Veel verrassingen deze maand in de Scahndpaal. Sjoerd achterhaalt Ruud bijna, die door een blessure relatief weinig kilometers gemaakt heeft. Gijs besteedt zijn vrije tijd in Finland nuttig, en maakt net zoveel kilometers als de kopgroep. Carlo ademt in mijn nek, en ook Maarten en Rini hebben een prima maand achter de rug. En Dirk, tsja Dirk.....
In mei is er ook alweer flink gefietst. Vorige week met Sjoerd en Ruud de Grenslandklassieker gedaan. Onder ideale omstandigheden een prachtige, goed georganiseerd tocht gereden. En een stuk sneller dan vorig jaar: 27 km/u bijna. Niet slecht voor zo'n lange afstand (200 km).
En gisteren stond er weer zo'n monstertocht op het programma: de Jean Nelissen Classic. Na een overnachting in Maastricht (met heerlijke, door Carlo zelf gemaakte macroni-salade, recept tegen geringe vergoeding te verkrijgen) om maar liefst 5 uur weer vertrokken. Na onze gebruikelijke ruzie met Carlo's TruusTruus kwamen we toch op tijd bij de start om daar in droge omstandigheden te vertrekken. Dat duurde niet lang. Niet alleen gutste het zweet me van de kop bij de eerste klim (wat een rotpuist) maar ook de hemelsluizen werden geopend. Maar liefst een uur aan een stuk regende het, maar toen hadden we het ook gehad voor de rest van de tocht, bleek later. Carlo werd na een uurtje geconfronteerd met de matige kwaliteit van zijn trainingen. Hij had weliswaar ongeveer evenveel kilometers in de benen als ik, maar als je alleen rondje van een uur of 2 traint wordt je daar dus goed in. En niet in monstertochten als deze. Na een uurtje of 3 begon zijn vlammetje te doven, om na een uur of 4 definitief uit te gaan, zo leek het. Bij mij gebeurde het omgekeerde. Waar ik Carlo de eerste klimmetjes moest laten gaan, begon de diesel na een uur of twee echt te ronken en vloog ik overal voor mijn gevoel naar boven. Tot Carlo's onmetelijke vreugde was er na 100 km een pauzeplaats en die deed hem goed. Toch was er al besloten het vandaag bij 130 km te laten. Want niet alleen Carlo had een probleem, ook ik kwam niet ongeschonden uit de strijd. Door mijn overschoen mee klikken in het pedaal bleek mijn linkervoet gefixeerd te staan op het pedaal. Daar kwam ik pas achter toen mijn knie lichtjes begon op te spelen. Meteen het probleem opgelost, maar zoals na de pauze bleek, te laat. Op het eind kon ik vanwege de pijn helemaal geen kracht meer zetten, en heb ik me naar het eind gesleept.
Resultaat van de tocht: Carlo heeft nieuw inzicht gekregen in trainingen en wat daarbij komt kijken en ik zit met gloeiende knie dit verhaal te tikken. Of ik woensdag haal betwijfel ik een beetje, ik wil niks forceren. Dinsdag een test doen en als dat helemaal pijnvrij gaat ga ik mee, anders niet. Overigens dient er nog wel het één en ander geregeld te worden voor komend (lange) weekend. Morgen maar even contact over hebben?