Dit wordt de last post voor Marieke, want mijn jongste zusje is er niet meer.
De laatste maanden was het al bijna niet meer mogelijk de deur uit te komen voor haar.
Maar via internet leefde ze des te intensiever.
Lange mails, links naar sites, hele films stuurde ze door.
Misschien heb ik daarom wel de behoefte om aan internet te melden dat ze er niet meer is.
Maar misschien komt het ook door
de verhalen die mijn wereld maken:
Op de telegraafposten van Diskworld wordt de naam van gestorven medewerkers doorgegeven als dienstbericht dat herhaald blijft worden.
Voor altijd heen en weer pingend tussen de lange rijen seintorens.
‘I know about Sending Home,’ said Princess. ‘And I know the souls of dead linesmen stay on the
Trunk.’
‘Who told you that?’ said Grandad.
Princess was bright enough to know that someone would get into trouble if she was too specific.
‘Oh, I just heard it,’ she said airily. ‘Somewhere.’
‘Someone was trying to scare you,’ said Grandad, looking at Roger’s reddening ears.
It hadn’t sounded scary to Princess. If you had to be dead, it seemed a lot better to spend your
time flying between the towers than lying underground.
Terry Pratchett, Going Postal p53/202
Ik was niet de enige, die het droevige bericht door wilde geven.
En later in de week kwam ik er achter dat missen anders is geworden.
"Kun je me nog wat files sturen?" vroeg een vriendin van mijn zus. Om haar nog eens te kunnen lezen.
"Ik heb foto's van haar Flickrsite gedownload" mailde een vriend. Om haar nog eens te kunnen zien.
"Kun je op haar MacBook zoeken naar een geluidsbestandje uit 2007?" vroeg een ander. Om haar nog eens te kunnen horen.
Een internet-herdenkingsmonument heb ik nodig.
Een digitale gedenksteen.
Ik denk dat 't een
wiki wordt.