Fietskrabbels

En dat was wel effe schrikken. Met een baard van een week of twee en ongeschoren benen meldde hij zich rond kwart over 7 op het clubhuis. De kinderen vlogen direct gillend weer naar boven, en zitten nu nog bij te komen. Ook Rini maakte aanstalten om rechtsomkeer te maken, maar na enige tekst en uitleg was hij toch bereid om mee te gaan.

Mee naar Eindhoven waar de Giro di Colnago op het programma stond. Geadverteerd als een mooie toertocht door de Nederlandse en Vlaamse Kempen. Voor de eerste pauze waren we niet zo te spreken over de route. Weliswaar vlogen de eerste 75 kilometers voorbij met het prachtige weer en windje in de rug, maar het gemiddelde van 31,5 p/u had nog een stuk hoger kunnen liggen als we niet zoveel hadden moeten keren en draaien. Het was maar goed dat het droog was, anders was het echt een probleem geworden.

Na de pauze bij het Casino in Beringen, ging het verder voor een extra lus van zo'n 40 kilometer. Door een prachtige omgeving, rustige en goede wegen, en zowaar een paar kleine klimmetjes. Kortom, spekkie voor het bekkie. Na zo'n 110 kilometer begonnen Gijs en Rini de inspanning toch voorzichtig te voelen, en met het vooruitzicht van de lange weg terug naar Eindhoven met wind tegen werd er een beetje gas terug genomen.

Na wederom een korte pauze bij het Casino in Beringen

kon de terugweg worden aangevangen, en ook dat bleek een prima route door een prachtig gebied te zijn. Nadeeltje was wel dat we de stevige wind nu op de kop hadden, maar mijn beentjes trokken zich daar niets van aan en maalden maar door. Gijs en Rini maakten daar dankbaar gebruik van. Zoals altijd was het laatste uurtje mentaal zwaar, zeker bij zo'n lange tocht. 175 kilometer is tenslotte geen kattepis. Alle inspanningen waren echter snel weer vergeten na aankomst. Een heerlijke ijskoude cola deed wonderen.

Conclusie: 175 kilometer in net iets meer dan 6 uur. Paar honderd hoogtemetertjes, mag geen naam hebben. Wat wel naam mag hebben was de vorm. Heel veel kopwerk gedaan vandaag, maar de benen wisten niet van ophouden. Gijs had het wat zwaarder dan hij zelf verwacht had. Maarja, zo'n trekking fiets is toch iets anders dan een racert. Rini ging het laatst uur (en misschien al wel wat eerder) op het tandvlees, maar dat ligt 'm wel. Beide heren, bedankt voor een heerlijk dagje fietsen!