Posted on Saturday, June 20, 2009 10:51 PM
En die wil had ik vanochtend wel nodig om de weg te vinden. Mooi op tijd en redelijk uitgeslapen sprong ik vanochtend om half 7 uit bed. Een enorme bak brinta naar binnen gewerkt en spulletjes verzamelen. Intussen kwam Ruud ook binnendruppelen, dus bakkie pleur gezet en even mijn wielerschoenen pakken. Nou, mooi niet dus. Na een speurtocht van een kwartier kwam langzaam het besef dat die nog in Venlo stonden.
Damn. Maar niet getreurd. Die net iets te kleine Shimano's uit een ver verleden opgeduikeld, oude Look plaatjes er onder, en het zou alsnog loos kunnen gaan. Snel naar Ravenstein, waar Gijs en Carlo al stonden te popelen om te starten met de 13 Heuvelen tocht. Snel de fiets van de dragen en inklikken. Nou, mooi niet dus. Look plaatjes zijn blijkbaar anders dan Look Keo plaatjes. Grrmmbbllll.....
De drie heren vertrokken toch maar en ik keerde onverrichter zake huiswaarts met Ruuds auto. Het zat me niet lekker en geduurde het korte autoritje schoot me te binnen dat ik ook nog een paar oude Look pedalen had liggen. Thuisgekomen die er haastig op gezet, en vervolgens koers richting Nijmegen. Daar aangekomen leerde een telefoontje dat het trio nog zeker 50 kilometer moest afleggen voor ze in Nijmegen waren. Dus de route maar tegengesteld gereden om de heren bij Siebengewald op te pikken. Daar bleken ze een aardig treintje met nog 2 man te hebben gevormd, en die TGV denderde in no-time Groesbeek binnen voor de pauze. Mijn eerste en hun tweede. Klokjes vergelijken leerde dat ik zo'n 25 km minder gedaan had. Dat viel dus nog wel mee.
Na de koffie met appelgebak ging het richting Nijmegen voor een zooitje klimmetjes. Eerst naaide Gijs mij een oor aan door boven op Tivoli de laatste 5 meter over me heen te komen. Daarna ging het naar de Oude Holleweg, en daar kwam ik niet verder dan een derde plaats in het wiel van Carlo. Misschien toch iets rustiger aan moeten doen op de Kleefsebaan. Na nog wat draaien, keren en klimmen ging het terug richting Ravenstein.
Dat betekende wel harde wind op de kop. Hier brak mijn finest hour aan. De beentjes waren nog fris, in tegenstelling tot die van de andere drie. Bovendien leken ze onvermoeibaar. Van de laatste 30 kilometer heb ik er zo'n 20 tot 25 op kop lopen beuken, telkens het klokje boven de 30 km/u houdend. Ik zag dat kopwerk maar als een straftraining voor de gemiste 25 km. Redelijk uitgeput kwam de groep vervolgens aan in Ravenstein, waar Ruud en ik nog effe door konden voor een zevental zware km's wind tegen.
Uiteindelijk 144 km gedaan in net iets meer dan 5 uur. De drie bikkels hadden over 160 km zelfs meer dan 31 km/u op de klok. Moet ook wel, want de Marmotte is aanstaande, en daar gaan ze alledrie naar toe. Volgende week nog even als een paar dollen over de Waalse heuvels knallen, en dan zijn de mannen er klaar voor.