Oudejongensspeelgoed

Van de Triumph Spitfire, 20W50 en de puisterige puber

Eric — Wed, 30 Apr 2008 15:19:00 GMT

Het gebeurde allemaal op een prachtige lentedag. Nadat ik een paar MGB's langs m'n raam had zien scheuren besloot ik de middag vrij te nemen om m'n Triumph Spitfire aan de gang te krijgen. Daarvoor had ik motorolie nodig, van de soort 20W50 om precies te zijn. Naar moderne maatstaven is dat behoorlijk stroperig spul, maar deze motor heeft het nu eenmaal nodig. Dus op weg naar huis ging ik even langs de lokale automaterialenhandel, die me tot nu toe niet heeft teleurgesteld.

Eenmaal binnen werd ik benaderd door een puisterige puber: "kan ik u helpen?".
"Ik zoek 20W50 motorolie".
"20W50? Dat is zwaar. Wat voor auto hebt u?".
Ik verklaarde trots dat het om een Triumph Spitfire ging.
De puisterige puber keek me wat dommig aan en zei toen "ah, een diesel dus".
Hier viel ik even stil. Ik dacht een professionele automaterialenhandel te zijn binnengelopen en de dienstdoende puistenkop geloofde (van denken was geen sprake) dat er een dieselmotor in m'n Triumph Spitfire sportwagen van 1976 zat.
Ik probeerde nog: "nee, het is een T-r-i-u-m-p-h S-p-i-t-f-i-r-e, je weet wel...", terwijl ik m'n vlakke hand ongeveer een meter boven de grond hield.
"Ja, dat moet een diesel zijn", zei de blaag beslist, "alleen oude diesels gebruiken dat spul. Ik kan wel wat bestellen als u wilt".

Zoals ik al zei, het was een prachtige dag, maar deze kluns had 'm wel grondig verpest.

Ik heb rechtsomkeert gemaakt en heb alle 20W50-olie gekocht die ik kon vinden bij een landbouwhuis. Boeren willen namelijk nog wel es oude trekkers hebben, waar ook dit soort motorolie in moet. Ik ben ervan overtuigd dat deze aankoop de kans aanzienlijk verkleint dat ik de komende jaren nogmaals geërgerd raak door de stuitende onwetendheid van een puisterige puber.

Maar m'n zorgen blijven: wat moet er van de jeugd van deze wereld worden?

Hierbij verklaar ik het cabrioseizoen voor geopend

Eric — Sat, 26 Apr 2008 18:39:00 GMT

Het was lang wachten, na het eind van het vorige cabrioseizoen, maar vandaag is het nieuwe seizoen weer echt goed begonnen!

Uit alle hoeken, gaten, schuurtjes en garages komen ze weer tevoorschijn, de oude, maar o-zo-goed onderhouden open auto's. Dat de zomer maar lang en warm moge zijn.

Triumph 2500 PI Mk2 - tijdig op je bestemming aankomen is een optie

Eric — Mon, 31 Mar 2008 22:25:00 GMT

Dat waren nog eens auto's. Voorzien van een zescylinder lijnmotor van 2,5 liter en 125 tot wel 150 PK. En die motor had Pie-Aaj, brandstofinjectie. Dat hadden voor die tijd alleen Mercedessen. Het was dezelfde motor die in de Triumph TR6 zat. Elke schooljongen wist dat dat een echte open spogtauto voor mannen was, die rechtstreeks afstamde van de TR2, TR3 en TR4, waarmee Triumph op circuits had gezegevierd. De roemrijke glans van de TR-sportauto's straalde daarom af op de brave huisvaders die het geluk hadden om in een Triumph 2500 PI Mk2 als deze te mogen rijden. Triumph auto's waren de Britse BMW's*) van hun tijd - zo'n 36 jaar geleden.

Fast forward naar 2008.

Daar sta je dan, langs de Emmasingel in Groningen, in je prachtige, maar stilgevallen Triumph 2.5 PI MK2 in Conifer Green. Uiterlijk goed onderhouden, zelfs voorzien van echte TR6-velgen, maar het mocht niet baten. De motorkap staat op een kier en de bestuurder is aan 't bellen met hulpverleners. Overgeleverd aan de nukken van een auto uit een tijdperk waarin betrouwbaarheid nog een heel andere betekenis had.

