Eric blogt

Echt lekker klinkt het eerlijk gezegd niet:

Ik hou niet zo van weke broodjes. En moet het niet wilde paté zijn? Of zou hier wildpaté worden bedoeld?

Misschien ga ik die crandberry saus nog wel eens uitproberen, omdat ik eigenlijk best benieuwd ben of die niet gewoon naar cranberrysaus smaakt.

(Gezien op verschillende borden bij broodjeszaak 'het Opstapje' in de Oude Boteringestraat te Groningen)

Spatie- en spelfout in één woord.

Vertalwerk? Bell?

En dat van iemand die zich godbetert aanbiedt als vertaler...

Bordjes in de etalage van galerie Muskee te Groningen:

'Ach', denk je misschien, 'wat is daar nou zo bijzonder aan?' Maar Galerie Muskee heeft een lange rij ramen in de gevel en zit vlakbij de Nieuwstad, de rosse buurt...

Daar sta je dan, bij het nieuwe buffet op de bovenste verdieping van de Hema, in de Herestraat te Groningen. Het is lunchtijd en er moet een keus gemaakt worden.

Was me dat schrikken! Uiteindelijk heb ik toch maar voor een broodje gekozen. Tot m'n onuitsprekelijke opluchting heb ik verder ook niemand met een kind op z'n bordje gezien.

Ik houd van (oude) cabriolets. Dat zijn open auto's, die bij voorkeur open - dus zonder dak - gebruikt dienen te worden, want met het dak dicht is er niks aan. Toch heeft een dichte cabrio voor sommigen ook een zekere aantrekkingskracht.

Lekker zacht, zo'n cabriodakje.

Blokker doet in van alles. Soms verkopen ze zelfs dingen waarvan je geen idee had dat ze bestonden, zoals verhouddozen.

Handig hè, dat kopiëren en plakken.

Ik schreef al eens over hoofdloze etalagepoppen die een gruwelijk beeld overbrachten. Het waren nog slechts kinderen. Ik zag het toen nog als een incident, maar ik zie het nu ineens overal: etalagepoppen met missende onderdelen.

Nou zou ik me nog kunnen voorstellen dat je lichaamsdelen weglaat omdat ze kunnen afleiden van de kleding die je wilt verkopen. Maar waarom geef je zo'n pop dan wel een zeer specifieke houding mee? Deze dame zit er echt moedeloos bij. Hoewel ze op de afdeling damesbloesjes zit, zit ze toch bij de pakken neer. Zo van 'nou, zonder hoofd zie ik het niet meer zitten, hoor'. Als ze een hoofd had zou ze 't laten hangen. En dat moet uitnodigen tot kopen? Ik dacht het niet.

Sommige mensen gaan op vakantie de bergen in, al of niet met de fiets. Er zijn ook mensen die gewoon bergen fietsen op vakantie meenemen. Een soort 'berg fietsen-vakantie'.

Ik heb er al es eerder over geblogd, hier en hier, maar ik blijf ze tegenkomen. Bordjes waarop directies (of 'wij') aankondigen dat ze zichzelf niet aansprakelijk stellen. Zou er ooit een directie zijn geweest die dat gedaan heeft, zichzelf aansprakelijk stellen? Natuurlijk zijn er aansprakelijkheidsstellingen van directies geweest, maar die vonden dan altijd plaats door anderen, die schade hadden ondervonden en van mening waren dat 'de directie' daar maar voor moest opdraaien. En dat willen die directies uiteraard niet, dus laten ze hun concierges dit soort bordjes ophangen. Met de zaagsneden van alle schroefjes mooi horizontaal, zoals het hoort.

Deze kwam ik tegen op de speelplaats van Museum Kinderwereld in Roden. Een bezoek waard, al was het alleen maar om de velocipedes en stelten waarop je kunt fietsen en lopen. En je nek breken, natuurlijk - vandaar dat bordje. Toen ik het stond te fotograferen kwam er een medewerker van het museum naast me staan. Hij vertelde dat dat bordje er natuurlijk niet voor niets hing, want ja, er gebeurde wel eens wat. Toen ik vroeg of de directie zich wel realiseerde dat ze zichzelf nooit aansprakelijk hoeft te stellen, omdat een ander dat wel voor ze zal doen, keek hij me even vorsend aan en begon toen te glimlachen. “U bent zeker jurist?”, vroeg hij. Tsja.

Sommige mensen zijn gezegend met mooie, allitererende namen, zoals Koos Koets, of Sijbren Sijbrandij. Ik kwam er vandaag een tegen die rechtstreeks uit een verhaal van Marten Toonder had kunnen komen.

Jammer dat zo'n mooie naam je niet vrijwaart van het maken van een tenenkrommende spatiefout...

