Posted on Sunday, January 14, 2007 10:42 PM
Vandaag was een rit in het kader van: "het moet niet gekker worden". Allereerst de opkomst. Op zich al uniek dat er 6 aanwezigen waren, maar in januari is dat helemaal iets bijzonders. Alleen Dirk (moest toeteren) en Rini (?) lieten verstek gaan. Daarnaast ging het vandaag meteen al over de 100 km. Een ambitieus plan, dat met dank aan iedereen, behalve Maarten en mij, tot een goed einde werd gebracht. Windje mee tot aan Ravenstein, en daar bleek dat de viaductsprint vandaag absoluut niet aan mij besteed was. De training van gisteren was nog niet helemaal verteerd. Gijs daarentegen wist verrassend die sprint te winnen. Daarna begon het geknok tegen de wind richting Tiel en vandaar naar Zaltbommel. Ruud pakte de tweede sprint op de Prins Willem Alexanderbrug, waardoor ik nog steeds aan de leiding ga met 2 overwinningen. In een ander klassement, namelijk dat van de lekke banden, nam Ruud wel de leiding over. De hele weg was hij al op zoek naar scherpe steentjes en stukjes glas en na een kilometer of 60 lukte het eindelijk. Een paar kilometer verderop deed zich eindelijk de gelegenheid voor om te stoppen voor een bakkie pleur en een appelgebak. We werden allerhartelijkst ontvangen door een Gelderse dame, die mij meteen bijstond in de voortdurende strijd tegen de Brabanders. Mede dankzij haar lekkere koffie, en de klepperende ooievaar in het schitterende Gelderse landschap werd deze ronde met overmacht beslist in het voordeel van Gelderland.
Na de pauze ging het de brug over, en werd er, voor Maarten en mij in ieder geval, net te hard koers gezet richting Oss. Stevige wind in de rug, en toch nog flink aan de bak. Het lijkt er op dat we meer dan één "Vermeulentje" in de gelederen hebben. Vlak voor het binnenrijden van Brabant werden we onaangenaam verrast door een valpartij. Een omgewaaide boom, die deels boven het wegdek hing, werd door Carlo en mij te laat gezien. Mijn waarschuwing bereikte Carlo net te laat, zijn fiets bleef haken in de takken van die boom, en hij knalde keihard met zijn achterhoofd op het asfalt. Gelukkig had hij zijn helm op, anders was het leed niet te overzien geweest. Nu bleef het (hopelijk) bij een beetje hoofdpijn, een kapotte helm en een verbogen rem.
Toch wel onder de indruk werden rustig de laatste kilometers afgelegd, waarna werd besloten de naborrel deze keer te laten voor wat hij was, omdat het toch wat later was geworden dan gepland.