Vorig jaar probeerde mijn school
Rekentuin uit, een online programma om kinderen sneller te laten rekenen.
Dit jaar gaan we betaalde accounts aanschaffen.
Niet voor iedereen, maar voor de kinderen waarvan we denken dat ze ervan kunnen profiteren.
Waarom?
- De accounts zijn gewild. Wie er geen krijgt van school is verdrietig, wie er WEL eentje krijgt, gebruikt 'm goed of is 'm kwijt.
- Kinderen die Rekentuinieren, worden een beetje enthousiaster over rekenen. Rekenen wordt leuker of rekentuiniertjes worden bewuster van hun rekenvermogens.
- Kinderen met een Rekentuin-account worden beter in de Rekentuinsommen, dat kun je zien op de grafieken voor de juf.
- Rekentuin betrekt ouders in het oefenproces van rekenen: juf probeert 10 minuutjes op school te reserveren, ouders proberen hun kind 10 minuutjes thuis achter de computer te laten oefenen (langer mag!). Voor sommige ouders is de vraag "Wat kunnen wij doen?" opgelost, voor anderen is het de eerste keer dat juf hun betrokkenheid in een grafiek kan laten zien.
Lost Rekentuin de automatiseer-problemen op? Nou, nee.
- Het blijkt helemaal niet zo makkelijk om de langzame rekenaars 10 minuten uit te roosteren: je wilt niet in hun "leuke tijd" knippen, en meestal zitten ze in de langste instructiegroep en zijn ze 't laatst klaar. Bovendien blijkt de groep van rekentuiniertjes te overlappen met de groep kinderen die extra lezen. Het vinden van 10 minuutjes op school valt NIET mee.
- In een half jaar Rekentuin worden kinderen niet zoveel beter dat het duidelijk wordt in het leerlingvolgsysteem. In een systeem dat steeds vaker harde cijfers eist, moet een juf op rekenlol durven sturen.
- Het kijken naar de vorderingen van de kinderen "moet even in je systeem komen". Alle juffen zijn ervan overtuigd dat praten met de kinderen over hun Rekentuin-vorderingen positief bijdraagt aan de lol in rekenen, maar het bezoeken van de site moet een routine worden die je niet vergeet na een drukke dag, met vergaderingen of oudergesprekken, nakijkwerk en lesvoorbereidingen.