Fietskrabbels

Ballonen blazen is makkelijker……

Toch maar zes uur vertrekken. Nadat we te horen hadden gekregen dat de Vogezen best een eindje cruisen is zijn we toch maar om zes uur de auto gaan pakken. Hup alles in la voiture en gaan. Nog ff tanken in hollanda (de baas betaald) en zo gingen we de grens over. In luik werden we door de moderne techniek door het oude centrum geleid. En ja dan ga je toch blind op dat stomme ding vertrouwen. Dat was deze keer niet zo erg. Door een foutje van de navigator reden we opeens dwars door de Giro caravaan. Snel de auto uit en kijken wat voor schoon materiaal uit de vrachtwagens te voorschijn kwam. Was Rini er nu maar bij, veel verder dat bonjourno kwamen we niet. Sjoerd heeft al gesolliciteerd als bidonvuller bij gerolsteiener. De auto weer in en koers naar Les Vog. Maar niet te snel, eerst 50 km langzaam rijden door ardenne.  Die Belgen houden wel van een stukkie weg op breken. Net voordat we bij Tim en Miriam zouden aankomen moesten we toch wat eten, er stond tenslotte nog een stevige rit op ons te wachten. Geen pasta te krijgen, dan maar een steak in le Pussey. Genoeg reden om in de lach te schieten. Toen we de groentjes bij de steeeek zagen was er geen houden meer aan. Ik moest even naar de wc om daar mijn lach bui weg te drukken. Bij T en M aangekomen de spullen in de kamer, fiets kleding aan. De zon scheen dus laten we de regenjasjes maar in het huisje en ach droge kleding voor de terug weg is voor mietjes. Al met al niet echt voorbereid naar de bergen. We hadden in het boekje ‘fietsen in de vogezen’ een mooi ritje uitgezocht. Twee cols van 4 a 5 % van 17 kilometer klimmen. De Servance en de d’Alsace aan de makkelijke kant. Wij als onervaren klimmers wilden ons zeker niet over de kop fietsen zoals die andere malloten altijd doen (eric, ruud...) Wij hebben met een maximale hartslag van z’n 150 rustig beide bergen bedwongen. Dat het raar weer kan zijn in de Vogezen, bleek wel uit het feit dat we boven op de Servance een paar honderd meter moesten klunnen door de sneeuw. We stonden er tot de enkels in. De afdaling was ook al niet veel beter. De eerste paar kilometer was bezaaid met takken op de weg. We moesten zelfs nog een boompje aan de kant leggen om door de kunnen. Hop naar beneden, al snel bleek dat een buikje zijn voordelen heeft. Ik kon met mijn massa lekker snel dalen. Wachten op elkaar in een afdaling heeft geen zin. De remblokjes hebben het al zwaar zat met nat wegdek. Beneden weer samen naar de volgende col. Ook deze ging makkelijk omhoog met de gedachte aan de rit van morgen spaarden we onze benen.

Veel en veel te laat arriveerde we weer in het gezellige huisje van T en M. Zij hadden het eten bewaard voor ons. We hebben daar onze buikjes weer rond gegeten en onze stoere verhalen over de eerste klim ervaringen verteld. Nu nog een route voor morgen zoeken. het plan was om de petit ballone te doen, maar het bleek dat we die al min of meer in omgekeerde volgorde hadden gedaan. Boekje weer open, en we lieten ons oog vallen op de Koningen rit 75 kilometers met 3 cols waarvan 2 van 7. 5% gemiddeld. Snel naar bed en dicht tegen Sjoerd aangekropen, al was dat maar voor korte duur. Er kwam zoveel lucht uit die jongen dat ik bijna een arts wilde bellen.

Ontbijten, betalen en gedag zeggen. Tot over 4 weken. Alle spullen in de auto en weer op naar de cols. We wilde de auto zo parkeren zodat als we na de koningen rit nog energie over hadden de Grand balonne ook nog wel even zouden kunnen doen. We parkeerde de auto boven op de berg bij Route de Crete. Via route de crete naar Munster. We zaten nog geen 10 minuten op de bike en de donkere wolken pakten zich samen en ja hoor, regen. BBbrrr was is het dan koud op 1400 meter. Gelukkig was het niet van lange duur en in het dal scheen de zon en de tempratuur liep op tot 22 graden. Op naar de petit Ballone, deze klim was aanzienlijk moeilijker dan die van gister. Ieder van ons reed zijn eigen tempo. Ik zat vast aan mijn 39 voor en moest dus redelijk op kracht fietsen en sjoerd reed met zijn kleine verzetje de hele klim vlak achter mij. Boven aangekomen waren we beide zeer tevreden over het resultaat. Dit was de eerste echte lastige klim en we zijn zomaar boven!! Op naar beneden met een rot vaart de berg af, Yes wat is dat dalen gaaf. Ik kan niet wachten om de Mt ventoux te dalen. Beneden aangekomen blijkt dat we de petit vanaf de verkeerde kant zijn beklommen en staan we wederom in Munster. Na enig beraad en overleg met de locals maar een nieuwe route uitgestippeld en weer op weg.

We hadden niet echt een idee wat ons te wachten staat. Onderweg een echte (le first plan )en een klein colletje bedwongen en onze benen begonnen nu toch echt wel moe te worden. Maar ja, de auto staat boven op de grand balonne, tijd voor zeuren hadden we dus niet. De laatste klim omhoog, Le Merkenstien, was geen kleine jongen. Ik draaide mijn verzet vierkant omhoog, op souplesse fietsen was geen optie meer. Maar na stevig wat klagen en veel gas verlies, toch boven aangekomen bij de auto. Phoe, we hadden allebei het gevoel dat het een overwinning op ons zelf was. Na 110 zware kilometers ging de fiets zeer smerig de auto in. Ondertussen was het wel 19:30, dat wordt nachtwerk. Onderweg nog stevig gegeten bij Le Big Mac en met volle buiken en slaperige hoofden naar nederland. Om 2:30 viel ik voldaan in slaap. De dag erna was mijn lichaam erg vermoeid, maar nu vandaag, dinsdag is de vermoeidheid grotendeels weg en ben ik al weer aan het bedenken waar ik donderdag heen ga fietsen.

Sjoerd en Gijs