Lang geleden deed ik een cursus over dromen.
Ik moest mijn dromen opschrijven en analyseren.
Een van de vragen die gesteld werden was: droom je zwart-wit of kleur?
Ik onthou mijn dromen slecht en herinnerde me vooral gevoelens, geen film.
Na veel nieten (en toenemende druk om de vraag te beantwoorden) zag ik een nadrukkelijk blauwe pijl.
Zwart-wit EN kleur, kon ik opgelucht melden.
In de 50-er jaren droomde 29% van de Amerikanen in kleur, volgens een onderzoek uit die tijd.
Nog geen 10 jaar eerder was dat volgens een onderzoek maar 10%.
Nu gaat iedereen er vanuit dat je in kleur droomt.
Onze dromen lijken met de media veranderd.
Grappig, dat onderzoekers denken dat dromen een soort film zijn,
zegt een in
Mindhacks aangehaalde filosoof.
Logischer is om te denken dat dromen, net als een verhaal, geen kleur of zwart-wit kennen.
De door de onderzoekers gestelde vraag veronderstelt dromen als films.
Maar dat hoeft niet waar te zijn.
Het kan ook zijn dat dromen, door ernaar te kijken, van vorm veranderen.
De vorm die de onderzoeker voorstelt.
(Youtube van dominee King, die toen nog niet durfde dromen van een gekleurde president)