Sunday, February 07, 2010
Via Twitter kwam ik een oude post van
The Innovative Educator tegen over wiki's in school.
En ik dacht: 'Er kan zoveel meer! En dan heb ik het alleen al over 'n wiki in de klas.'
Tijd voor een handje screenshots.
Steeds meer juffen merken dat een wiki leuker is dan een website.
Dat ze gemakkelijker zijn en interactiever.
Dat je ze nodig hebt om de ouders te betrekken.
En wanneer je een wiki gaat gebruiken, kun je je niet meer voorstellen dat je het ooit zonder hebt gekund.
Saturday, February 06, 2010
Het is vandaag de dag tegen mutilatie van meisjes.
We vieren vandaag dat we iedereen een HEEL lichaam gunnen.
Niemand mag het lichaam van een ander aanpassen aan zijn eigen smaak.
Waris Dirie zegt het zo indringend:
Er is in deze eeuw geen plaats voor zulke verschrikkelijke verminkingen.
Appell von Waris Dirie from STOP FGM NOW! on Vimeo.
Er is wat mij betreft in deze eeuw geen geduld meer voor mensen die meisjes niet als mensen kunnen zien.
Zo. Nou weet je hoe ik daarover denk.
Vergeet je niet om vandaag jouw mening hierover duidelijk te maken?
Want stel je voor dat jouw mening voor één meisje een wereld van verschil maakt.
Sunday, January 31, 2010
The Atlantic heeft een artikel over een onderzoek van
Teach for America,
waarin de organisatie heeft onderzocht wat nou kan voorspellen of iemand een goede juf(m/v) wordt.
Ik heb er een week over moeten herkauwen voordat ik wist wat ik er nou van vond.
Om de uitkomsten in hun context te kunnen plaatsen is het belangrijk om te weten
dat Teach for America een organisatie is die juffen ronselt onder graduates.
Deze afgestudeerden geven, na een korte cursus, 2 jaar les op scholen die meestal een tekort aan juffen hebben.
Het criterium "goeie juf" houdt in dat de kinderen aan het begin van het jaar lager scoren dan aan het eind.
In één jaar heeft de juf ze dus meer bijgebracht dan kinderen gemiddeld in een jaar leren.
Voorspellers zijn:
- de afgestudeerde heeft tijdens z'n studie al vrijwilligerswerk gedaan
- ze kunnen goed plannen en hebben grote doelen voor ogen
- het zijn doorzetters, ze kunnen zich focussen op lange termijn doelen en geven niet op
- het zijn optimisten, ze hebben een leuk leven en kunnen hun les met enthousiasme brengen
- ervaring: wie tijdens z'n studie al goede bijlessen gaf, geeft als juf ook goede lessen
- de afgestudeerde haalde tijdens de studie steeds hogere punten
Wanneer ze lesgeven zie je:
- ze veranderen hun manier van lesgeven steeds, ze evalueren en verbeteren zichzelf als juf
- ze betrekken de families van hun leerlingen
- ze zeuren niet maar proberen iets te veranderen
- ze checken of hun leerlingen het uitgelegde begrijpen
De vraag is natuurlijk of het criterium van goeie juf deugt.
Toetsuitslagen van leerlingen er op naslaan lijkt een betrouwbare manier van meten.
Maar ik denk dat het maar de helft is van wat een goede juf moet kunnen.
Leren samenwerken, de wereld begrijpen, problemen durven aanpakken en jezelf leren kennen
dat zijn van die dingen die juffen tussendoor ook moeten aanpakken.
Ik ben er steeds meer van overtuigd geraakt dat de meeste juffen of beter in het één of in het ander zijn.
De goeie mix zit dus minder in de juf dan in het team juffen op een school.
Een tweede vraag die het onderzoek bij me opriep is of er verschil is tussen sprinters en stayers.
De teachforamerica-juffen zijn bijna allemaal weg na twee jaar.
Lesgeven kan je leegzuigen. Dan hou je het net twee jaar vol.
Welke karakteristieken zouden de blijvers hebben?
Ik denk dat ze hun energie beter kunnen verdelen. Maar da's maar een gokje.
(foto van mrs Grace met dank aan
dok1)
De recht-toe-recht-aan slideshow een beetje zat?
Eenvoudig en toch leuk: je kiest de foto's uit die je op Flickr hebt staan.
De URL vul je in in
Shape Collage.
Je klikt op "create".
Dat is het.
Simpel.
Saturday, January 30, 2010
Ik zat vanochtend te kijken naar een jongetje dat aan het leren was,
en ik bedacht dat kijken naar leren het mooiste is wat er bestaat.
