Ik hou van podcasts.
Vroeger luisterde ik naar de radio.
Daar kon ik altijd prima op slapen.
Ik kon genieten van "Het buro",
ook al had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.
Ik heb altijd geroepen dat dat een te hoog
zien - der - nog - breudjes - moeder - gehalte had.
Maar tegenwoordig gaat de radio niet eens meer aan.
Ik stap in bed en zoek "the seanachai".
Op mijn iPod (mp3-speler) heb ik een verhaal gedownload.
Ik zeg verhaal, maar het houdt het midden tussen een verhaal en een hoorspel.
The seanachai vertelt over een loser van een vampier,
die zijn zolder huurt, en vals meezingt met foute muziek.
Of ik krijg een verhaal over een geldwagenovervaller:
Wat doe je met een vrachtwagen vol stuivers?
Ik zucht wanneer Edwin, de slechteriken-adviseur,
toch van zijn middelbare secretaresse houdt.
De verhalen zijn allemaal verrassend op een andere manier.
En terwijl de doedelzak wegsterft, en the seanachai aan een volgend verhaal begint,
merk ik niet eens meer dat het eerste oortje van de iPod is uitgevallen. Over een kwartier stopt-ie vanzelf.
Stttt.
(Het plaatje is van stuharris.co.uk)