... en zo gebeurde het: Abraham kreeg een eigen jongetje, en hij noemde het Isaak.
Sara en Abraham verwenden het verschrikkelijk,
want dat doen mensen als ze zo blij zijn met een kindje dat ze niet hadden verwacht.
En toen kleine Isaak kon lopen, deed-ie alles samen met zijn vader.
Op een dag vroeg God aan Abraham: Ben je blij?
Hartstikke, zei Abraham.
Geef je mij een cadeautje terug? vroeg God.
Tuurlijk, zei Abraham. Het allerduurste wat ik heb.
En hij dacht: ik ben zo rijk, ik vind iets fantastisch.
Ik ga God het cadeau van zijn leven geven.
Maar toen hij thuis kwam en Isaak op zijn schoot kwam zitten,
wist hij wat het allerduurste was: zijn eigen kleine jongen.
Hij nam hem mee naar een berg, maakte een altaar en zei:
Isaak, jij bent het aller, aller, allermooiste en -beste en -duurste wat ik heb.
Ik vind het verschrikkelijk, maar ik ga je aan God geven.
Met pudding in zijn benen zette hij zijn kleine jongen op het altaar.
Isaaks beentjes bungelden verlegen, want hij wist niet wat er ging gebeuren.
Wow, zei God, zou je dat wel doen?
Jep. zei Abraham en pakte trillend een mes uit zijn zak, ik hou mijn belofte aan jou.
Ho, zei God, het is Isaak, kijk eens naar hem, hij is bang.
Hier komt-ie aan God, snikte Abraham, hij is het allerbeste dat ik heb.
Ik weet dat je goed voor 'm zult zorgen.
Maar God stuurde een engel die Abrahams hand met het mes tegenhield.
Sukkel, zei God en rammelde Abraham door elkaar, hij is niet van jou, hij is van zichzelf.
Kun jij een jongetje zoals Isaak maken? Nee, dat kun je niet.
Dat kan ik zelfs niet, want ik heb 'm aan zichzelf geven om zichzelf te maken.
Wat je niet kunt maken, mag je ook niet kapot maken.
Zelfs voor God is een mensenleven te duur.
Abraham snapte dat hij hoogmoedig was geweest en schaamde zich.
En Isaak snapte hoe kostbaar hij was en zei: Zulle we gaan voeballe, pap? Jij in de goal.
God, jij trapt af, want wij zijn met z'n tweeë.
Guus Kuijer vindt dat je moet oppassen met bijbelverhalen.
Hij vindt ze eng en zegt dat ze foute ideeën leren, bijvoorbeeld dat God met kinderlevens speelt.
Hij zegt dat je erbij moet vertellen dat vroeger kinderen geofferd werden en vrouwen gestenigd.
Ik ben het niet met 'm eens. Maar ik heb ook een andere bijbel dan hij, denk ik.
Eentje met verhalen die je kunt gebruiken om wonderlijke dingen duidelijk te maken.
Dat kinderen nog kostbaarder zijn dan een Lamborghini Murcielago, bijvoorbeeld.
En ik mag mijn bijbel zelf vertellen van mijn God.
Als je maar goed nadenkt over wat je wilt bereiken met het verhaal, zegt-ie,
en als je maar niemand verdriet doet terwijl je zo bezig bent.
Maar dat zegt-ie altijd.
Hij lijkt dan een beetje op mijn vader.
Ramadan mabroek.
(plaatje "Isaac comforting Abraham" van
Giveawayboy)
(verhaal van Guus Kuijer gevonden via
Onderwijsethiek)