Het leven is een avontuur en het leven met oude auto's is dat helemaal. Tijdig aankomen op je bestemming is niet standaard maar een optie. Ik hoop maar dat deze bestuurder geen haast had - en dat het snel weer goed komt met z'n mooie Triumph uit 1972.

*) BMW is tegenwoordig eigenaar van de merknaam Triumph. Het kan verkeren...

Het wordt druk rond m'n bureaulamp

Eric — Mon, 31 Mar 2008 17:22:00 GMT

Het begon met één smurf, de Luilaksmurf. Mijn favoriete smurf, om voor de hand liggende redenen. Vervolgens kwam er een alleraardigst Smurfinnetje bij, want één smurf is geen smurf. Het kussen van de Luilaksmurf bleek groot genoeg voor twee en korte tijd later waren ze ineens met z'n drieën. Nou ja, goed, vooruit, toe maar weer, de natuur moet z'n loop hebben.

Vandaag zag ik het eerste kraambezoek verschijnen.

Leuk hoor, hoewel ik me afvraag waar dit eindigt. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat de hele smurfenmeute over m'n bureau gaat banjeren. Het zijn er naar verluidt een stuk of 29.000.000, dus dat wordt nog dringen. En het leidt zo van het werk af.

Wat smurf je me nou?

Eric — Wed, 26 Mar 2008 15:34:00 GMT

Hoewel die hele, door Albert Heijn in gang gezette smurfengekte me natuurlijk gestolen kan worden, was ik toch wel blij met m'n eigen Luilaksmurf. Hij lag rustig op de trafo van m'n bureaulamp te liggen en zo nu en dan keek ik even naar 'm. Dan voelde ik verbondenheid met m'n stukje blauw-witte plastic. Wij begrepen elkaar.
Na een paar dagen regelde ik een Smurfinnetje als gezelschap voor m'n Luilaksmurf, want alleen is maar alleen. En ik zag dat het goed was.

Maar vandaag nam ik plaats achter m'n bureau en schrok me te pletter.

Wat een teleurstelling. Mijn favoriete smurf, waarmee ik me nog zo identificeerde, blijkt helemaal niet de luilak te zijn die ik in 'm zag!

Of zou 't de lente zijn?

Smurfen zijn ook maar mensen

Eric — Tue, 18 Mar 2008 11:17:00 GMT

Het gaat goed met m'n smurf. Hij ligt er nog steeds bijzonder comfortabel bij en is nog niet wakker geworden van mijn harde werken. Maar toch ontbrak er iets: hij was zo alleen. Nu ging het mij natuurlijk te ver om alle veertien andere AH-smurfen ook nog op te trommelen. Bovendien ben ik daar rijkelijk laat mee, want het leger van 29 miljoen schijnt al helemaal onder de mensen verspreid te zijn. Maar een minimale inspanning moest ik wel leveren, vond ik. Ik voelde me aan m'n favoriete smurf verplicht om 'm liefde en aandacht te schenken, want aan een depressieve smurf heb je ook niks. Met die aandacht heb ik geen moeite, die geef ik 'm regelmatig. Maar liefde is een ander verhaal, dat gaat me niet lukken. Daarom ben ik op het idee gekomen om een Smurfin voor 'm te regelen.

En ziet, het is goed. Alles is weer in balans.

Nieuw speeltje: digital voice recorder of dictafoon

ekieboom — Sat, 06 Oct 2007 21:12:00 GMT

De ontwikkelingen gaan razend snel, ook op het gebied van opnametechniek. Nog niet zo heel erg lang geleden (vóór 1963, toen Philips de compact cassette uitvond) had je een bandrecorder nodig als je een tekst wilde dicteren of een lezing wilde opnemen. Grote, logge dingen waren dat, met twee losse spoelen en knoppen als pianotoetsen. Daarna werden de zaken snel handzamer, totdat Olympus in 1969 de microcassette uitvond. Vanaf dat moment paste het dicteerapparaat (de 'dictafoon') zelfs in de handpalm. Door het bandje langzamer te laten lopen kon de opnametijd tot een uur per kant gerekt worden, maar wel met een navenante afname van de geluidskwaliteit.

Fast forward naar het begin van deze eeuw en alles is digitaal, ook opnameapparatuur. Ik heb me jarenlang kunnen behelpen met een Sony TCM-359V cassetterecordertje ter grootte van twee fikse sigarettendoosjes. Naar huidige maatstaven is dat een dinosaurus, want kijk eens wat voor leuk speelgoed ik vandaag op de kop tikte.

