Graham Wegner woont in Australië.
Daar hebben leerlingen een jaar van 40 weken en juffen(m/v) eentje van 41 weken.
Die 41ste week, daarin moeten juffen 37 en een half uur studeren.
Wie het niet kan aantonen, moet de laatste week van het kalenderjaar naar school.
Juffen (en scholen) gaan dus op certificatenjacht naar goedkoopste cursussen,
niet uit interesse, maar om achter in lekker te kunnen giechelen.
De suffe-cursus bakkers zijn de enigen die er wel bij varen.
In Nederland gaat het ongeveer hetzelfde:
juffen worden ook betaald voor het leren dat ze thuis doen.
De wet BIO vraagt ook een bekwaamheidsdossier met certificaten, diploma's of andere oorkondes.
Dat komt omdat de wet BIO denkt dat er geen verschil is tussen hoe kinderen en juffen leren.
Maar wie ooit met een juf te maken heeft gehad, weet wie er het meest eigenwijs is.
Juffen leren het best van hun netwerk, meent Graham.
Een netwerk is het mooist als het divers is, denk ik.
Web2 toepassingen zijn buitengewoon geschikt, dus.
Juffen hoeven alleen een
online boekenkast bij te houden.
(
Lezen= 10 blz per uur, dus met
Een kleine geschiedenis ... zit je er al overheen)
Twitter telt zichzelf, en voor wiki's en blogs hebben we RSS.
Het leven kan zo simpel zijn als er geen certificaat aan hoeft te hangen.
(plaatje van isabel.be)