Terwijl uw vaste reporter uit arren moede vandaag maar weer z'n woon-werk verkeertje van bijna 72 km deed, verscheen er hedenavond op ons forum een bericht uit La Douce France. Ik wil u deze zieleroerselen van onze Marmotte afvaardiging niet onthouden:
Ja, ook hier zitten we in Oz. Na een fantastische nachtelijke rit, die zelfs de goedkeuring van Gijs kon wegdragen, settelden wij ons rond 10 uur in de ochtend reeds in het Chalet Pic Blanc (niet te verwarren met Blanke Pik). Een uiterst ruim onderkomen, met privebad (voor Nis), privebank (voor Gijs) en twee bedden (voor Ruud en zijn denkbeeldige vriendje Appelmoes). Na een welverdiend tukkie gedaan te hebben gedaan gehad (let op de typische Brabantse zinsopbouw) ging het Hypermarche-waards. Het leek meer op een Appie in Oss want de NL-kentekens waren in een duidelijke overtalsituatie. Nadat we - geholpen door de uiterst bevallige cassiere-MILF - de proviand in de VW hadden gestouwd, ging het weer richting Chalet. Na een soppige pizza uit de magnetron (een kleine vergissing van Gijs, die dacht dat we een oven hadden), zetten we onze aambeien weer eens op het zadel. De bewolking was iets toegenomen, maar de bikkels vertrokken zonder jasjes (dat bleek een juiste keuze). De afdaling ging - traditiegetrouw - met een noodgang, we raakten nu al de 80 km/h, maar zijn er van overtuigd dat hier een aanval op het clubrecord (>84km/h) mogelijk is. Na het makkelijke gedeelte, kwam de klim naar de Glandon, die wij circa 8km hebben gevolgd. Lekker rustig, geen gekheid, normaal (zoals wij zijn). Na een paar foto's voor de Twitters van Ruud en Nis, gingen we weer dalwaarts met een valversnelling van 9,8 meter per seconden (de MAVO-gangers mogen hier 10 meter per seconden gebruiken, dat rekent makkelijker). De klim naar ons Chalet is een pittige. http://www.climbbybike.com/profile.asp?Climbprofile=Oz---Station&MountainID=7017 Op het zwaarste punt 15%, dat is wat anders dan de fietsbrug bij de Naaldhof! Ruud, Gijs en ondergetekende deden het rustig aan. Totdat Jan Smit van Succes uit Volendam voorbij kwam. Op een misselijkmakende wijze was hij naar het clubje gezogen en wilde er op en erover... wat hem in eerste instantie leek te lukken. Jawel, waarde lezer, LEEK te lukken. Ruud kreeg het op zijn sexy heupen (waarover later meer) en zette aan. Gijs en Carlo dachten 'what the fuck' en gingen hun hartslag ook in de hogere regionen brengen. Volendam was snel in het zicht. Toen hij een blik op de drie musketiers van de DBA sloeg, barstte hij in tranen uit (denkbeeldig dan). Je zag hem breken, hij fietste voor de vorm verder, maar het was duidelijk. Hij was verslagen. Uiteindelijk kwamen we in Oz aan met uiteraard Ruud op de eerste positie, op gepaste afstand gevolgd door Nis en Gijs (die hard riep 'het hoeft zaterdag pas te gebeuren', waarvan akte). Daarna overheerlijke Pasta al Tonno van Gijs, opruimen door Ruud en Carlo maakt koffie en Twittert er vrolijk op los. Het gaat u allen goed, groeten aan vrouwen en kinderen. A demain!
PS Grote dank aan DBA-ploeggenoot Maarten Meulenpas die ons op zeer persoonlijke wijze een hart onder de riem wist te steken. Merci bien!