Dit is een Digital Voice Recorder van Olympus, model WS-300M. Als het geheugen helemaal leeg ik kan ik er - gaat u even zitten - 17 uur, 43 minuten en 8 seconden geluid mee opnemen, verdeeld over maximaal 995 afzonderlijke opnamen. En dat op de hoogste kwaliteit, maar wel in mono. Als ik zo gek zou zijn om m'n stem in stereo te willen opnemen, dan kan ik dat nog steeds bijna negen uren volhouden. Hij weegt nog geen vijftig gram, maar de geluidskwaliteit is verbluffend goed en het bedieningsgemak is groot. Als ik waardevolle geluidsbestanden wil bewaren haal ik het batterijvakje eraf, waarbij een USB-aansluiting verschijnt, die ik in m'n PC plug. In no-time hevel ik de zaak over op de harde schijf van de PC en kan ik de bestanden makkelijk ver- en bewerken.

En dan te bedenken dat dit het armoedzaaiersmodel is. Er is ook nog een type (WS-320M) met 1GByte geheugen waarmee je in de hoogste kwaliteit bijna 71 uur kunt opnemen. Jammer dat het batterijtje (1xAAA) maar zo'n dertien uur meegaat...

Einde van het cabrioseizoen

ekieboom — Sun, 23 Sep 2007 21:59:00 GMT

Het was niet echt een fantastische zomer. Relatief veel regen, weinig tropische dagen. Geen ideaal jaar voor oude cabrio's dus.

Met de mooie nazomerdag van vandaag lijkt het cabrioseizoen alweer ten einde te zijn. Waarschijnlijk heb ik m'n roestgevoelige Triumph Spitfire vandaag dus voor één van de laatste keren dit jaar de garage ingereden. Nu komen de echt donkere dagen voor de klassieke cabrio-liefhebber, tot de lente van volgend jaar, als het zout van de wegen is gewassen en het net warm genoeg is om - met de kachel aan - weer doelloos over kronkelweggetjes te rijden.

Ik kan haast niet wachten.

Probleem: een nieuw zakmes

ekieboom — Fri, 31 Aug 2007 19:47:00 GMT

Mijn vader had een zakmes. In mijn herinnering deed-ie daar de meest fantastische dingen mee. Schroeven in- en uitdraaien, appeltjes schillen, nagels schoonmaken, flessen openen - hij peuterde er nog net niet mee in z'n neus. Als kind zei ik altijd tegen iedereen die 't maar horen wilde: "mijn vader doet alles met z'n zakmes". Het kon niet anders of ik zou later, als ik groot was, ook een zakmes gaan dragen. Niet om m'n nek, niet aan een sleutelbos, maar in m'n zak, want zo hoort dat bij een zakmes.

Ik loop dus al een paar decennia met zo'n ding rond. En ik doe er bijna net zo veel me als m'n vader. Nee, dat is niet waar, ik liep ermee rond en ik deed er bijna alles mee. Ik ben 'm namelijk kwijt geraakt. Ik raak haast nooit iets kwijt, en als het toch een keer gebeurt vind ik het meestal wel weer terug, maar deze keer gaat me dat niet lukken. Ik heb 'm namelijk achtergelaten in een groot, pas gemaaid weiland. Vlak nadat ik 'm daar onbedoeld liet liggen kwam de boer met z'n trekker om het gras te schudden. Geloof me, een speld in een hooiberg is er niks bij.

Kortom: ik heb een nieuw zakmes nodig, want zonder zakmes ben ik flink onthand. Ik kan onderweg geen schroeven meer in- of uitdraaien, ik kan geen mango meer villen en ik kan geen flessen meer openen.

Op zoek naar een nieuw zakmes dus. En dat valt nog helemaal niet mee, want mijn wensen zijn tamelijk specifiek, de keus is gigantisch en toch sluiten vraag en aanbod niet op elkaar aan.

Ik wil een degelijk, traditioneel zakmes. Er zijn twee fabrikanten die zoiets maken: Wenger en Victorinox. Beide (Zwitserse) fabrikanten leveren messen aan het Zwitserse leger, het klassieke Swiss Army Knife. Ik had zo'n legerzakmes, met een groot blad, een blikopener-met-kleine-schroevendraaier, een flesopener-met-grote-schroevendraaier en een priem. Het had een mooie, aluminium buitenkant met een in de loop der jaren helemaal afgesleten Zwitsers kruis erop. Alles wat ik nodig had zat er op, niets meer en niets minder. Maar er is natuurlijk veel meer keus in functies. Van de zinvolle functies leken de volgende me wel handig: nagelvijltje, tandenstoker en een kleine, slanke schroevendraaier. Wat ik niet wil is een schaartje (als je toch al kunt snijden hoef je niet te knippen) en een kurkentrekker (ik drink niet).

