Leerzaam

Bloggen: bloedlink

Eric — Thu, 17 Apr 2008 18:46:00 GMT

Wat lees ik nu weer in de Volkskrant? Bloggen is dodelijk. Het blijkt dat de bloggers bij bosjes dood neervallen. Omdat ze het te veel en te vaak doen, omdat ze het bloggen niet kunnen laten, omdat ze te lang doorgaan.

Shit. Da's niet zo mooi. Daar zou ik me als blogger bijna zorgen om gaan maken. Bijna, want het op slag wegvallen van het schuldgevoel over mijn zeer incidentele en onregelmatige bloggen maakt alles goed.

Opa komt voorlezen

Eric — Tue, 01 Apr 2008 21:03:00 GMT

Ach, ik mopper dan wel wat over dat smurfengedoetje op m'n bureau, maar soms is het ook wel weer leuk.

Vandaag kwam Opa Smurf (ook wel bekend als Grote Smurf) een stukje voorlezen voor de kleine spruit van Luilaksmurf en het Smurfinnetje. Dat is dan wel weer vertederend, vind ik.

Schuttingtaal in de London Underground

Eric — Sun, 16 Mar 2008 20:06:00 GMT

Deze foto heb ik in 1991 in de London Underground gemaakt.

Het heeft zeventien jaar geduurd voordat ik er (dankzij internet) eindelijk achter kwam dat de afkorting staat voor London Underground Limited.

It ürür kervan yürür - Hond blaft kervan trekt door?

Eric — Sat, 15 Dec 2007 23:12:00 GMT

Als gedreven bordenblogger kom ik bijna dagelijks opmerkelijk borden tegen. De meeste zijn gewoon fout, of dom. Maar deze weet ik niet goed te categoriseren.

Mijn Turks is niet zo goed, dus ik heb geen idee wat it ürür kervan yürür betekent. Google websearch levert alleen maar Turkse pagina's op en Google Image Search levert uiterst verwarrende resultaten. Ik vermoed dat 'hond blaft kervan trekt door' een vertaling is, maar het maakt me niets wijzer, noch hongerig.

Zie ook het vervolg.

Turks restaurant Adanoes (voorheen Adanus) aan het Zuiderdiep te Groningen

Het schoolplein is overal

ekieboom — Sat, 29 Sep 2007 19:03:00 GMT

Als op het schoolplein één kind, in wat voor opzicht dan ook, boven de andere kinderen uitsteekt, worden de andere kinderen afgunstig. Ze kunnen het niet hebben dat dat ene kind opvalt, succesvoller is, of mooiere gympies heeft, dan de rest van de kinderen. De andere kinderen zullen dat kind het leven zuur maken.
Dat verandert later niet. De kinderen groeien wel op, maar ze worden nauwelijks volwassener. Het schoolplein is overal, ook op kantoren en in fabrieken.

Zo slijt ik mijn dagen op een kantoor waar we Heel Belangrijk Werk doen, in dienst van de BV Nederland (die overigens alleen bestaat in lege hoofden van politici en ambtenaren). Op dat kantoor is het terugdringen van ziekteverzuim tot 'speerpunt' gemaakt. Een lofwaardig streven, dat uiteraard alleen maar toegejuicht kan worden. Mijn baas is fanatiek en hij heeft er alles aan gedaan om het percentage zieken op onze afdeling zo laag mogelijk te laten zijn. En met succes: we hadden vorig jaar een verzuimpercentage van bijna niks. Iedereen blij, zou je zeggen, maar zo werkt 't niet.
In een vergadering over de diverse jaarcijfers kreeg mijn baas er stevig van langs. Een andere baas, met medewerkers die meer ziek waren dan die van mijn baas, vroeg zich toch hardop een paar zaken af. Of mijn baas misschien de cijfers had gemanipuleerd? Waren zijn medewerkers wellicht gewoon bang om zich ziek te melden? Meldden ze zich wel altijd ziek? Misschien namen ze wel verlof op, terwijl ze toch echt ziek waren.
Kinderachtig, zou je zeggen, zeker als je weet dat het om overwegend mondige academici gaat die zelf wel bepalen of en wanneer ze zich ziekmelden. Maar als je beseft dat het schoolplein overal is, dan is het wel begrijpelijk. De kardinale fout is dat m'n baas en z'n medewerkers te veel hun best hebben gedaan, zonder zich te realiseren wat dat voor de rest van de organisatie betekent. De schittering van onze afdeling straalt namelijk niet af op andere afdelingen, maar stelt ze in de schaduw. En dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Het meest opvallende, succesvolle of slimste kind van het schoolplein wordt gepest. Omdat het z'n hoofd boven het maaiveld uitsteekt en daarmee de andere kinderen minder doet lijken. Het gedrag van verreweg de meeste kinderen verandert in dat opzicht niet, zelfs niet als ze groot zijn, het schoolplein al lang zijn vergeten en zichzelf 'volwassen' noemen.

