Deze ietwat cynische opmerking van Ruud zorgde bij Dirk en mij voor een onbedaarlijk lachsalvo. We hadden een kilometer of 5 gereden en Cor lag, tijdens zijn allereerste MTB tocht, al op apegapen. Gelukkig voor hem ging het daarna een stuk beter. De omstandigheden waren dan ook voortreffelijk. Droog, een waterig zonnetje, en een niet te natte ondergrond. Nadat Ruud Cor nog tot het rijden van de 25 kilometer in plaats van de 44 wilde dwingen, maar Cor dit manhaftig weigerde, ging het alleen nog maar beter met die bebrilde MTB-debutant. Met zijn vieren genoten we van de soep tijdens de pauze, waarna ik Ruud nog maande het rustig aan te doen direct na de pauze.
Toen ik echter, op kop rijdend na een stuurfout van Ruud, werd ingehaald door een als een paard hijgende rijder uit Volkel, werd me dat toch te gortig. Eerst het gat weer dichtgereden om daarna de hijger effe een morele opdonder vanjewelste te geven door hem met een noodgang voorbij te rijden.
Met pijn en moeite kon ik het gat naar zijn teamgenoten dichtrijden. Toen ik daar een paar kilometer achter gehangen had, kreeg ik weer genoeg adem om een rustig achterom te kijken. Tot mijn genoegen zag ik daar niets. Ik had mijn mede DBA-ers er gewoon afgeknald! Lang duurde dat pleziertje niet, omdat de kopman van mijn pelotonnetje verkeerd reed, wat Ruud weer de tijd gaf om aan te sluiten. Met Ruud op kop daarna nog effe een paar kilometer flink doorgejast, om vervolgens op de rest te wachten. Dirk was er al redelijk snel, maar op Cor bleef het wachten. Toen er twee alwat oudere dames voorbij kwamen, keken wij elkaar al vragend aan. Vervolgens stopte er bij ons een al op leeftijd zijnde fietser die wij vroegen of hij misschien een kale vent in een rood jasje had ingehaald. “Ik? Inhalen? Weten jullie wel hoe oud ik ben?” Toen rees het vermoeden al dat er iets mis was. Toen we even later een ventje van een jaar of 8 zagen werd het tijd om de telefoon maar eens te pakken. Cor nam op, en vroeg waar wij waren. Meneer zat al aan de finish! Bij hoog en laag hield hij vol de volle afstand te hebben gereden, hoewel hij natuurlijk verkeerd gereden was, bewust of onbewust. Toen maar afgesproken om rechtstreeks naar het clubhuis te fietsen, waar de thee smaakte als nooit tevoren. Een meer dan bevredigende opening van het MTB seizoen, en ik denk en hoop dat we er met Cor een MTB-er bij hebben. Want ondanks alle geintjes heeft hij zich vandaag kranig geweerd, waarbij met name het nadrukkelijk nee tegen de 25 kilometer opviel.
Speciale noot van kritiek nog voor de aanstaande voormalige penningmeester. Wederom liet hij om vage en onduidelijke redenen verstek gaan, de zoveelste maal in succesie. Waar moet dit eindigen?
Ohja, asfaltridders, jullie nog iets te melden?