Ik was enkele weken geleden in de tuinsuper en zag een miezerig hoopje roos,
dat diep teruggesnoeid werd door een hardhandige mevrouw.
Zacht groene blaadjes die de hoop opgaven, kleine bloemen die hun kopjes lieten hangen
en bijna al hun bloemblaadjes hadden laten vallen.
Ik weet niks van rozen, maar bij La reine Victoria was het liefde op het eerste gezicht.
Ik heb haar geadopteerd en gegoogled.
Ze is een oude historische roos, heet ook bourbon roos.
Ze bloeit met zachtroze, zijdeachtige bloemen die een komvorm hebben.
Ze geurt naar rozenzeepjes, maar dan lekker.
Haar bloemblaadjes zijn eetbaar en de bloemen doen het goed in een kommetje.
In 1872 is ze in Engeland geïntroduceerd
en sindsdien een must voor liefhebbers van de victoriaanse periode.
Bijzonderheden: ze kan goed tegen herten(!) en minder goed tegen sterroetdauw.
Ze houdt van een zonnige standplaats (hebben we niet), daar groeit ze uit tot bijna twee meter (60 cm volgens het tuincentrum).
Ze wordt het liefst vroeg in het jaar gesnoeid, daarna niet meer.
Ik heb voor haar de gele zandgrond gemengd met compost
en als dank had ze na een week al ijverige scheuten.
Nu bloeit ze, ze knikt haar bloemkopje een beetje verlegen
en is daardoor nog liever en schattiger.
Zeg nou zelf:
