Vreemd

Vertal werk

Eric — Mon, 20 Oct 2008 17:56:00 GMT

Spatie- en spelfout in één woord.

Vertalwerk? Bell?

En dat van iemand die zich godbetert aanbiedt als vertaler...

Kiezen tussen broodjes en kind bij de Hema

Eric — Fri, 29 Aug 2008 18:41:00 GMT

Daar sta je dan, bij het nieuwe buffet op de bovenste verdieping van de Hema, in de Herestraat te Groningen. Het is lunchtijd en er moet een keus gemaakt worden.

Was me dat schrikken! Uiteindelijk heb ik toch maar voor een broodje gekozen. Tot m'n onuitsprekelijke opluchting heb ik verder ook niemand met een kind op z'n bordje gezien.

Fietsenvakantie

Eric — Mon, 28 Jul 2008 13:25:00 GMT

Sommige mensen gaan op vakantie de bergen in, al of niet met de fiets. Er zijn ook mensen die gewoon bergen fietsen op vakantie meenemen. Een soort 'berg fietsen-vakantie'.

Cosmetica met topmodel-extract bij Sephora in Groningen

Eric — Mon, 30 Jun 2008 15:06:00 GMT

In de winkel van V&D in Groningen is sinds kort een nieuwe winkel gevestigd. Jawel, een heuse winkel in een winkel en hij heet Sephora. Het is het soort winkel waar ik bij voorkeur niet kom, want het is er vol van schmink, plamuur, poeder, namaakwimpers en de vreselijkste martelwerktuigen, die vrouwen inzetten om hun uiterlijk anders - niet noodzakelijkerwijs mooier - te maken. Het riekt er danig naar parfum, reden waarom voor dit soort winkels het woord stinkel is uitgevonden.

Aangezien ik toch kennis moet nemen van zaken om zeker te weten dat ik er tegen ben, ben ik er toch even snel, met ferm toegeknepen neus doorheen gelopen. En mijn oog viel op het volgende wervende tekstje.

Dit is toch vreemd. Er is jarenlang strijd gevoerd om cosmetica dierproefvrij te maken, want het was toch zo zielig voor die dieren. Maar what about de topmodellen? Worden die nou speciaal voor dit doel gefokt? Staan die topmodellen misschien lichaamsdelen af waarvan dat extract wordt gemaakt? Of wordt het extract alleen van de stoffelijke overschotten van overleden topmodellen getrokken?

Wat het ook is, het beeld blijft luguber...

Van de Triumph Spitfire, 20W50 en de puisterige puber

Eric — Wed, 30 Apr 2008 15:19:00 GMT

Het gebeurde allemaal op een prachtige lentedag. Nadat ik een paar MGB's langs m'n raam had zien scheuren besloot ik de middag vrij te nemen om m'n Triumph Spitfire aan de gang te krijgen. Daarvoor had ik motorolie nodig, van de soort 20W50 om precies te zijn. Naar moderne maatstaven is dat behoorlijk stroperig spul, maar deze motor heeft het nu eenmaal nodig. Dus op weg naar huis ging ik even langs de lokale automaterialenhandel, die me tot nu toe niet heeft teleurgesteld.

Eenmaal binnen werd ik benaderd door een puisterige puber: "kan ik u helpen?".
"Ik zoek 20W50 motorolie".
"20W50? Dat is zwaar. Wat voor auto hebt u?".
Ik verklaarde trots dat het om een Triumph Spitfire ging.
De puisterige puber keek me wat dommig aan en zei toen "ah, een diesel dus".
Hier viel ik even stil. Ik dacht een professionele automaterialenhandel te zijn binnengelopen en de dienstdoende puistenkop geloofde (van denken was geen sprake) dat er een dieselmotor in m'n Triumph Spitfire sportwagen van 1976 zat.
Ik probeerde nog: "nee, het is een T-r-i-u-m-p-h S-p-i-t-f-i-r-e, je weet wel...", terwijl ik m'n vlakke hand ongeveer een meter boven de grond hield.
"Ja, dat moet een diesel zijn", zei de blaag beslist, "alleen oude diesels gebruiken dat spul. Ik kan wel wat bestellen als u wilt".

