Een groot deel van de basisschoolkinderen leert lezen zonder problemen.
Een klein deel leert langzaam omdat hun hersens anders in elkaar zitten.
Die kinderen krijgen langer de tijd om te lezen, extra training van de juf
en soms zelfs logopedie om verschillen tussen letter beter te kunnen horen.
Na groep 6 verschuift de nadruk van het decoderen (hardop lezen)
naar de inhoud, de betekening van teksten en het weergeven van de inhoud in eigen woorden.
Daniel Willingham zegt dat het tekstbegrip uiteindelijk uitmaakt of je een goede lezer bent of niet.
Goede lezers kunnen een tekst snel lezen, maar belangrijker is,
dat zij een bassin van kennis hebben waaraan zij de tekst kunnen koppelen.
Langzame lezers die kennis hebben van het onderwerp
begrijpen meer van de tekst dan lezers die dat niet hebben.
Is dit nieuwe, revolutionaire kennis?
Nope, dit werd al in het vorige millennium gezegd.
Nieuw is dat Daniel Willingham een brainbased goeroe aan het worden is,
omdat hij zijn kennis op Youtube zet, kort, helder en met grappige plaatjes.
De vorm van lezen verandert.
Lezen wordt korter, geïllustreerder, zoals een blogpost,
waarbij je een volgende wetenswaardigheid over lezen in een volgende post leest.
Zelfs de wetenschap chunkt, verdeelt boodschappen in kleine stukjes.
Er zijn mensen die bang zijn dat alle communicatie maar "
twitter deep" wordt.
Maar kort is niet hetzelfde als oppervlakkig.
Verandert bloggen de maatschappij, of verandert het alleen bloggers? (vrij naar
John van Dongen)