Inderdaad een lijdensweg! Man, wat een krengen die beklimmingen! Maar goed dat Cor en ik voor de 120 km hadden gekozen, want meer had ik in ieder geval niet overleefd. De eerste beklimmingen tot aan de pauze liep het lekker, heerlijk naar boven peddelend meestal op het middenblad en Cor kon ik voorblijven, hoewel ik de indruk had dat hij wat voorzichtig was). Na de pauze (waar we 20 minuten hebben moeten wachten bij de bevoorrading) waren na de Cote de Ligneuville en de Cote de Beaumont de bitches Le Stockeu, de Cote de Wanne en de Thiers de Coo aan de beurt en was ik alleen nog maar bij machte de gespierde billen van Cor van me vandaan te zien rijden. In Stavelot aangekomen stond er ineens midden op de weg een blonde Waalse vriendelijk maar dringend 'Amai, a gauche!' te roepen en alhoewel ik dat mengelmoesje van Frans/ Belgisch wel versta, wilde ik haar niet begrijpen, want ze verzocht me tegen een muur, geheten Le Stockeu, op te rijden. Toen ze lief begon te lachen, heb ik toch maar snel naar mijn kleinste blad geschakeld en ben linksaf geslagen. Wat had ik het zwaar, maar ik kon wonder boven wonder blijven zitten; bovenaan stond Cor al ontspannen te wachten. De Cote de Wanne vond ik meevallen, mede door het veel betere asfalt. De Thier de Coo was een drama, wat een kutweg, steil, veel gaten en grind waardoor je niet in je ritme komt, er werd rondom me heen wat afgevloekt in diverse talen. Halverweg moest ik er echt af om even bij te komen, lopen was geen optie; ten eerste was dat veel te ver en ten tweede wil ik dat ook niet. Bovenaan was Cor er ook al (die moest er ook even af) en de tweede controle-stop was een feit. Nog 2 beklimmingen, La Haute Levee en Le Rosier. La Haute Levee ging nog wel, maar Le Rosier daar kwam geen eind aan (bleek een klim van 4,5 km te zijn) ik was helemaal kapot, mijn batterijen waren leeg en ik moest echt van mijn fiets want het werd helemaal zwart voor mijn ogen en kreeg een barstende koppijn. Op het punt waar ik stond, stonden nog 5 anderen over hun fiets te hangen en uit te hijgen en ik dacht laat ik maar de zesde zijn. Na 5 minuten pauze (ik wilde niet langer wachten, omdat ik bang was dat de 165-km groep me nog in zou halen) ben ik maar weer verder gaan lijden, totdat ik rechtsaf naar Spa mocht en (lang) mocht afdalen. In Spa aangekomen ben ik nog een apotheker binnengelopen om wat aspirinis (jeu de mots) aan te schaffen en werd geholpen door een prachtige apothekers-assistente, die heel lief en begripvol was, me spontaan van mijn koppijn afhielp en ervoor zorgde dat mijn Bianchi-outfit nog strakker zat..... Vervolgens naar de finish gereden, waar bleek dat Cor al naar de auto was gereden om de omgeving van Alice Cooper te laten genieten.
Samenvattend: voldaan gevoel; klote-beklimmingen; slecht asfalt; slechte bevoorrading; er moeten nog meer kilos af; Cor chapeau!; schitterend weer; gezellig; veel mooie duiven, sommigen met decollete; prachtige vergezichten; koppijn, verliefd op apothers-assistente; twijfel over lange afstand Trois Ballons ; volgend jaar weer doen? ja!