En het bewijs daarvan is vandaag weer geleverd! Na 110 kilometer, vlak voor de tweede pauze, zat onze plaatjesdraaiende Hissenaar er volledig doorheen. Hij zei dat dat kwam door de 1500 hoogtemeters in 110 kilometer, ik hield vol dat vermoeidheid tussen de oren zit. Angst was het, angst voor wat nog komen zou. Dat viel uiteindelijk reuze mee. Een kopje koffie en een stuk aarbeiengebak (met slagroom) deden wonderen, en langzaam maar zeker begon het motortje van de Nis weer te pruttelen.
Het laatste uur hebben we nog vol doorgetrokken om uiteindelijk net iets meer dan 9 uur brutto nodig te hebben voor 195,6 kilometer. Voorwaar een respectabel getal, en ik lieg niet als ik zeg dat ik het aardig in de beentjes kan voelen. Netto had ik iets minder dan 8 uur nodig. