Sinds mijn leerlingen ook twitteren heb ik een twitterclient, Nambu.
Nambu werkt heerlijk samen met Growl, zodat ik de twitters bijna meteen zie.
Ik vertelde vanmorgen aan groep 8 wat me was bijgebleven van alles wat er langstwittert:
het verhaal van een
robotje dat een veel te moeilijke taak weet te volbrengen
omdat-ie steeds geholpen wordt door voorbijgangers.
Hoe kreeg dat robotje dat voor elkaar? Door 'the power of cute'.
Voor mij was het verhaal van de tweenbots zo wonderlijk omdat ik nog niet zo had nagedacht over 'the power of cute'.
Groep 8 had een heel andere benadering: de rest van de dag siste het 'power of cute' in alle onderhandelingssituaties.
Voor mijn leerlingen is 'schattig' een gebruiksvoorwerp, een voordeelspositie.
Voor de wereld is afwezigheid van mooi en schattig een bewijs van afwezigheid van talent, laat Susan Boyle zien.
Ik bedacht dat 'schattig' veel meer is dan een pluizige poes
of een smekend kijkende leerling die drama-les wil in plaats van Engels.
Het is een voorwaarde voor consumententechnologie
en het is een energiebron, omdat het volwassenen uitnodigt tot interactie.
Ik vind het ook helemaal niet raar dat die meneer zegt dat het robotje niet naar de straat mag. Veel te gevaarlijk.
En ik vroeg me ongerust af: ben ik gevoeliger voor de power of cute, omdat ik er dagelijk mee in aanraking kom?
Of ben ik gewoon een softie?
