats informatie geven, items, die een speler kan krijgen en weer wegleggen, of NonPlayerCharacters, figuren die je iets kunt laten zeggen en waarmee je kunt 'praten' door een keuzemenu
maak voorwaarden, 'requirements', om 't spel structuur te geven. "Als je deze vraag stelt, zegt Alva dat 't de enige manier is om ketters toch in de hemel te laten komen." Of: " Je ziet Willem van Oranje pas als je ervoor hebt gekozen het beeld om te trekken."
zorg dat je tijdens 't maken van 't spel al vaak 'playtest', want soms loop je tegen dingen aan die niet werken, anders werken dan je dacht.
tenslotte publiceer je het spel en kan iedereen het spelen op een iPod met MiFi of een iPhone.

Ik weet nu dat 't mogelijk is om een spel in drie avonden te maken, als je het verhaal en de plaatjes al hebt.
Voor de speurtocht van MediaMachtig weet ik dat voor een geschiedenis-speurtocht
dát nou juist de dingen zijn waar VEEL tijd in gaat zitten.

Een collega schudde haar hoofd, toen ze van mijn tussenprojectje hoorde:
'Zoveel werk en je gebruikt 't maar één keer!'
Maar dat doe je met iedere digibordles, waar je veel werk in stopt, ook.
En daarbij moeten kinderen toch nog stil zitten met dit prachtige weer.

enquête

elke — Wed, 13 Apr 2011 19:19:00 GMT

Van mijn bestuur moest ik een tevredenheidsvragenlijst invullen.
Helemaal anoniem, dus je moest al je gegevens invullen behalve je naam
en als je 'm niet instuurde, kreeg je een bestuursmailtje en een vermaning van je directeur.
Ondanks die straffe tegenwind heb ik 'm toch ingevuld, Kanjer die ik d'r ben.
Ik ben namelijk een fervent invuller van vragenlijsten: Wie een mening wil, kan 'm krijgen.
Ik sta vol geduld mijn tijd af aan onderzoeken van DUO en Flitspanel, die me 't hemd van 't lijf vragen over mijn vak.
Een internetconsultatie van mijn minister kan bijna altijd rekenen op mijn mening.
Terry Freedman heeft op een rijtje gezet waarom juffen mee zouden moeten doen aan die vragenrondes.

Als we met velen antwoorden, wordt onze mening serieuzer genomen.
Er is een kans dat iemand naar je luistert
Je hebt recht om ergens je mening over te geven
Het is vermoeiend om te bedenken wat je ergens van vindt, maar denken is goed voor je
Het is goed om samen te werken aan iets: goed voor 't project, goed voor jouw betrokkenheid

Met zo'n goede redenen is het bijna onmogelijk om niet te antwoorden op vragen die je worden gesteld over je vak.
Toch kiezen veel vakzusters(m/v) ervoor om niks te zeggen, om niet mee te doen.
Als ik je met deze post kan overhalen om de volgende enquête over je vak in te vullen,
zijn we al met dubbel zoveel Juffen(m/v) Met Een Mening.
Voelt goed, he?

Hester IJsseling vroeg zich af waarom wij, juffen, zo vaak verrast worden door veranderingen.
Worden we niet of te laat ingelicht, worden consequenties wel met ons doorgesproken?
Telt onze mening wel bij veranderingen in het onderwijs
of zijn we slechts uitvoerders, spreekbuis van directie en methodes?

De laatste vragenlijst invullend en via twitter reagerend op een open vraag bedacht ik
dat juffen misschien mening-peilingen te vaak in de inbox laten slapen.
Misschien zijn er anderen die roepen dat juffen razend enthousiast zijn over Passend Onderwijs
en dat ze dat ook best wel kunnen, in tegenstelling tot het in de VS floppende 'No Child Left Behind'.
Er zijn ongetwijfeld juffen die terug willen naar ouderwets onderwijs met lezen-taal-rekenen
maar ik denk dat 't merendeel 't gevoel heeft dat de roep om betere Cito-scores de dood in de pot is voor kinderen.
Laat de volgende keer je mening horen, vul die vragenlijst in!

Maar dat is mijn mening.
En die krijg je deze keer ongevraagd.
Volgende keer vul ik je enquête weer trouw in.

(Plaatje: Noch Fragen? van BettyBraun's Flickrpage)

spelletjes tussendoor

elke — Mon, 28 Feb 2011 18:02:00 GMT

photo © 2009 Seattle Municipal Archives | more info (via: Wylio)
Wanneer je als stagiair in een nieuwe groep komt, is het best moeilijk om de leiding op je te nemen.
Zeker als de juf er toch een bepaalde discipline in heeft zitten die 't mogelijk maakt om met een korte pauze, een verveeld gezicht of een gefluisterde naam kinderen recht te laten zitten.
Een stagiair merkt dat de klas niet onder de indruk is van zíjn boos gezicht, of zelfs een raar gezicht terug trekt.
Veel oefenen, zegt juf vrolijk, maar een stagiair wil natuurlijk meer.
Een stagiair wil contact met kinderen snel opbouwen, wil dat kinderen reageren op z'n opdrachten, lol hebben in snelle wisselingen, samenwerken, effe bewegen en dan weer concentreren.
Een stagiair wil snelle tipjes om een klas te besturen als een pro.
Veel en vaak en lollig oefenen, herhaalt juf.

Jaren terug had ik een lijstje gemaakt van spelletjes tussendoor.
Die oefenen alles wat een stagiair wil, denk ik.
Toen ik 'm daarnaar wilde verwijzen, keek ik het lijstje nog even na op dode links.
Ik kwam er achter dat 't tijd werd om een nieuw lijstje te maken.

Onderwijs maak je samen: ingedeeld op groep, lekker handig
Spelenboek: ingedeeld op soort spel
Dramaspelen: korte spelbeschrijvingen onder elkaar
Tussendoortjes: zonder enige indeling
Bewegingstussendoortjes: met tijdsindicatie

Hier zou een stagiair toch heel wat inspiratie uit moeten kunnen putten, dacht ik.

wiki filmpje 2

elke — Mon, 07 Feb 2011 11:18:00 GMT

Het tweede filmpje van leraar24 over onze klassenwiki is geplaatst.
Daar kwam ik achter toen ik het eerste filmpje wilde doorsturen naar iemand.
Dit filmpje gaat over het schrijven in een wiki in het bijzonder, over stelonderwijs.
Voordelen van opstellen in een wiki:

Verbeteren/toevoegen/schrappen gaat makkelijker dan met geschreven tekst
Je kunt de tips en complimenten zien en beoordelen, waardoor die beter worden
De tips en complimenten, die ze moeten geven aan een ander, gebruiken ze al zelf in hun te schrijven stuk
De beste opstellen bewaren ze, als straks de wiki open wordt gesteld voor iedereen: authentiek publiceren

Een prachtige soundbite van een leerling over haar schrijfmaat: "Ze helpt mij, dan voel ik mij wat zekerder."

nepla 2

elke — Sun, 06 Feb 2011 17:54:00 GMT

Het werken met die nepla vonden ze leuk.
De tweede opdracht werd: bouw een symmetrisch bouwwerk.
Mooi moeilijk woord van de dag, zo bleek.
En mooie bouwwerken.

Voor wie zich afvraagt hoeveel kinderen ik in de klas heb: dat zijn er 32.
Maar wanneer ze een foto maken, proberen ze zo min mogelijk leerlingen op de foto te krijgen.
Beroemd zijn is zilver, privacy is goud.

after cito

elke — Sun, 06 Feb 2011 17:41:00 GMT

Na de eind-Cito had groep 8 een kater.
Niet dat het niet leuk was geweest, de meesten hadden het best leuk gevonden.
Maar als je naar die drie dagen hebt toegeleefd, dan val je in zo'n gat.
Zo'n gat waarvan je zegt: "Daar hebben we allemaal geen zin in, juf."
Er stond gewoon rekenen en taal op het program
en voor me zat een klas vol verwachting te kijken wanneer ik zou zeggen dat het een grapje was.
Ik heb ze uitgelegd dat er voor lol geen tijd was.
Na de Cito wordt het programma alleen maar voller en de deadlines scherper.
Ze bogen hun kopjes en gingen aan het werk:
bouw een brug over een kloof van twee latjes nepla (geen kapla) breed.
Zonder de kisten van groep 6 en 7 was het ons niet gelukt.

(wie er nog bouwopdrachten heeft: graag! want we gaan er in hoog tempo doorheen)

effectief onderwijs

elke — Fri, 17 Dec 2010 16:26:00 GMT

"We moeten," zei de mevrouw indringend, "effectiever onderwijs gaan geven."
De mevrouw -geen juf- bedoelde met dat 'we' natuurlijk 'jullie', voelden alle juffen feilloos aan.
"Ook de inspectie eist dat," zette de spreekster haar woorden kracht bij
omdat haar publiek niet opwarmde bij de gedachte aan effectief onderwijs.

Ik ben, als luie juf, helemaal voorstander van slim werken in plaats van hard werken.
Niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn leerlingen.
Gek genoeg denken veel mensen dat effectief onderwijs te maken heeft met back to basics.
Met onderwijs dat focust op lezen, taal en rekenen
en waarbij geen lolletjes verwacht moeten worden.
Niemand komt op het idee dat effectief wel eens het omgekeerde zou kunnen zijn.

Als ik effectief onderwijs moet gaan geven,
dan ga ik eens nadenken over instrumenten voor alle 33 leerlingen.
Want dat zet pas echt zoden aan de dijk, zag ik op Music Matters blog.
Muziekles op jonge leeftijd (tussen de 5 en de 10 jaar), daar heb je tot je 85e plezier van.
Want dat maakt zo ongelofelijk veel meer verbindingen in je hersens aan.
En ook nog eens heel belangrijke, bijvoorbeeld naar de voorkant van je hersenen,
waardoor je jezelf beter kunt sturen, en je pas later last krijgt van geheugenverlies.
Da's pas effectief onderwijs.

Ik denk dat het iPads gaan worden, trouwens.
Die muziekinstrumenten voor mijn klas, bedoel ik.
Met Airharp, of die gratis hang-app, of dat vioolprogrammaatje waarmee de hele wereld me kan horen studeren.
Ik beleef daar effectief veel lol aan en ik vermoed mijn leerlingen ook.
Ik kan me niet voorstellen dat de mevrouw van de eerste alinea 'nee' kan zeggen tegen zo'n effectief idee.