Posted on Sunday, April 26, 2009 10:32 PM
Vandaag heb ik voor het eerst Klimmen - Banneux - Klimmen gefietst, en het is meer dan goed bevallen. Eerst maar eens beginnen met het plaatje en cijfers:
140 kilometers en 2000 hoogtemeters, niet slecht voor April. Met Sjoerd, Maarten, Cor en Dirk zaten we dus vlak na negenen op de fiets onder prima weersomstandigheden. Helaas geen Gijs die wegens fysiek malheur moest afzeggen.
Op Ruuds feest van de avond ervoor was de nieuwe DBA-groet ontstaan, dus daar moest de rest van de kliek van op de hoogte worden gebracht. Sjoerd had 'm al gauw onder knie:
Na deze korte instructie ging het in gestrekte draf naar Belgie en werden de eerste klimmetjes met smaak verteerd. Ik had voor de gelegenheid mijn fiets een flinke opknapbeurt gegeven en dat gaf mij en mijn carbonnen ros vleugels. Sjoerd was volgens verwachting de beste klimmer, maar tot mijn verbazing liet Maarten zich op geen van de eerste klimmen lossen. Dirk en Cor kozen wijselijk voor hun eigen tempo.
Eigenlijk was Dirk van plan de korte (90km) afstand te doen, maar op de splitsing bleek hij met een natte vinger over te halen. Vlak na deze splitsing kwam een klim van zo'n 5 kilometer naar de pauzeplek in Banneux, de Cote de Trasenster . En ik ging alleen maar beter fietsen. Boven gekomen kreeg iedereen een keurig lunchpakketje. Cor was er wel aan toe:
Na de nodige smerige praat werd de terugreis naar Klimmen begonnen. Deze liep nogal wat vertraging op door de Cote de Cornesse (what's in a name?):
Het ding was zo lilluk dat Dirk zelfs van de fiets moest. Dit gaf LLL toch wel een morele knauw, en ook de volgende klim moest hij lossen. Echter, zoals het DBA betaamt, werd er op hem gewacht, en kreeg hij zelfs dé groet:
Veel mocht het echter niet baten, want langzaam maar zeker ging het licht uit bij onze McDonald's promotor. Een lekke band en een leeglopende band hielpen daar ook al niet echt bij. Hij sleepte zich naar het eind, maar dat eind liet wat langer op zich wachten dan gedacht. Toen ik voor de 4de keer zei dat het vanaf nu alleen nog maar berg af was geloofde hij me dan ook niet meer. Gelukkig voor hem was het ditmaal wel waar, en kon na 140 kilometer met een zucht van verlichting de fiets in de berm gedonderd worden. Vervolgens konden de diverse thuisfronten gebeld worden om aan te kondigen dat we een stuk later thuis waren dan verwacht. Een chaotisch eind van een heerlijke dag fietsen.
Conclusie: Sjoerd loopt zich weer in te dekken, door te zeggen dat hij te weinig bergop heeft getraind. Nou, daar heb ik verrekes weinig van gemerkt. Maarten heeft iedereen zand in de ogen lopen strooien en kon uitstekend mee vandaag. Voor Cor waren het zijn allereerste lange klimmen (tenminste, hij denkt dat dit lange klimmen waren), en hij hield zich kranig staand. Weinig verval op het eind, nu nog wat harder die bergjes op. Van Dirk zullen we de komende dagen weinig horen, want dan ligt hij nog bij te komen. Toch erg knap dat hij met zo weinig kilometers de rit uitgefietst heeft.
En ik? Ik zeg niks, de concurrentie slaapt nooit. Maar stiekum ging het wel errug goed vandaag. Ik en de Ardennen, da's toch een gelukkig huwelijk.