Problemen

Taal lijdt onder watergebrek in Groningen

Eric — Mon, 10 Mar 2008 15:52:00 GMT

We hadden vanmorgen geen water in Groningen. Althans: niet uit de kraan. En na één spoeling ook niet meer in het toilet. Dat betekent dat je op kantoren en andere ophopingen van mensen problemen krijgt, waaraan het hoofd moet worden geboden door middel van een beroep op het verantwoordelijkheidsbesef van die mensen.

Watergebrek leidt kennelijk tot creatief taalgebruik...

(met dank aan Ger schut)

De brillenwinkel

ekieboom — Wed, 21 Nov 2007 16:34:00 GMT

Onlangs liep ik een grote, nieuwe brillenwinkel binnen om te kijken of ze nog een leuk nieuw montuurtje voor me hadden. Ik heb het altijd moeilijk in brillenwinkels, want ik ben absoluut niet trend- of modegevoelig. Het is in brillenland helemaal nog niet 'in' om niet trend- of modegevoelig te zijn, dat duurt nog minstens vijf jaar. Maar ik blijf altijd hoopvol dat de nieuwe ratio nog een keer vroeg intreedt.

In deze winkel had ik nattigheid moeten voelen toen ik een hele wand aantrof met grote letters erboven: 'Collectie 2008'.
Er kwam al gauw een verkoopster op me af met een angstaanjagend opvallend brilletje op d'r neus. Alle kleuren van de regenboog, rond, vierkant en stervormig tegelijk, nog net geen struisvogelveren erop. 'Kan ik u helpen?'. Ik zei dat ik een tijdloos brilmontuur zocht. Ik had net zo goed dat belachelijke neusfietsje van d'r gezicht kunnen meppen, het effect was hetzelfde. Ze viel compleet stil, keek me een tijdlang niet begrijpend aan en vroeg uiteindelijk 'tijdloos?'. Ja, tijdloos. Een montuur waarmee ik volgend jaar ook nog kan rondlopen zonder dat ze zeggen 'gut, wat een 2008-brilletje'. Weer even stilte en toen 'U moet een silhouette-bril hebben, want...' - Ik onderbrak haar met de mededeling dat ik min acht heb. Alweer een slag in d'r gezicht. 'Ehmm, tsja, dan is een Silhouette-bril niet zo verstandig, he?'. Nee, dat dacht ik niet, nee.
Ze zei al snel 'ik zal even m'n collega vragen, die weet er meer van'. Op een drafje vluchtte ze naar de andere kant van de winkel om samenzweerderig met een collega te gaan staan smoezen, ondertussen driftig in mijn richting wijzend. Ik begon er lol in te krijgen.
De collega trad mij onbevreesd tegemoet, met al net zo'n kijk-mij-bril op, en het spel begon opnieuw. 'U zoekt een tijdloze bril?'. Ja, een tijdloze bril. 'Wat bedoelt u precies?'. Nou, een bril waarmee ik volgend jaar en misschien zelfs het jaar daarop nog kan rondlopen. 'Is een Silhouette-bril misschien iets voor u?' Min acht, mevrouw. 'Oh nee, dan maar beter iets anders'. Bij deze verkoopster sloeg de paniek ook al snel toe, hier wist ze geen raad mee. 'Ik zal Tjeerd er even bij halen, die kan u zeker helpen'. Tjeerd erbij.
Tjeerd zag er met z'n hardly shocking brilletje-met-opzetwenkbrauwen niet echt dom uit, maar hij beging meteen een grove fout door een Bart Chabot-montuur uit 't rek te trekken. 'Nee zeg, ik wil geen oubollige bril, ik wil een tijdloze'. Tjeerd, bijna niet uit 't veld geslagen, grabbelde nog wat fondsbrilletjes bij elkaar, maar ik had zelf al iets aardigs gevonden, waar Tjeerd straal overheen gekeken had. Ovaal, wat kleiner en fijner dan ik nu heb, in een donker soort zilver. Ongetwijfeld een winkeldochter uit een oude partij, die er al weken lag weg te kwijnen, maar heel gedistingeerd. Tjeerd hervond zichzelf en begon een verhaal over de voordelen van kleine brillen bij hoge lenssterkten, wat ik onderbroken heb met de mededeling dat ik er nog op zou terugkomen. Goedenavond!

