De TED-talk van Adora Svitak is de laatste tijd zo vaak langsgekomen via Twitter, in de blogs
en toen ik vandaag op Diigo las dat het 'the best thing since sliced bread' is, besloot ik er toch een blogpost aan te wijden.
Misschien moet je 'm even bekijken, als je 'm toevallig gemist hebt, de laatste weken.
Adora's betoog gaat voornamelijk langs de lijnen:
- kinderen mogen minder dan volwassenen en dat is raar, want kinderen doen het juist beter dan volwassenen (Anne Frank versus George Bush)
- kinderen zouden meer moeten mogen, meer moeten beslissen, meer kansen moeten krijgen
- volwassenen zouden meer dingen moeten aanpakken zoals kinderen dat doen
- en kinderen aanvaarden als leiders en leraren.
Een leuk verhaal, verteld door een meisje dat creatieve ruimte nodig heeft.
Toch krijg ik de kriebels door de vorm van Adora's verhaal.
Ik vind 'm
eng en Amerikaans, passend bij de
beauty pageants die ik net zo verwerpelijk vind.
Als Adora losjes refereert aan haar werk, speeches houden voor scholen, zie ik pushy ouders en kinderarbeid.
De inhoud van Adora's keynote vind ik wél mooi, omdat-ie recht doet aan haar leeftijd.
Iedereen heeft een kind wel eens horen mopperen dat er beter naar kinderen moet worden geluisterd.
Misschien is dat wel het geheim van haar succes: het verhaal is zo herkenbaar schattig dat je het niet aan de werkelijkheid hoeft te toetsen.
Toch kan ik dat niet laten, om Adora's verhaal even langs de dagelijkse school-werkelijkheid te leggen.
Op een kind dat de leiding over wil nemen reageer ik in de klas minder enthousiast dan de zaal op Adora Svitak.
Sterker nog: ik zie gedrag, dat mijn leiderschap in de groep ter discussie stelt, als een probleem.
Daarmee reageer ik kennelijk als een echte juf, stelt
Jonah Lehrer van The Frontal Cortex Blog mij gerust.
Kinderen die problemen hebben met regels, met de platgetreden paden, zijn creatief.
Creatief klinkt goed.
Scholen zouden creativiteit moeten bevorderen,
creativiteit moet onze economie redden.
Maar juffen houden helemaal niet van creativiteit.
Creativiteit is sterk verbonden met dagdromen en gemakkelijk afgeleid zijn, met individualiteit, tegen regels ingaan, impulsiviteit.
Dat lijkt het meest op het rijtje eigenschappen van kinderen waarvoor we Ritalin hebben uitgevonden.
Jonah Lehrer roept op om eilandjes van creativiteit in het schoolcurriculum te bouwen.
Zodat kinderen die creatieve ruimte nodig hebben, daar even op adem kunnen komen, dagdromen en zich afzetten tegen alles wat gewoon is.
Goed idee. Beter dan pilletjes, zelfs.