Fietskrabbels

Of het zwaar was? Dat dacht ik wel. Sterker nog, het was voor mijn gevoel het zwaarste wat ik gefietst heb, na de Marmotte. De Waalse Pijl dus, bijna 4000 hoogtemeters, 210 kilometer lang en opgeleukt met maar liefst 20 pittige tot zeer pittige klimmetjes. Dat ziet er met de HAC vervolgens zo uit:

We vertrokken op het onzalige tijdstip van 5 uur, en toen we rond 7 uur in Spa arriveerden was het daar net opgehouden met regenen. Gelukkig hebben we de rest van de dag geen druppel meer gezien, ondanks dat het bijna de hele dag bewolkt was. Om half 8 ging het loos, en al vrij snel, na een kilometer of 15 kregen we de Redoute voor de kiezen. Gezien het gedonder met mijn knie vorige week in Luxemburg meteen een goede test of het euvel verholpen was. Dat bleek gelukkig het geval, en dan is de Redoute zo in het begin nog wel te doen. Daarna ging het op en af, zonder echt verschrikkelijk zware klimmetjes, naar de eerste pauze. Het klimmetje voor de pauze verschakelde ik me, en sloeg mijn ketting vast tussen het kleinste blad en het frame. Frame beschadigd, en, zoals bleek nadat we weer op weg gingen, een onwillige schakel in mijn ketting. Daardoor sloeg mijn ketting te pas en te onpas over, maar het bleef binnen de perken. Wel werden de klimmetjes steeds zwaarder en steiler, en met name dat steile ligt me niet zo. Toch liep het helemaal niet slecht bij mij, terwijl Sjoerd en Ruud met jaloersmakend gemak omhoog gingen. De eerste echte zware klim was vlak voor de tweede pauze, de Col de Roche de Frêne. Nooit van gehoord, maar nu wel voorgoed in mijn geheugen gegrift. Alsof het ding van zichzelf al niet zwaar genoeg was, bereikte het overslaan van de ketting daar zijn hoogtepunt. Elke keer als de ketting rond ging sloeg -ie over bij de onwillige schakel. Dat klimt niet echt relaxt kan ik je vertellen, als was het maar vanwege de geirriteerde gezichten om je heen... Het was echter mijn eer te na om tijdens de klim af te stappen, dus doorgeharkt tot de pauze. Daar even duwen en trekken aan de ketting, en bleek het probleem zo verholpen. Had ik nu maar eerder....

Maar goed, snel weer verder. En ondanks dat ik de namen van de klimmetjes niet kende, werden ze er niet gemakkelijker op. Langzaam moesten de beide heren ook af en toe wachten boven, maar de tijd die dat koste viel wel mee. Na de derde pauze konden we ons opmaken voor het zwaartepunt van de tocht: de kilometers 165 tot en met 185, met daarin de Stockeu, de Wanne en de Thier de Coo. Het was mijn eerste kennismaking met de Stockeu, en het genoegen was geheel zijnerzijds. Wat een verschrikking dat ding! De Wanne was mij niet onbekend, en dat maakt het klimmen toch wat relaxter. Als toetje kwam vervolgens de Thier de Coo, en die was bijna net zo erg als de Stockeu. Ik kan je verzekeren dat ik blij was dat ik de vierde verzorgingspost in zich kreeg. Daar aangekomen stonden de heren Vermeulen en van de Kamp een beetje schuldbewust te kijken. Toen ik vervolgens een tirrade over de Stockeu begon af te steken, moesten ze schoorvoetend erkennen dat ze die gemist hadden, de klaplopers! Ik heb nog van ze geeist dat ze zouden omkeren om de Stockeu alsnog te doen, maar zover kreeg ik ze niet.

De laatste pakweg 25 kilometers zouden een makkie moeten zijn, gezien wat we net voor de kiezen hadden gehad, maar dat pakte effe iets anders uit. Allereerst hadden mijn benen besloten dat het wel genoeg was geweest voor vandaag. En daar bovenop begon mijn maag luidruchtig te protesteren als reactie op al het krachtvoer van die dag. De gelletjes en powerbars hadden me van voldoende energie voorzien, maar de krampen die ik er van kreeg even pijnlijk als lastig. In de afdaling van de Haute Levée dus maar even de fiets in de berm en op de hurken. Helaas bleek dat nog niet voldoende, en dus herhaalde dit proces zich tijdens de klim van de Rosier. Laat ik zeggen dat ik tijdens de tweede poging merkte dat het heel erg nodig was. En ook heel veel opluchting gaf. Het laatste stukje naar de top ging vervolgens als vanzelf en de afdaling naar Spa was zeer welkom. Keikapot maar nog meer voldaan plofte ik in de kattebak van Ruuds auto om daar een volle bak macaronisalade naar binnen te werken. Plek zat in mijn maag intussen...

Samenvattend: een prachtige maar loeizware tocht. Ideale voorbereiding op de 3 Ballons.

 

Dit heb ik op WT gezet...over het missen van de Stockeu:

Na de stop waarbij ik Mariken en Stefan tegenkwam moesten we al snel weer omhoog. We zagen de vader van de fietsmaat van Stefan staan en besloten daar even te wachten op Eric. Er werd ons gemeld: dadelijk zit er een flinke afdaling in het parcours, en als je beneden bent dan begint de Stockeu. Wij dalen...door het dorp heen...onderaan linksaf en inderdaad: een flink stijgingspercentage. Maar na een goede 10 minuten fietsen was het wel erg rustig, dus we hebben wat wandelaars aangesproken met de vraag of zij al veel wielrenners hadden zien langskomen. "Ooh ja hoor, heel veel, dadelijk aan het einde van de weg moeten jullie rechtsaf!"

Bij de bewuste afslag kwamen de fietsers ons van links voorbij gevlogen en toen begon ons te dagen dat er wat verkeerd moest zijn gegaan. Maar toen begonnen we direct aan Wanne. Pas later hoorden we dat we de Stockeu hadden gemist, maar omdraaien was niet zinvol. Toch minder, dat je de klim met 340 punten mist.

goed werk mannen, das stevige kost....'
zo te horen is het geen trainings ridje wat jullie gedaan hebben. zijn het lange klimmetjes en zou het voldoende zijn om die te gaan doen als voorbereiding op de marmotte of zijn ze daar te kort voor?

Elke kilometer is er een, maar de klimmetjes zijn veel korter dan het gevreesde hooggebergte. Je hebt meer aan een tocht a la de 3 Ballons dan aan een Waalse Pijl, zegt mijn onderbuikgevoel.

Jawel, maar je doet wel een hoop kracht op met die klimmetjes daar. Bovendien is 9 uur fietsen 9 uur fietsen, dus voor de duur is het ook goed. Maar je hebt gelijk, het best kun je trainen waar je goed in wilt worden. Zullen we maar emigreren naar de voet van de Ventoux?

I'm in, maar liever nog naar Bourg d'Oisans!