Dat was het gisteren. Afzien. Het is lang geleden dat ik zo diep ben gegaan.
Met hetzelfde selecte gezelschap als vorige week ging het rond een uur of half negen richting Nistelrode. Fysiek niet helemaal top, want ondanks het tijdig huiswaarts keren zaterdagavond had de alcohol toch enige sporen nagelaten. Ik vertrouwde er op dat dat in de loop van de ochtend wel beter zou worden, maar dat was iets te optimistisch ingeschat. Bij de veel te vroege pauze, (na 18 van de 45 kilometers) was ik nog steeds niet in vorm, en dat zou voor de rest van de ochtend zo blijven. Tot die pauze was het goed te doen, daarna ging het tempo omhoog, terwijl het parcours door de overvloedige regenval alleen maar zwaarder werd. De nieuwe MTB van Dirk hield zich redelijk goed, op een nestje jonge vinken bij de voorrem na. Dirk zelf had er wat meer moeite mee. Een buitegewoon spectaculaire buiteling was het gevolg. Gelukkig voor hem gebeurde dit in het zand, zodat de landing zacht was. Nadat ik me lichtjes van de groep had afgescheiden reed Ruud het gat dicht, Dirk achterlatend. Dat dichtrijden kostte Ruud moeite zei hij, maar daar was weinig van te merken.
Ongetwijfeld was hij uit op revanche voor vorige week, maar ik was niet van plan hem die te geven. Vanaf 15 kilometer voor de finish tot het eind heb ik aan het elastiek gehangen. Ruud bleef maar doorrammen, en ik had echt enorme moeite bij te blijven. Toen een kilometer of 5 voor het eind het licht definitief bij mij dreigde uit te gaan moest ik dan ook het tactische middel van een plaspauze in de strijd gooien. Dat gaf even lucht, maar echt op gang komen deed ik niet meer daarna, en dus werd het nog meer harken. Gelukkig bleek de organisatie de afstand goed in te hebben geschat, en na precies 45 kilometer lag de streep. Meer dood dan levend parkeerde ik de fiets, om vervolgens minstens 10 minuten nodig te hebben op weer een beetje bij te komen. De soep en een flesje sportdrank deden daarbij wonderen.
Een minuut of 10 na ons kwam Dirk aan, en ook die had het niet breed. We maakten ons vervolgens wel een beetje zorgen over Cor. Vorige week vond hij al pittig, maar dat was echt niets in vergelijking met deze tocht. Veel meer modder, veel technischer, en dus al met al veel zwaarder. Na een kleine 20 minuten kwam onze doordouwer vloekend over de finish. Alles deed 'm zeer, maar wel petje diep af voor het doorzetten en uitrijden!
De laatste 10 kilometer weer naar huis gingen voor de wind, maar zelfs dat kon niet verhullen dat ik heel erg diep was gegaan. De rest van de zondag werd kreunend en steunend doorgebracht. Volgende keer een tandje minder, dat lijkt me wel verstanding!
Ik heb vernomen dat de asfaltridders zo'n 85 kilometer hebben gedaan. Of die zo af hebben gezien als wij betwijfel ik. Is Rini nog mee geweest?