Wederom een gastbijdrage van de splinterfractie:
Zondagochtend 8.00 uur…..de wekker…..Wekker uitgeslagen en wat hoor ik?.....REGEN…. Aan de ene kant beetje balen omdat ik mijn neie fiets niet kan proberen, maar aan de andere kant…lekker blijven liggen in het bedje. Even Meneer Meulepas een sms sturen dat dit niet echt het ideale fietsweer is.
10.15u met een bammetje voor de tv. Telefoon… Maarten…. Dat hij met 30 minuten voor mijn deur staat. Het zou dan volgens Maarten namelijk droog zijn. Gdvrdegdvr…nah goed dan. Hop fietskleding aan en om 10.45u zat ik helemaal paraat op de bank. Om 10.55u komt Maarten dan toch aangereden. Het druppelt nog een klein beetje, dus beide in regenjack richting de brug van Macharen.
Na een kort gesprek over mijn nieuwe fiets bestijgen we de noodbrug bij Macharen. Deze noodbrug wordt Maarten bijna fataal, want zijn achterwiel breekt slechts een metertje of 2 naar links uit. Vakkundig en rustig als altijd vangt Maarten deze vreemde beweging op, om daarna extra voorzichtig de brug aan de andere zijde af te dalen.
Aangekomen bij het pondje doet Maarten er deze week weer een schepje bovenop. Niet 120km, nee….deze week hebben we al 150km in de benen, aldus een bloedserieuze Meulepas tegen de veerman. Aan de overzijde van de Maas (Gelderland heet dat geloof ik) begint het al snel pijpenstelen te regenen. Vol tegen de wind in (de dikke vette queef…) beginnen we aan de gebruikelijke Maas-Waal route. Stoempen wordt het vandaag, dat is 1 ding wat zeker is.
Net voor Dreumel slaan we echter linksaf ipv rechts. Het wordt een extra groot rondje volgens Maarten, want dan is nodig om de Alpen door te komen. Wederom vol tegen de wind en regen in zetten we koers naar Slot Loevestein in Woudrichem alwaar een heerlijk kopje koffie met biologische appeltaart genuttigd wordt. (Op subtiele wijze maakt Maarten nog even duidelijk ((lees…hij schreeuwde het door de taverne heen)) dat ik de vastgeplakte schapenkeutel wel eens van mijn kin mag verwijderen……leve de vrije schapen op de dijk!)
Na een welverdiende pauze opnieuw op de pedalen gestapt. Na een km of 20 even een korte sanitaire stop voor Dhr. Meulepas. Het was opgehouden met regenen, dus Maarten dacht vast: Zo, en nu ik! Een drietal fietscollega’s spraken ons aan voor een pompje, aangezien een voorband langzaam leeg liep. Maarten greep naar zijn slechts 55 gr wegende handpomp en zette deze op het ventiel. Ik sprak de wijze woorden: Zo, Maarten, denk maar aan je moeder. Waarop Maarten met swerelds oudste beweging startte om wat barretjes in de band te pompen. Het duurde een fractie van een seconde voordat het kwartje bij de fietscollega’s viel, die daarom al schaterlachende hun weg vervolgden.
Even kreeg ik het zwaar, omdat na de pauze het zitvlees en de knietjes de tol van de nieuwe zithouding begonnen op te eisen, maar bij Alem kon de vaart erin, omdat we voor het eerst tijdens deze tocht de wind in de rug kregen. Met een vrolijke 35 in het uur over de gewandeweg naar Oss. Alwaar we bij Dhr. Berendsen nog een heerlijk bakkie troost aangeboden kregen.