Mooier dan een bloem open zien gaan. Spannender dan een actiefilm. Ontroerender dan uitvliegende meesjes.
Hij bedacht een heel moeilijk plan, met Jing-filmpjes, maar de gratis versie heeft een moeilijk formaat voor de mac.
Ik zocht en vond
Copernicus, waarmee je beeldschermfilmpjes kunt maken in .mov formaat.
Maar ik was niet zo snel om het te installeren en hij had meer haast dan ik doorhad.
Vervolgens kwam hij met een totaal andere opzet, ander onderwerp, en niet met filmpjes maar met foto's.
Nadat zijn iPhoto en iMovie waren opgestart, bleef het ijverig stil aan zijn kant van de kamer.
Af en toe had hij hulp nodig: "Leg nog eens uit waarom ik geen muziek uit iTunes mag toevoegen?"
Tenslotte had hij nog een Youtube-account nodig en vroeg netjes toestemming om over zijn leeftijd te liegen.
Nog even de regels doorgenomen (want hij heeft nog niet de groep8 cursus gehad) en daar ging hij.
Onze oudste heeft zijn eerste stappen gezet op Youtube.
Ik ben trots en niet te beroerd om z'n kijkcijfers wat op te krikken.
Ga je even naar z'n filmpje kijken?
(foto geleend van de Youtube "Vuurwerkcollectie2010" van
wildOsi)
Waarschuwing: het filmpje bevat groep7-lol
Friday, January 22, 2010
Dit jaar krijgt mijn school het eerste digibord.
Ik ben al een beetje aan het kijken naar (nee, me aan het verheugen op) de leuke dingen die je ermee kan.
Daarom vond ik op de blog
Teaching with Classroom Response Systems een post die me aan het denken zette.
Voordat je je les begint, kun je aan je klas vragen hoe ze zich hebben voorbereid op de les.
Voordelen:
- Je bent duidelijk over je eisen voor voorbereiding
- Leerlingen kunnen hun eigen voorbereiding evalueren en maken kennis met manieren van voorbereiding die ze nog niet hadden bedacht
- Omdat je weet hoe je leerlingen zich hebben voorbereid, kun je je tempo aanpassen van je les.
Dat kan heel mooi met een Google "zelfnakijkende test".
Dat is gewoon een formulier met multiple choice vragen die je meteen kunt omzetten in taartpuntjes.
Probeer maar:
Een stuk eenvoudiger te maken dan de vragenlijsten van Classmarker (
hier is een "test jezelf" van mijn groep 8).
Maar die kan wel wat meer, bijvoorbeeld meteen laten zien hoe je het ervanaf hebt gebracht
of sommige antwoorden 2 punten toekennen en andere 1 punt.
Dat lukt niet in de Googledocstest.
Duidelijk geen vragen die je aan basisscholieren stelt, maar ik ben dan ook nog een beetje op het idee aan het broeden.
Wie nog nooit een Googleformulier heeft gemaakt, vindt hier een stappenplan:
Mijn tip: zoek eerst bij de (onderwijs-)templates naar "self grading quiz".
Daarna kun je de vragen zó invullen.
Sunday, January 17, 2010
Er kunnen verschrikkelijke dingen gebeuren in een kinderleven, zowel op tv als in het echte leven.
PBS heeft een mooi artikel over kinderen en hoe ze reageren op rampen.
Kinderen in de basisschoolleeftijd begrijpen veel, horen heel veel, maar kunnen niet alles met elkaar in verband brengen.
Ze willen oorzaken en details horen en verzinnen desnoods verbanden zelf.
Spanning over rampen kan zich uiten in ongerustheid over de eigen situatie, onrust of gelatenheid.
Wanneer je praat met een kind over een ramp, vraag dan wat het weet.
Geef korte uitleg, niet meer dan waar het kind naar vraagt.
Val het kind niet af als het een extreme mening geeft,
misschien is het nu niet de tijd om het te hebben over hoe je dingen zegt.
Focus op wat je -misschien samen- kunt doen, kijk hoe je aan juiste informatie komt.
Jonge kinderen hebben de verzekering nodig dat alles goed zal komen,
dat ze veilig zijn en dat er iemand voor ze zal zorgen.
(foto van
Thomas Hawk : 'Into the unknown')
Ik werd afgelopen week geïnterviewd door iemand van mijn bestuur, over wat ik zoal doe en wat ik vind en waarom ik blog.
