De eerste kennismaking met het woord dyslexie is voor veel kinderen een lijst van wat ze niet goed kunnen.
Pas later hoort een dyslect waar-ie waarschijnlijk bovengemiddeld in is: bijvoorbeeld ruimtelijk inzicht en patronen zien.
Ieder kind met dyslexie weet dat dyslexie een kruis is, maar dan wel een kruis op een schatkaart.
ADHD is net zo'n markering, las ik bij
Neurons Firing.
Het gebrek aan concentratie is niet alleen vervelend, het is ook een talent.
Mensen met ADD kunnen er gemakkelijk even 'uitstappen', kijken of ze nog op de goede weg zitten, effen checken.
Bij het oplossen van een probleem vinden zij de zijdeurtjes waar anderen tegen de muur blijven lopen.
Zij blijven nou eenmaal nooit lang op dezelfde plaats kijken.
De hyperactiviteit geeft straks de energie waarvoor anderen koffie en cola moeten drinken.
De last van een talent, ieder talent, is dat je ermee moet leren omgaan.
Zoiets als een Ferrari-motor met de terugtraprem van een fietsje.
Anderen zien alleen de brokstukken waar jij hebt gereden.
De rem moet je trainen om veilig te kunnen rondscheuren.
En je moet leren sturen bij hoge snelheden.
De bewondering voor mensen met talent zit 'm niet in het talent,
maar in de beheersing die ze over hun talent hebben gekregen.
"Maybe she's born with it", zingt de reclame,
en laat ons denken dat het natuurlijk aan het product te danken is.
Wij weten beter: die visagist heeft jaaaaaren ervaring.
(foto van Dali van
golombowski's Flickrstream )