Denken over eigendom
blijft fascinerend.
Vroeger was eigendom namelijk anders dan nu: eigendom was van de familie, of van het dorp.
Er was land waar iedereen z'n vee mocht laten grazen, de 'commons' in het Engels.
Nu is eigendom persoonsgebonden, en wordt het denken over eigendom moeilijker door eigendom van gedachten, beelden, ideeën.
Ian Angus betoogt dat het idee van persoonsgebonden eigendom wordt gecultiveerd.
Mensen worden bang gemaakt voor gemeenschappelijk eigendom, met het idee dat 'als het van iedereen is, dan zorgt niemand er voor'.
De geschiedenis laat zien dat dat niet waar is, legt Ian Angus uit.
Gemeenschappen gaan nou juist heel zorgvuldig om met gemeenschappelijk land.
Ze kijken verder dan het gewin van het moment, de grond is ook van de generaties die nog komen.
Het gaat pas mis als er mensen zijn die die structuur aanvallen, die weigeren te denken over de lange termijn, en niet verder kijken dan de winst.
De gedachte dat eigendom van een gemeenschap slechter is dan persoonlijk eigendom is politiek gunstiger.
Er is op de korte termijn meer mee te verdienen.
Daarom gaat Canada de autochtone gemeenschappen verder onder druk zetten om hun reservaten te verlaten.
Want ze zitten daar op een schat aan hout en bodemschatten, waar ze niks mee doen.
Eigen schuld dat ze zo arm zijn.
Dat de wouden nodig zijn voor hun manier van leven,
dat het misschien een weloverwogen keuze is van een gemeenschap,
daar wordt aan voorbij gegaan.
Als je nog geen Creative Commons licentie hebt op je blog of foto's,
dan is het vandaag een mooie dag om dat eens te regelen.
Sta stil bij je gedachten over eigendom, want zijn die gedachten wel van jou?
En zou je jouw gedachten willen delen met mij, zonder dat ik hoef te betalen?
(plaatje van
Zappowbang: A larger neighborhood)