Ik keek met open mond naar de Obama-video.
Ik dacht dat het een grap was.
Dat de videomakers zich -met mij- vrolijk maakten over het taalgebruik.
Zo vol retoriek dat het uit een andere tijd leek.
I have a dream en
Ich bin ein Berliner.
Lees maar wat hij zegt, zonder de magie:
Yes we can change.
Yes we can heal this nation.
Yes we can seize our future.
And as we leave this state with a new wind at our backs,
and take this journey across the country we love
hm?
Vandaag zegt
Stephen Downes over leren in de komende 40 jaar:
"Retoriek wordt weer belangrijk."
Niet alleen het verhaal, maar ook de aankleding met beelden.
Ik weet wel dat emoties het altijd winnen van argumenten.
Maar ik had het liever anders gewild.
Ik ben niet zo'n prater, ik raak uit de tijd.
I kissed the
Blarney stone but it didn't kiss me back.
Maar het weerhoudt me er niet van om mijn groep 8 te trainen.
Wie heeft er nog goede tips om Obama te worden?
Die van oefenen met
steentjes in je mond ken ik al...