Met twee potentiele nieuwe lezers is het natuurlijk wel van belang dat de blog geupdate wordt. Een andere reden om weer eens te schrijven is de unieke gebeurtenis dat ik dit weekend zowaar weer eens gefietst heb. De eerste keer dit jaar....
Natuurlijk kies je voor zo'n openingsrit geen makkelijk tochtje over de dijken of over de Vorstengrafdonk. Welnee, de pittoreske omgeving van Maastricht is hiervoor de uitgelezen entourage. Want ja, waarom zou je makkelijk doen als het ook moeilijk kan?
Op uitnodiging van de Nis dus op vrijdag naar Itteren gekacheld, en daar de handjes geschud. Drie paar oude bekende handen (Ruud, Sjoerd en natuurlijk de gastheer) en 2 paar nieuwe handen, namelijk die van Jerry, een fietsvriend van Carlo van boven de rivieren, en Brian, van de familietak van Carlo die wel behept is met enig fietstalent.
De heren hadden vrijdag al over de Limburgse wegen gejaagd, en dat gaf mij een mooie voorsprong voor de zaterdag. Ik zou namelijk wel uitgerust aan de start verschijnen. De kater van het nog niet behalen van de periodetitel door de trots uit Oss werd aan de kant gezet, en na een goede nachtrust, waarbij ik gewoontegetrouw mijn kamergenoot tot wanhoop en een ander slaapplek bleek te hebben gedreven, stond ik na een prima ontbijt vol motivatie aan de start.
Mijn vermoeden bleek waar. Vanaf het begin kon ik er de zweep over leggen, en hing de hele groep amechtig in mijn achterwiel. Alle smeekbedes om het wat rustiger aan te doen heb ik genegeerd. Vol blafte ik de Camerig, de Keutenberg en weet ik veel hoe ze allemaal heten op, om vervolgens een klein kwartiertje te moeten wachten op de rest. Gelukkig begaf Ruud zijn achterwiel het niet, en hoefden Jerry en Brian geen 20 kilometer te fietsen om dit te fiksen, anders hadden we zo'n anderhalf uur pauze gehad waar de rest had kunnen uitrusten.
Nadat dit euvel gefikst was begon het na zo'n 85 km voorzichtig te regenen, en werd er besloten huiswaarts te keren. Dit nam helaas zoveel tijd in beslag doordat ik geen enkele kramp had en het daardoor gelukkig niet rustig aan hoefde te doen dat we ijskoud en zeiknat waren toen we weer bij Carlo's bungalow kwamen.
Dit tegenslagje was echter het enige smetje dit weekend. Zaterdagavond nog een heerlijke hap gegeten (en TOP won toch de periodetitel). Zondagochtend hebben Ruud en Jerry nog wat droge kilometers gemaakt en zo kwam een eind aan een prima weekend.
Jerry en Brian, nice to meet you, en wellicht tot een volgende fietsgelegenheid, en de rest zie ik waarschijnlijk eerder dan me lief is.
Ohja, de titel is een onvervalst stukje Huusses', en verwoordt perfect hoe ik me op dit moment voel.