Ken deRosa schreef in een post over spelling dat er teveel wordt gemikt op onthouden van het woordbeeld.
Ik moet 'm gedeeltelijk gelijk geven: het is inderdaad waar onze oefensoftware op mikt.
Da's raar, moppert-ie, want onderzoek wijst uit dat trainen in spellingsregels,
historie en betekenis van een woord, aandacht voor lettergroepen en lettergrepen een beter resultaat geeft.
Stephen Downes reageert erop met het voorstel dat, wanneer je dat constructivistisch ("21ste eeuws") wilt aanpakken,
dat je dan woordgroepen zou moeten geven, waarbij kinderen zelf achter de regels zouden moeten kunnen komen.
Ken deRosa merkt op dat dat klinkt als een fan van Engelmann.
Engelmann, daar had ik nog nooit van gehoord. Heb ik ooit even niet opgelet op de PABO?
Gelukkig wijst hij naar een cursus van
Athabasca University, de open universiteit van Canada.
Ongelofelijk leuke kleine cursus, met kleine
stukjes tekst gevolgd door tekstvragen.
Engelmann is overgestapt van de reclame, via de vraag "wat maakt dat mensen onthouden" naar onderwijs.
De manier van instructie maakt veel uit, ontdekte Engelmann.
Hij maakt instructiegroepen van 5 tot 7 kinderen, omdat je oogcontact moet hebben als je uitlegt.
Instructie is een spervuur van vragen en voorbeelden, een achtbaan waarin kinderen niet kunnen afdwalen.
Juffen laten zich grotendeels leiden door de methode, want de vragen en voorbeelden zijn heel precies.
Direct Instruction is een instructiemethode die zichzelf heeft bewezen, en die nooit populair is geworden.
Net lees ik bij
Onderwijs van Morgen dat nooit is bewezen dat klassenverkleining tot betere resultaten leidt.
Um. Als je resultaten wilt, zegt Direct Instruction dat bij ieder groepje van 5 leerlingen meer,
de instructietijd verder afneemt.
En de instructie is het werkzame bestanddeel van leren, volgens Engelmann.
Weer wat geleerd, dacht ik.
Leuk he, internet.
(plaatje uit de cursus over Engelmann: verschillende soorten onderwijs/instructie vergeleken op effectiviteit)