Simpel, zou je denken, maar zo makkelijk is het helemaal niet. Er zijn messen met tangen, moersleutels, nagelknippers, kompassen, vergrootglazen, pennen, USB-sticks, klokken, laseraanwijzers, aanstekers, MP3-spelers en (echt waar!) digitale hoogtemeters. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een mes waar het op zit. Maar dat wil ik helemaal niet, want ik wil geen overbodige zooi meeslepen. En daar zit 'm nu het probleem. Ik kan geen mes vinden met precies die functies die ik wil hebben. Ik vond op de Amerikaanse Victorinox-site weliswaar een soort knife configurator, waarbij je de functies die je wilt hebben kunt aanklikken, maar daar rollen altijd messen met te veel of te weinig functies uit.

Ik bespeur hier een gigantisch gat in de markt. Lego heeft het al voor elkaar: je bouwt via een webapplicatie je droomhuis, -auto of -robot van digitale Legosteentjes, drukt op de knop 'bestellen' en een week later staat de postbode met jouw unieke Legodoos voor de deur.

Waarom kunnen Wenger en Victorinox dat niet?

Remmen met een Ford Model T

Eric — Sun, 12 Aug 2007 19:35:00 GMT

Het is nu eenmaal niet te vermijden dat je als liefhebber van oude auto's andere liefhebbers van oude auto's tegenkomt. Zo ook vandaag.

Kijk toch eens naar dat vrolijke stel! De auto is inmiddels 92 jaar oud, maar dat maakt de pret alleen maar groter.

En toch is er iets zorgwekkends. Hoewel dit de auto is die Amerika mobiel maakte en hoewel er meer dan 15 miljoen van zijn gemaakt, past hij niet meer in de huidige tijd. Dat ziet een kind, zul je zeggen, maar pas op, deze tijd is gevaarlijk voor een auto als deze. En niet alleen voor de auto, ook voor zijn inzittenden. En dan heb ik het niet over zoiets banaals als gordels.

Wie goed kijkt ziet dat de voorwielen geen remmen hebben. Dat is ook de reden dat er een ZZ-kenteken op zit. Die werden tot voor een paar jaar terug uitgegeven voor voertuigen die niet voldeden aan de regels: onvoldoende remmen, te hoog voertuiggewicht, dat soort dingen. Ik sprak met de bestuurder van een Ford Model T en vroeg of het nou een beetje remde met alleen remtrommels op de achteras. Hij keek me eerst niet begrijpend aan en zei toen “nee, die zijn alleen voor de handrem”. Het bleek dat de hele auto remde met één enkele transmissierem. Dus ik vroeg of dat de auto goed tot stilstand kon brengen. “Voor geen meter”, zei de bestuurder grijnzend, “ik moet enorm oppassen in dit ding, anders zit ik zo ergens tegenaan“. De wereld is daar niet meer aan gewend. 'Moderne' automobilisten houden er geen rekening mee dat voertuigen als deze nauwelijks kunnen remmen. Het past niet in hun referentiekader.

Daarom heb ik groot ontzag voor de Ford Model T-rijders van vandaag. Het zijn de bikkels onder de oldtimerliefhebbers, die zich met ware doodsverachting in hun anachronistische vehikels in het huidige verkeer werpen. Petje af.

Overigens heeft de Ford Model T wel een bijzonder soort noodrem. De bestuurder beschikt over drie pedalen, met geheel andere functies dan we vandaag gewend zijn. Links zit het pedaal voor de semi-automatische (geen koppeling) twee-versnellingsbak. In het midden zit het pedaal voor achteruit en rechts zit het pedaal voor die ene, nauwelijks werkende transmissierem. Geen gaspedaal? Nee, de gashendel zit op het stuur. In het geval de ankers echt uitgeworpen moeten worden trapt de bestuurder keihard zowel het rechter als het middelste pedaal in. Goed voor de transmissie kan het niet zijn, maar de auto vermindert er iets beter vaart mee. Een hele geruststelling.