Hoewel ik een fervent theedrinker ben, heb ik niet veel op met de vele soorten smaakjesthee en andere mengsels waarvan consumenten geloven dat ze iets met thee hebben te maken, maar die vaak niet eens de naam thee waardig zijn. Vandaag trof ik op het bureau van een collega dit doosje aan.

Omdat ik toch moet weten waar ik tegen ben (en bovendien alles doe om dit blog te vullen) heb ik hier een kopje van gedronken. Het smaakte helemaal niet naar aarde, maar naar zoet en kaneel. Eigenlijk ongeveer zoals Pickwick op zijn website aangeeft. Wel opmerkelijk: Pickwick vermijdt angstvallig het woord thee, maar gebruikt de fantasieterm 'kruidenmelange'. Er zijn nog meer van deze melanges: Air, Fire en Water. Die zullen ook wel niet naar lucht smaken, heel heet zijn of gewoon koel en helder. Ik heb even gespiekt en volgens Pickwick zelf smaakt de water-kruidenmelange naar onder meer 'hop bloemen'. Ik ben nog aan 't overwegen of ik geld aan spatiemisbruikers ga geven om dit te verifiëren.

In de winkel van V&D in Groningen is sinds kort een nieuwe winkel gevestigd. Jawel, een heuse winkel in een winkel en hij heet Sephora. Het is het soort winkel waar ik bij voorkeur niet kom, want het is er vol van schmink, plamuur, poeder, namaakwimpers en de vreselijkste martelwerktuigen, die vrouwen inzetten om hun uiterlijk anders - niet noodzakelijkerwijs mooier - te maken. Het riekt er danig naar parfum, reden waarom voor dit soort winkels het woord stinkel is uitgevonden.

Aangezien ik toch kennis moet nemen van zaken om zeker te weten dat ik er tegen ben, ben ik er toch even snel, met ferm toegeknepen neus doorheen gelopen. En mijn oog viel op het volgende wervende tekstje.

Dit is toch vreemd. Er is jarenlang strijd gevoerd om cosmetica dierproefvrij te maken, want het was toch zo zielig voor die dieren. Maar what about de topmodellen? Worden die nou speciaal voor dit doel gefokt? Staan die topmodellen misschien lichaamsdelen af waarvan dat extract wordt gemaakt? Of wordt het extract alleen van de stoffelijke overschotten van overleden topmodellen getrokken?

Wat het ook is, het beeld blijft luguber...

Het uitdelen van taart is doorgaans verbonden aan een heuglijk feit. Toch is er vaak ook weer een wat treurig moment. Om onverklaarbare redenen blijft er namelijk meestal een laatste stukje taart over, dat niemand lijkt te willen opeten. Het blijft bijna altijd staan totdat het ook echt niet meer eetbaar is.

Desondanks, hoe treurig het ook allemaal is: hoera voor Henk.

De boodschap is duidelijk: dit is geen brievenbus en evenmin een prullenbak. We mogen er ook met zekerheid vanuit gaan dat dit geen kauwgomballen- dan wel condoomautomaat, noch een pindarotsje is.

Maar wat is het dan wel? En waarom is het zo belangrijk? Oplossingen op een briefkaart naar dit blog.

Als ik zo'n kop lees slaat me meteen de schrik om het hart: we hebben onvoldoende verkeersdoden!

Maar gelukkig, even verder lezen maakt duidelijk dat het slechts om een wat knullig geformuleerde kop gaat.

Kijk ik net even op buienradar.nl om te zien of het een beetje cabrioweer wil blijven - blijkt het hele land ineens oranje gekleurd te zijn!

Aaaarghh... :-(

Er komt maar geen eind aan en het wordt steeds gekker, die oranjegekte. Vandaag op de voorpagina van de Volkskrant, boven de vouw nog wel:

En dan zijn er nog mensen die zeggen dat Nederlanders zo 'nuchter' zijn. Deze prachtige, maar welbeschouwd bezopen foto's bewijzen het tegendeel. Er zijn hele volksstammen onder de Nederlanders die de wereld uit alle macht willen laten weten: ik ben oranjegek. Of: ik ben nog oranjegekker dan al die andere oranjegekken. Of de overtreffende trap: ik ben onbetwist de oranjeknettergekste.

In deze winkel hebben ze prijzen, zoals in alle winkels, maar er is iets bijzonders mee. Ze hebben die prijzen ondergebracht in een set. En dan niet zomaar een set, maar een speciale set. Jawel, het staat er echt.

De vragen blijven natuurlijk: waarom zitten die prijzen in een set en wat is er zo speciaal aan die set?

Of zouden ze gewoon de functie van spaties niet snappen?