Zoals ik al zei, het was een prachtige dag, maar deze kluns had 'm wel grondig verpest.

Ik heb rechtsomkeert gemaakt en heb alle 20W50-olie gekocht die ik kon vinden bij een landbouwhuis. Boeren willen namelijk nog wel es oude trekkers hebben, waar ook dit soort motorolie in moet. Ik ben ervan overtuigd dat deze aankoop de kans aanzienlijk verkleint dat ik de komende jaren nogmaals geërgerd raak door de stuitende onwetendheid van een puisterige puber.

Maar m'n zorgen blijven: wat moet er van de jeugd van deze wereld worden?

De meesten niet poreusen opperflakken

Eric — Thu, 24 Apr 2008 17:18:00 GMT

Knap hoor, zo veel taalfouten maken in zo weinig woorden.

En dat wordt dan honderdduizenden, misschien wel miljoenen keren gereproduceerd. Wie weet op hoeveel basisscholen deze whiteboardstiften gebruikt worden? Zo is het natuurlijk geen wonder dat de taalvaardigheid achteruit holt!

Ambtenaar móet homo trouwen

Eric — Wed, 16 Apr 2008 10:03:00 GMT

Jamaar, ik wil helemaal niet trouwen! En bovendien ben ik hartstikke hetero.

Idioot dure onzinbananen

Eric — Fri, 04 Apr 2008 20:08:00 GMT

Ik heb sowieso al moeite om de ratio van 'kinderbananen' in te zien. Zijn gewone bananen weer niet goed genoeg voor kinderen? Commerciële nonsens, dat is 't! Het zijn gewoon kleine banaantjes die de gemiddelde consument niet wil hebben, omdat die gelooft dat groter beter is. En overbezorgde en voor suggestieve marketingtermen gevoelige ouders geloven nu dat die kleine banaantjes er speciaal voor hun monstertjes zijn.

Maar waar ik nog veel meer moeite mee heb is de prijs ervan.

Lees ik dat goed? Kosten die dingen 1,49 euro per stuk? Terwijl gewone bananen hetzelfde per kilo kosten? Als ik kinderen had, dan mochten ze van mij lekker grotemensenbananen eten - zo veel als ze wilden!

En dat maakt honderd...

Echte opheffingsuitverkoop?

Eric — Fri, 28 Mar 2008 15:14:00 GMT

Aan de Herestraat in Groningen is heel lang een tapijtenwinkel gevestigd die al sinds mensenheugenis opheffingsuitverkoop houdt. Volgens sommige Groningers duurt die opheffingsuitverkoop al 'tientallen jaren'. Dat is dus een wel erg langgerekte opheffing, waarvan steeds meer mensen zich beginnen af te vragen of hij wel echt is.

Sinds kort staat er een nieuw bord voor de deur:

Kijk eens aan, de korting is dus echt. Da's al heel wat, hoewel ik me natuurlijk wel meteen afvraag of de korting in al die voorgaande jaren niet echt was en ook wat ik me zou moeten voorstellen bij onechte korting.

Natuurlijk blijft de belangrijkste vraag: die decennia durende opheffingsuitverkoop - hoe echt zou die nou eigenlijk zijn?

Wat smurf je me nou?

Eric — Wed, 26 Mar 2008 15:34:00 GMT

Hoewel die hele, door Albert Heijn in gang gezette smurfengekte me natuurlijk gestolen kan worden, was ik toch wel blij met m'n eigen Luilaksmurf. Hij lag rustig op de trafo van m'n bureaulamp te liggen en zo nu en dan keek ik even naar 'm. Dan voelde ik verbondenheid met m'n stukje blauw-witte plastic. Wij begrepen elkaar.
Na een paar dagen regelde ik een Smurfinnetje als gezelschap voor m'n Luilaksmurf, want alleen is maar alleen. En ik zag dat het goed was.

Maar vandaag nam ik plaats achter m'n bureau en schrok me te pletter.

Wat een teleurstelling. Mijn favoriete smurf, waarmee ik me nog zo identificeerde, blijkt helemaal niet de luilak te zijn die ik in 'm zag!

Of zou 't de lente zijn?