Fietskrabbels

Niet alleen twittert hij er vrolijk op los, zoals je hier rechts kunt zien, hij maakt ook elke avond een uitgebreidere bijdrage. Aan de foto's te zien houdt de temperatuur gelijke tred met de spanning, en blijft oplopen...

Gezien de overweldigende belangstelling voor onze bijdrage op het DBA-forum hier weer een bijdragen van de vrolijke vagebonden in La Douce France. Vandaag stond een pittig ritje op het programma. Na een heerlijk ontbijtje, met pain au chocolat, geimproviseerde koffie, vruchtensappen en bijna vers brood... zonnebrand op de blanke huidjes en in het autootje naar Bourg d'Oisans. Al snel bevolkten wij de parkeerplaats alwaar Harrie en Ans uit Alblasserdam hun tandemfiets in elkaar aan het punniken waren. Natuurlijk waren de echtelijke ruzies niet van de lucht, maar na een klein stiefkwartiertje leedvermaak van de DBA-ers had het sympathieke echtpaar het voor elkaar. Tijd voor de dynamische doordouwers om hun ranke reetjes in het zadel te heffen. Nadat Ruud een doodlopend stuk weg had gecontroleerd (idd doodlopend) vonden we snel de weg (Carlo bijna de snelweg) naar de legendarische, heroische, steile, Nederlandse Alp. Uiteraard lezer, u had het al geraden (en haal trouwens de vinger uit je neus!) de Alpe D'Huez. "Het begin is lastig", was ons in het oor gefluisterd. Daar was weer eens geen woord aan gelogen. Met dik 10% stijgingspercentage gingen we op zoek naar bocht 21 (of 1, 't is maar net hoe je telt), die was best goed vestopt, want het duurde een tijdje voordat we 'm gevonden hadden. Nog vier van de bochtjes waren we in La Garde. Alwaar de enige sympathiek Fransoos die in de horeca werkt, ons de weg wees. In eerste instantie zei die 'immer gerade aus', maar nee hij had te maken met cyclisten met parcourskennis. Ahaaa, hoorde je 'm denken. En inderdaad wij konden via een D-weg op weg naar Freney (zie overigens bijgevoegd kaartje). Waar wij dachten dat tot de voet van de Sarenne te kunnen uitbollen, kwamen wij van een koude kermis thuis. Klimmen was het devies. Na ettelijke kilometers stijging en een paar te verwaarlozen afdalingen, ging het dan eindelijk echt dalwaarts. Met een prachtig uitzicht over de vallei doken wij als Jan van Gents de diepte in. Beneden tijd voor twee cola en een koffie. Een Belgische hotelier, die verdacht goed Nederlands sprak, hielp ons aan het nodige vocht. Na een klein kwartiertje ging het weer bergopwaarts. Richting stuwmeer. Alwaar het gelijk serieus, zeg maar gerust zeeeeer serieus omhoog ging. Ruud zetten de turbo op en Gijs en Carlo konden niet anders doen dan enkele minuten naar zijn holletje kijken (na die tijd was het holletje uit zicht). Na Mizoen een kleine afdaling verder de Sarenne op. We dachten dat het mee zou vallen, maar dat viel tegen. Gijs was de stijgingsmeter, want als het boven de 8% was viel hij enigszins terug (je kon je Franse koekoeksklok er op gelijk zetten). Na weer zo'n dorpje (naam kwijt) gaf Ruud er weer eens een serieuze snok aan. Carlo en Gijs gingen al wat hoger in de hartslag er achter aan. Natuurlijk hadden we tijd om de prachtige omgeving goed in ons op te nemen. Tegen de heldere blauwe alpenlucht ontwaarden wij een grote vogel (na een telefoontje met een ornitoloog bleek het hier te gaan om een condor (of een Jan van Gent), opvallend was dat deze een stukje muziek van George Zamfir op de panfluit aan het spelen was. Dat laatste beeld kan overigens ook door de ijle lucht gekomen zijn.) De Sarenne. Deze berg is lang, steil, rustig, slecht geasfalteerd. De drie DBA-poppetjes danste in hun eigen ritme deze alp op. Ruud natuurlijk op 1, Nis als goede tweede en op de bronzen plek Gijs. Op naar Alpe d'Huez. Toch nog wat venijnige klimmetjes kwamen we tegen. En toen was het moment daar dat ik (schrijver dezes) zijn eerste bezoek aan deze Tour-plek bracht. Niks magisch, gewoon lelijk. Via de achterdeur kwamen we binnen en na wat rondlummelen op de inschrijfplek van de Marmotte vonden we al snel een goed beboezemd terras. Cola, Croque Monsier en twee Hot Dogs werden besteld (het eten bleek magnetrononbestendig) maar het uitzicht en de vele paradepaardjesfietsen maakten wel wat goed. Met een noodgang werden de 21 bochten neerwaarts genomen, daarbij werd een nietsvermoedende Harleyrijder gedegradeerd tot Kreidler-coureur en werden en passant ook nog eens enkele toerfietsers ingehaald (ga 's op zij). Supersnel waren we beneden (gem. 50 in het uur). Binnen no time stonden we weer op de parkeerplaats waar Ruud z'n fikken verbrande aan het hete fietsenrek, waarna hij zijn strakke broekje aan deed. Het hoogtepunt van de dag, want met een semi-erecte toestand stond hij in de rij voor de kassa "warmteverschillen" sprak hij verontschuldigend, terwijl de sexy cassiere hem lachend aankeek onderwijl haar BH-bandje corrigerend. Een passend einde van deze warme fietsdag!

NB De leestekens die ontbreken, met name de puntje op de letters, ook wel trema's genaamd (tenminste op de St. Antonius MAVO te Heesch) zijn daar niet aangebracht vanwege een taaltechnische achterstand van de schrijver edoch door het gebrek van de kennis van de situering van de puntjes op de juiste letters op het toetsenbord van deze - inmiddels al weer drie jaar oude - Dell-computer.