Het wordt steeds gekker met die oranjegekte. Toegegeven, 'onze jongens' doen het niet slecht (althans, dat heb ik me laten vertellen, want ik hou het natuurlijk niet bij), maar dat lijkt me nog geen reden om het hele leven dan maar oranje te kleuren. Het is nu al zo gek dat zelfs kantoren helemaal worden dichtgeplakt en de kantoorslaven in oranje tenue op het werk verschijnen.

Ik bedoel: het is maar een spelletje. Toch?

De oranjegekte is niet te stoppen. Vanavond viel me op dat de straten bijna waren uitgestorven. Een teken dat iedereen 'sportief' en met bier, chips en andere versnaperingen binnen handbereik voor de televisie hangt om toch maar niets te missen van die 22 overbetaalde mannen-in-korte-broeken die 2x45 minuten op een grasveldje achter een bal aanrennen. Dat begrijp ik al niet, maar ik verbaas me vooral over de oranjegekte die ermee gepaard gaat.

Met dit huis is op zich niet zoveel mis. Er zijn geen pannen van het dak gewaaid, er zitten geen gaten in de muur en het wordt ook niet verbouwd. Er wonen alleen maar mensen in die meedoen met de oranjegekte. Daar is ook niets mis mee, als ik maar niet hoef.

Gisteren blogde ik nog over het kleine Aduard, waar bij de toegangsweg tot het dorp een hoopvol bord met de tekst 'Bij ons in Aduard' stond, met verder niets. Ik vond het een treurig bord, dat alleen maar benadrukte dat er in Aduard eigenlijk helemaal niets gebeurt. Vandaag kwam ik er toevallig weer langs:

Ik ben blij dat ze in Aduard ook hebben ingezien dat het niet langer kon zo, dat lege bord, dat er nu maar eens echt iets moest gebeuren. En er gaat iets gebeuren in Aduard, op 14 - let op het streepje - juni.

Laat ik 't maar meteen toegeven: ik heb niks met voetbal. Ik zie er de lol niet van om met 22 mannen op een groot veld achter een bal aan te rennen. En ik begrijp al helemaal niet waarom, als het toevallig 22 overbetaalde mannen van twee verschillende nationaliteiten betreft, miljoenen mensen daar ineens heel veel aandacht aan gaan besteden. Net doen of 't iets uitmaakt welke helft van de mannen de bal het vaakst in het poortje van de andere helft kan schieten - en daar dan heel luidruchtig en geëmotioneerd over zijn als het ze eens (bijna) lukt. Sorry, ik zal er wel te rationeel voor zijn.

En dat is dan alleen nog maar het spelletje zelf. Dan heb ik het nog niet eens over de stammenoorlogen die zich erbij afspelen. Want waar gaat het nou helemaal om? Voetbalteams van twee nationaliteiten die elkaar op een grasmat te lijf gaan, door middel van het heen en weer trappen van een bal. En een groot, bierdrinkend legioen dat zich voor veel geld allerlei troep laat aansmeren, als het maar oranje is. En vooral ook willen laten zien dat ze dat allemaal doen. Kuddegewijs.

Ik zie dezer dagen steeds meer auto's, huizen en voortuintjes die bijna bedolven zijn onder de oranje vlaggen, shirtjes en wat al niet - maar vandaag kwam ik door een straat waarin iedereen wel helemaal oranjegek leek te zijn geworden.

Ik had te doen met de bewoners van deze straat die hun huis te koop hadden staan. Ze willen er natuurlijk dolgraag weg omdat ze gillend gek worden van deze collectieve idioterie. Maar ze zijn gedwongen om geduldig af te wachten totdat het voorbij is en hun huis weer verkoopbaar is.

Aduard is een klein dorp ten Westen van de stad Groningen. De mensen die er wonen zouden misschien wel willen dat er meer leven in de brouwerij is, maar ja, het is eigenlijk een dorp van niks, waar niet zoveel gebeurt. Natuurlijk zijn er wel mensen die wat organiseren: braderieën, amateurvoetbal, kunstexposities in het dorpshuis. En daarvoor zetten ze dan heel enthousiast bij de toegangsweg tot het dorp een bord op wielen, waarop die gebeurtenissen kunnen worden aangekondigd, zodat voorbijgangers weten wat er allemaal in Aduard gebeurt.

Waarmee alleen maar op subtiele wijze bevestigd wordt: bij ons in Aduard gebeurt helemaal niks.

Het is dezer dagen helemaal niet makkelijk om aan goed personeel te komen. Maar in dit etablissement zullen ze al heel blij zijn met iemand die in ieder geval de Nederlandse taal goed beheerst.

Vraag voor de zaal: welke geslachten zou deze werkgever eigenlijk in gedachten hebben? M/W?

Aangetroffen in een etalage aan de Herestraat in Groningen.