Moderne kleine Renault tegen grote, 15 jaar oude Volvo - wie wint?

ekieboom — Wed, 19 Sep 2007 19:59:00 GMT

Snel zeggen: waar zit je liever in als je dan toch een zwaar auto-ongeluk moet hebben, in een kleine Renault Modus (model rijdende telefooncel) van drie jaar oud, of in een lekker grote Volvo 940 (model tank/baksteen) van een jaar of vijftien?

Keus gemaakt? Okee, hou die gedachte vast en neem even de tijd om het filmpje te bekijken (4 minuten, 33 seconden).

Eng hè?

Ik was een mystery buyer

ekieboom — Sat, 15 Sep 2007 21:10:00 GMT

Het is alweer bijna een jaar geleden, dus het verhaal mag nu wel es verteld worden: ik was mystery buyer. Da's een heel nieuwe tak van sport voor mij, maar het was best leuk om een keertje te doen. Hoewel: je moet er wel met overtuiging grote l*lverhalen voor kunnen ophangen en dat gaat me nou ook weer niet echt makkelijk af.
Ik moest dus serieus belangstelling tonen in een Land Rover Discovery 3, een gigantische asobak van zo'n 60 a 70 mille. Nu vind ik auto's (vooral oude) over het algemeen best interessant, maar dit is het soort auto waar ik echt een aversie tegen heb. Het is een rijdende windvanger, model koelkast, grof gestyleerd, gespeend van iedere subtiliteit, een in-your-face-milieuhuftermobiel (hoogste emissieklasse), een auto voor wie alles heeft behalve zelfvertrouwen, een overmaatse Tonka-toy, een kleine-piemeltjes-compensator van jewelste. Hij wordt steevast vanuit een laag standpunt gefotografeerd, om 'm nog groter te doen lijken dan hij al is. En het gevaarte weegt - gaat u even zitten - 2,5 ton. Kortom: een Heel Erg Foute Auto, waar over het algemeen slechts Heel Erg Foute Mensen in gezien willen worden.

Ik werd van tevoren nauwkeurig geïnstrueerd. De verkoper moest volgens het draaiboek binnen een minuut na mijn entree oogcontact maken en binnen vijf minuten z'n volle aandacht voor me hebben. Zo niet, dan moest ik zelf contact zoeken. Het uiteindelijke doel was het verkrijgen van een schriftelijke offerte, die opgemaakt moest worden op de computer. Dus niet mondeling, handgeschreven of alleen maar een prijslijstje uit 't rek, maar echt een 'tailored' computeruitdraai, op naam gesteld (daar ging m'n privacy) en rekening houdend met al m'n wensen.

