Binnen onze scholenstichting is portfolio nog goed en cool en nieuw leren en modern.
Het toppunt van basisonderwijs is je ouders laten zien wat je kent en kunt.
Wilfred Rubens is het enthousiasme alweer voorbij.
Hij haalt een stuk aan van
Javier Ayala, die vindt dat e-portfolios geen leermiddel zijn, maar een toetsmiddel.
Als Wilfred het al niet meer ziet zitten...
Als de e-portfolios zinken zal ik er geen traan om laten.
Maar het zit voor mij toch een beetje vast aan een cursusblog, en daar ben ik
wel enthousiast over.
Beiden zijn opgelegd door een cursus, beide kunnen worden gebruikt om het leren van studenten te volgen.
Javier Ayala noemt deze kenmerken als fouten in de e-portfolio-gedachte.
Ik denk dat hij het mis heeft. De grote fout van portfolios is het focussen op het eindresultaat.
En volgens mij is iedereen het er over eens dat je eindresultaten prima kunt lenen.
Daarvoor hoef je niks te hebben geleerd.
Een cursusblog gaat over het proces van het leren.
Een student gebruikt een cursusblog als middel om dingen op een rijtje te krijgen, kennis te verdiepen, connecties te maken.
Ze zijn meer gericht op het leren zelf, het delen van ervaringen, het reflecteren op gebeurtenissen, het toevoegen van kennis aan een gemeenschap.
Hoe meer je
de vorm van zulke blogs vastlegt, hoe kleiner de kans dat een blog het eigen leermiddel van een lerende wordt, denk ik.
En dan komt er een tijd dat de godfather van technology enhanced learning,
Stephen Downes erover zegt: Als het niet tegemoet komt aan de behoeften van de lerende, dan wordt het niks.