Terry Freedman heeft het helemaal gehad met digibete juffen.
Hij vindt dat juffen, die niet kunnen computeren, zich gewoon moeten schamen.
Een juf, die niet eens een lijst kan maken in Word,
leert haar leerlingen dat hulpeloosheid een prima vervanger is voor bijblijven.
Haar baas en de ouders van haar leerlingen vinden dat prima, ze doen er niks aan.
Foei, zegt Terry. En dat andere bloggers er zo aardig over doen vindt-ie net zo foei.
Leren of wegwezen, we moeten stoppen met die aardigheid, roept hij op.
Nee, dat moeten we niet, vind ik.
Zeuren over wat juffen moeten, maakt niet dat ze zich aangesproken voelen,
want ze moeten al zoveel van iedereen.
Het eerste wat je leert van een klas van 30 kinderen is: prioriteiten stellen.
Zeurders over computers mogen van juffen gewoon een nummertje trekken
en zonder mopperen achteraan in de rij gaan staan.
Zolang niemand je tijd geeft om je erin te scholen
kan het niet belangrijker zijn dan voorbereiden, nakijken, administratie, oudergesprekken.
Het enige waar je op kunt hopen als blogger, is dat je af en toe iets kunt aanreiken
wat de stapel, van alle dingen die ze al moeten, iets kleiner maakt.
'Whining isn't an aphrodisiac', zeuren maakt niemand blij, zegt Oprah.
De Amerikaanse edubloggers klinken de laatste maanden vriendelijker,
minder 'weet je wat jij moet doen', meer
'niet iedereen hoeft hetzelfde te kunnen'
en ze zetten het onderwijs meer centraal dan de computer.
Ik vind het een goede verandering.
Maar daarover kun je
van mening verschillen.
Met Terry, bijvoorbeeld.
(plaatje van
the Frankfurt School)