Bij binnenkomst in de showroom werd ik meteen door de verkoper opgemerkt en begroet. Ik liep naar de eerste de beste Discovery (een hele dure, met alles d'r op en d'r aan), nam plaats op de met leder beklede fauteuil achter het stuur en veinsde interesse in het (foeilelijke, hoekige) interieur van de auto. Na ongeveer vier minuten kwam de verkoper naar me toe. Ik gaf aan waar ik naar op zoek was (hoge zitpositie en comfort, had ik bedacht) en de verkoper meldde welgemoed dat ik daarvoor aan het juiste adres was. So far, so good.
Midden op het dashboard, bij de bediening van de klimaatbeheersing, zat een knop met het opschrift 'Auto'. Ik maakte, wijzend op de knop, een lollig bedoelde opmerking dat het toch maar goed was dat ze er zo duidelijk op hadden gezet wat het was - waarop de verkoper bloedserieus en omstandig begon uit te leggen dat de automatische instelling van de klimaatbeheersing op twee manieren kon werken. Ik had er niet om gevraagd, was er evenmin in geïnteresseerd en het werd er ook niet echt duidelijker van. Check: minpuntje.
We praatten wat over de auto, het interieur, wat ik nog meer zocht in een Discovery (motorisering, kleur, uitrusting, accessoires) en de verkoper zei terloops dat een en ander uiteraard afhankelijk was van m'n budget - een (mislukte) poging om erachter te komen wat m'n budget precies was. Wat een spel is het toch.

Mijn opmerking - omkleed met een zo aannemelijk mogelijk blablaverhaal - dat ik m'n huidige auto niet ging inruilen, en dat ik zonder inruil wel korting verwachtte (letterlijk en glimlachend: "ik verwacht natuurlijk een aanbod dat ik niet kan weigeren!") opende al gauw de deur naar het kantoortje, waar de computer stond waarop m'n offerte gemaakt moest worden.

De verkoper gaf aan dat hij 7% korting gaf op de netto catalogusprijs. Toen ik quasi-teleurgesteld reageerde (ik heb ooit es 8% bedongen en gekregen) door het naar voren steken van m'n onderlip, kwam hij plots met een verhaal over 9% korting als ik gebruik zou maken van internet. Ik reageerde verbaasd. Het kwam erop neer dat ik via een website een nieuwe Discovery kon kopen, die dan wellicht uit het buitenland (België, Duitsland) kwam, maar die - als ik het goed heb begrepen - wel via deze dealer geleverd zou worden. Een vaag verhaal, waar ik niet verder op ben ingegaan, maar wat me er wel aan herinnerde dat ik met een autodealer (de moderne variant van de aloude, immer ritselende paardenhandelaar) had te maken.

De verkoper gaf ongevraagd aan wat de waarschijnlijke levertijd zou worden. "Als u 'm vandaag bestelt wordt-ie half februari geleverd". Hij vroeg onomwonden naar m'n plannen, wanneer ik een nieuwe auto zou willen kopen. Voor mij een kans om aan te geven dat ik 'm zeker niet vandaag wilde bestellen en bovendien eerst es even rustig wilde rondkijken, folders sprokkelen en websites afstruinen - de verkoper verontschuldigde zich en zei dat hij me natuurlijk niet wilde pushen. Nee, natuurlijk niet.

Aan het eind van het gesprek in het kantoortje zei ik terloops dat ik een auto met wat ruimte wel prettig vond, omdat ik regelmatig naar Engeland ga om onderdelen voor m'n oude Engelse auto's op te halen. Dat was geen onderdeel van het l*lverhaal, het is waar. De verkoper, heel geïnteresseerd: "Oh? Wat voor auto's?". Het bleek dat de verkoper (die blijkens z'n kaartje ook de directeur van 't spul bleek te zijn) tot voor kort zelf een Triumph TR6 van 1973 had gehad, die hij met pijn in 't hart van de hand had gedaan. Het werd dus nog reuze gezellig. Bovendien stond er een stokoude oer-Landrover van het allereerste type achter in de showroom - een dankbaar gespreksonderwerp voor oude jongens die nog steeds van speelgoedauto's houden. Daardoor heeft het bezoek een uur geduurd - het Discovery-verhaal was in iets meer dan een half uur wel gepiept.

Na afloop heb ik thuis nog even de luxe folders doorgewapperd, hetgeen me alleen maar bevestigde in m'n overtuiging dat dit toch echt absoluut helemaal geen auto voor mij is. Ik heb ook erg moeten lachen om de wervende teksten, waarin onder meer het 'aerodynamische design van de buitenspiegels' werd bejubeld. De rest van de auto is zo aerodynamisch als een baksteen, maar aan de spiegels zal het niet liggen.

Enfin, toch weer een hoop leerzame pret en genoeglijke kout - en dan ook nog vijftig euro toe, waar vind je dat nog tegenwoordig?