Wat moet ik hier nou mee? Ben ik nou gek of komt het echt nooit meer goed met de wereld? Het lijkt wel of de oppervlakkigen, de truttige trendvolgers, de vormgeile inhoudvrezers de overhand krijgen. Kan hier niet eens een politieke partij voor worden opgericht? Ik zou me er haast over gaan opwinden. Uit pure balorigheid heb ik bij Scapino een paar extreem tijdloze pantoffels gekocht. Dat zal ze leren!

Nederland - Haagse projectie

ekieboom — Sun, 18 Nov 2007 16:23:00 GMT

Gisteren op de voorpagina van de Volkskrant:

Een treffende afbeelding in een landelijk (Amsterdams) dagblad, dat precies mijn gevoel als Noorderling weergeeft.

Nederland wordt geregeerd als een Haagse, naar binnen gerichte provincie, met buitengewesten waarvan het nut niet wordt ingezien. De krankzinnig volle Randstad komt langzaam tot stilstand, terwijl er in de rest van het land ruimte zat is, die economisch nauwelijks uitgenut wordt. De arbeidsmarkt in de Randstad is overspannen, terwijl de noordelijke provincies (vooral Friesland) leeglopen omdat er onvoldoende werk is. De huizen in de Randstad zijn schreeuwend duur, terwijl er leegstand is in Delfzijl en Den Helder. Dagelijks staan er honderdduizenden mensen in de file of in overvolle treinen, omdat ze werk in de Randstad moeten doen dat daar - dankzij moderne communicatietechnieken - helemaal niet gedaan hoeft te worden. Zo kan minstens driekwart van de Haagse rijksambtenaren z'n werk makkelijk buiten de Randstad doen, want die doen uitsluitend wetsuitvoerend werk en hoeven dus helemaal niet tegen de politiek of beleidsmakers aan te schurken. Weg met die lui daar! Geef ze een kantoor in Groningen, Leeuwarden of Enschede. Hoeven ze niet langer in de file of een overvolle trein te zitten en kunnen ze ook een huis met een tuintje kopen. Zo krijgt de Randstad weer een beetje ruimte en profiteert de rest van Nederland ook mee van de economische groei.

Maar ja, vertel dat maar es aan een Haagse politicus, of aan Haagse ambtenaren. De eerste categorie vindt 't maar eng dat er in de rest van het land iets gebeurt en de tweede categorie wil geen macht prijsgeven, of wil dat alle collega's op de fiets zijn te bereiken.
Hetzelfde geldt voor onze 'nationale' luchthaven Schiphol. Dat ligt daar maar op stuitend dure Randstadgrond te liggen, met vijf banen vliegverkeer te verwerken dat andere vliegvelden met twee banen kunnen doen. Sommige vliegtuigen taxiën langer dan dat ze in de lucht zijn. Er wordt gesproken over verplaatsing. En waar moet het heen? Niet richting de rest van Nederland, in een IJsselmeerpolder bijvoorbeeld, zodat het hele land er wat aan heeft. Nee, het moet op een schreeuwend duur eiland in de Noordzee. Dat is geen nationale luchthaven, da's een Randstadluchthaven waar de rest van het land nog minder aan zal hebben dan aan Schiphol.

En als het Noorden dan vraagt om een volwassen treinverbinding wordt het afgescheept met twee miljard euro. “Hier, heb je wat geld, en nou niet meer zeuren, want wij zijn met Belangrijke Zaken bezig”. De rest van Nederland is vanuit Den Haag gezien niet belangrijk. Er wonen waarschijnlijk te weinig kiezers. En 'de Noorderling' heeft geen grote bek, dat scheelt natuurlijk ook.