"We willen een cultuur van gezamenlijkheid kweken," zei mijn interviewster.
"Mensen op verschillende scholen zouden elkaar beter moeten kennen.
Ze zouden elkaar makkelijk moeten kunnen opzoeken om vragen te stellen."
M'n bestuur stimuleert dat door nieuwsbrieven, zowel digitaal als op papier.
Dat is een beetje eenrichting, dus is er sinds kort ook een
Yammer.
Yammer is twitter, maar dan alleen voor mensen uit één bedrijf.
Een cultuur veranderen is niet makkelijk, zegt
Converge magazine.
Tanya Roscorla geeft 4 tips:
- Deel een visie met iedereen van je organisatie. Je visie mededelen is niet genoeg, juffen moeten het gevoel hebben dat het hùn doel is. Het is zoals met het verhaal van Kennedy die door NASA wandelt: Hij vraagt een schoonmaker wat zijn taak is. 'Helpen om een man op de maan te krijgen' is het antwoord.
- Die gezamenlijke visie maak je in gesprekken. Stel vragen en luister naar de antwoorden die je op je vragen krijgt. Je werkvloerprofessionals willen je graag wijzer maken. Alleen praten in opdrachten en antwoorden maakt dat mensen zich niet betrokken voelen bij het gesprek.
- Neem de tijd om te leren in netwerken en geef juffen tijd om te leren van elkaar. Als je het geen tijd geeft, dan weten juffen meteen hoe het met de prioriteit staat: lager dan onze core business, de dagelijkse werkzaamheden.
- Alles wat je wilt dat juffen doen, zul je zelf met veel enthousiasme moeten doen. Het "weet-je-wat-jíj-zou-moeten-doen" hoort bij een tipjescultuur waar juffen zo onderhand geen geduld meer voor kunnen opbrengen.
Ik denk dat Web2 enorme kansen biedt aan het gesprek om één cultuur te smeden.
Maar er is ook een inhaalslag aan de voorkant: eerst leren twitteren.
Client installeren, gesprekken leren volgen en reageren, voor sommige juffen is dat eng nieuw.
Maar vooral het idee dat je, in de tijd dat je je mail checkt of iets opzoekt, je Yammer laat meelopen is anders dan anders.
Backchannels op vergaderingen zouden mooie gelegenheden kunnen zijn om te leren microbloggen.
Daar kun je visueel maken hoeveel informatie je mist, als je niet meedoet.
En daarna moet je hopen dat het bij de cultuur gaat horen.
(plaatje 'Chain of Buckets' geleend van
Caro's Lines)
Saturday, January 02, 2010
Op tijd beginnen is het moeilijkste van zelfstandig leren.
Wilfred Rubens denkt dat dat e-learning ook moeilijker maakt.
Je moet zelfdiscipline hebben om niet alles voor je uit te schuiven en het op het laatste moment te laten aankomen.
Bij gewoon leren word je op allerlei manieren herinnerd aan je taak:
je juf informeert hoe ver iedereen is, of medeleerlingen zuchten tegen elkaar hoe erg het is.
Wanneer je jezelf rollende moet houden, val je makkelijk ten prooi aan de wet van Parkinson:
"een taak wordt net zo groot als de tijd die beschikbaar is."
Litemind geeft tips om je zelfdiscipline spierballen te geven.
- Maak een stappenplan, verdeel je taak in kleinere sub-taken.
- Bedenk precies hoe het eruit ziet als je taak af is.
- Spreek met jezelf een tijd af: zolang werk ik eraan. Dit zijn je tijdcompartimenten.
- Nou gaan we een spelletje spelen: probeer wat je af wilde hebben, sneller af te hebben dan het tijdcompartiment dat je gereserveerd had.
- Als het lukt, beloon je jezelf met iets leuks. Niet met meer werk.
- Besteed tijd aan nadenken wat er na de taak komt, want die taak begint ook weer met een planning.
Eigenlijk zou je deze manier op de basisschool moeten leren.
Maar de praktijk wijst uit dat je van 'crammers' heel moeilijk 'chunkers' kunt maken.
Zolang je nog alles in een avondje kunt leren (crammen)
is uitsmeren over een week (chunken) de minst interessante optie volgens mijn groep 8.
(Eternal Clock van
Robbert van der Steeg)
Friday, January 01, 2010
Een stickie op een Wallwisher plakken gaat heel makkelijk:
je dubbelklikt ergens in het veld en vult de velden in die je wilt.
Mijn voorspelling: aan het eind van dit jaar staan alle digiborden vol wallwishers.