Veel fietsers hebben gisteren de kans van hun leven gemist. Voor iets meer dan 50 Euro hadden zij de nieuwe eigenaar van een z.g.a.n Trek Madonne 5.2 Full Carbon kunnen worden. De eigenaar had het wel effe gehad met fietsen en gooide z'n vehicle spontaan in de uitverkoop. Blijkbaar had geen van de omstanders behoefte aan zo'n paradepaardje en werd uit arren moede de tocht maar weer hervat.
Die tocht was de Waalse Pijl, volgens mij toch wel de zwaarste toertocht in de Benelux en wijde omgeving. Al eerder had ik de 120km en de 210km versie gedaan, en zaterdag was de 160km versie aan de beurt. De autorit naar Spa zorgde al direct voor de eerste verrassing. Daar waar ik Sjoerd en Maarten een bakkie overheerlijke macaronisalade aanbood, liet onze Postduif de delicatesse voorlopig aan zich voorbij gaan. Zijn duifje had hem namelijk ook verwend, en wel met een bakkie mihoen zoet-zuur. Zoet-zuur? Ja, zoet-zuur, hoezo? Lachend werd hem duidelijk gemaakt dat hij dit ontbijt waarschijnlijk de hele dag nog zou proeven, maar dat weerhield hem er niet van de zaak te verorberen, hoewel ik wel enige twijfel bespeurde na onze opmerkingen.
Na een stukje rallyrijden in Spa (volgens mijn routeplanner de snelste route), was het snel aankleden en wegwezen geblazen. Er lagen 160 loeizware maar beeldschone kilometers op ons te wachten, en het weer was niets minder dan briljant. De Nis, inmiddels gearriveerd uit Venlo, had de hele bups al ingeschreven, dus zonder vertraging kon het loos. Op de eerste de beste klim was het al afscheid nemen geblazen. Cor en Rini deden verstandigerwijs de 120 kilometer. Ben benieuwd naar hun lijdensweg...
Wij vervolgden onze weg met de beklimming van de Maquisard en vervolgens La Redoute. Voor Maarten de eerste kennismaking met deze legende, en het ging hem redelijk makkelijk af. In de afdaling misten we vervolgens een afslag, waardoor een vervolgens vian een alternatieve klim (naam onbekend) weer naar de route gezocht moest worden. Op een gegeven moment zagen we in de verte weer andere deelnemers, en weer werd het rallyrijden, deze keer met onze wielrennertjes.
Deze mispeer was het startschot voor een ontdek-je-plekje toer die zijn weerga niet kent. Zo'n anderhalf uur hebben we doelloos rondgetoert, wanhopig op zoek naar de route. Een rallytocht gooide telkens roet in het eten, waardoor het weer omkeren en verder zoeken geblazen was. Uiteindelijk hebben we de eerste controle gemist (plus een drietal klimmen) voordat we weer bij L'Ancienne Barrière op het parcours kwamen. Na afdaling hiervan kon er meteen worden begonnen aan de Côte de Bergeval. Wat een heerlijke klim. Vol gas naar boven gespeerd met de Nis in het wiel. Helaas hadden we flink wind tegen waardoor hij een drietal tempoversnellingen nog net kon beantwoorden. Mooie koers! De Mont-le-Soie lieten we vervolgens links liggen om na ruim 90 kilometer eindelijk de eerste pauzeplaats te bereiken. Stervensdruk! Via een omweggetje de bidons gevuld met flesjes Spa, en weer op pad.
Intussen was wel gebleken dat Sjoerd veel beter was dan vorige week. Dat gold ook voor de Nis, maar niet voor mij. Die geleidelijke klimmetjes gingen heerlijk en op het steile werk merk ik wel dat ik meer macht heb. Maar ik blijf het niks vinden, die weggetjes van >10% stijging. De Meulepas zat in de tussentijd geschiedenis te schrijven. Al fietsend vroeg ik me af hoe hij het, met relatief zo weinig kilometers, vol zou houden. Maar telkens verbaasde hij ons door het verlies in de klimmetjes tot een minimum te beperken.
Maarja, dit alles was nog voor de Divine Trinity. Na wat op en af kregen we na zo'n 110 kilometer achtereenvolgens de Stockeu, de Wanne en de Thier de Coo voor de kiezen. Die eerste en laatste zijn zo'n beetje de zwaarste beklimmingen in Belgie. De Stockeu ging nog redelijk, de Wanne ken ik goed genoeg om rustig boven te komen, maar op de Thier de Coo ging traditiegetrouw het nekkie er af. Meer dood dan levend kwam ik boven, waar Sjoerd en Carlo al gezellig stonden te kletsen. Het wachten was op Maarten, en hoe hij deze hel zou overleven. Ondanks alle leed ging dat buiten verwachting goed, hoewel dus wel even zijn fiets te koop gestaan heeft.
Nadat we dit spektakel achter ons konden laten waren het nog slechts twee beklimmingen die ons scheidden van de finish. Beiden waren goed te doen vanwege de redelijke stijgingspercentages, maar het beste was er bij mij wel af. Uiteindelijk stonden stonden we na ruim 8 uur weer in Spa, verschrikkelijk moe, maar mega voldaan.
[img]http://www.actionphototeam.com/evenement/eve_1663/FW_1642.jpg[/img]
Dit was voorlopig de laatste zware klimtocht. Over een dag of 12 vertrekken we naar Barcelonette. Hopen dat alle training ook daadwerkelijk zoden aan de dijk heeft gezet. Ik denk van wel. Ik voel me sterker dan ooit, ik heb de afgelopen maanden meer kilometers gemaakt dan ooit, en volgens mij ben ik ook de nodige kilo's kwijt (even kwijt als mijn weegschaal, vandaar die onzekerheid). Met een trainingskamp van een week in Barcelonette moet het mogelijk zijn om de 3 Ballons binnen de 9 uur te volbrengen.