Stelletje arrogantelingen daar, in die krankzinnig overvolle Randstad. Laat ze er bij nader inzien ook maar in stikken. Dan maar wat minder economische voorspoed voor de rest van Nederland. Want: hoe verder van Den Haag, hoe hoger de levenskwaliteit - en dat is ook wat waard.

Probleem: een nieuw zakmes

ekieboom — Fri, 31 Aug 2007 19:47:00 GMT

Mijn vader had een zakmes. In mijn herinnering deed-ie daar de meest fantastische dingen mee. Schroeven in- en uitdraaien, appeltjes schillen, nagels schoonmaken, flessen openen - hij peuterde er nog net niet mee in z'n neus. Als kind zei ik altijd tegen iedereen die 't maar horen wilde: "mijn vader doet alles met z'n zakmes". Het kon niet anders of ik zou later, als ik groot was, ook een zakmes gaan dragen. Niet om m'n nek, niet aan een sleutelbos, maar in m'n zak, want zo hoort dat bij een zakmes.

Ik loop dus al een paar decennia met zo'n ding rond. En ik doe er bijna net zo veel me als m'n vader. Nee, dat is niet waar, ik liep ermee rond en ik deed er bijna alles mee. Ik ben 'm namelijk kwijt geraakt. Ik raak haast nooit iets kwijt, en als het toch een keer gebeurt vind ik het meestal wel weer terug, maar deze keer gaat me dat niet lukken. Ik heb 'm namelijk achtergelaten in een groot, pas gemaaid weiland. Vlak nadat ik 'm daar onbedoeld liet liggen kwam de boer met z'n trekker om het gras te schudden. Geloof me, een speld in een hooiberg is er niks bij.

Kortom: ik heb een nieuw zakmes nodig, want zonder zakmes ben ik flink onthand. Ik kan onderweg geen schroeven meer in- of uitdraaien, ik kan geen mango meer villen en ik kan geen flessen meer openen.

Op zoek naar een nieuw zakmes dus. En dat valt nog helemaal niet mee, want mijn wensen zijn tamelijk specifiek, de keus is gigantisch en toch sluiten vraag en aanbod niet op elkaar aan.

Ik wil een degelijk, traditioneel zakmes. Er zijn twee fabrikanten die zoiets maken: Wenger en Victorinox. Beide (Zwitserse) fabrikanten leveren messen aan het Zwitserse leger, het klassieke Swiss Army Knife. Ik had zo'n legerzakmes, met een groot blad, een blikopener-met-kleine-schroevendraaier, een flesopener-met-grote-schroevendraaier en een priem. Het had een mooie, aluminium buitenkant met een in de loop der jaren helemaal afgesleten Zwitsers kruis erop. Alles wat ik nodig had zat er op, niets meer en niets minder. Maar er is natuurlijk veel meer keus in functies. Van de zinvolle functies leken de volgende me wel handig: nagelvijltje, tandenstoker en een kleine, slanke schroevendraaier. Wat ik niet wil is een schaartje (als je toch al kunt snijden hoef je niet te knippen) en een kurkentrekker (ik drink niet).

Simpel, zou je denken, maar zo makkelijk is het helemaal niet. Er zijn messen met tangen, moersleutels, nagelknippers, kompassen, vergrootglazen, pennen, USB-sticks, klokken, laseraanwijzers, aanstekers, MP3-spelers en (echt waar!) digitale hoogtemeters. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een mes waar het op zit. Maar dat wil ik helemaal niet, want ik wil geen overbodige zooi meeslepen. En daar zit 'm nu het probleem. Ik kan geen mes vinden met precies die functies die ik wil hebben. Ik vond op de Amerikaanse Victorinox-site weliswaar een soort knife configurator, waarbij je de functies die je wilt hebben kunt aanklikken, maar daar rollen altijd messen met te veel of te weinig functies uit.

Ik bespeur hier een gigantisch gat in de markt. Lego heeft het al voor elkaar: je bouwt via een webapplicatie je droomhuis, -auto of -robot van digitale Legosteentjes, drukt op de knop 'bestellen' en een week later staat de postbode met jouw unieke Legodoos voor de deur.

Waarom kunnen Wenger en Victorinox dat niet?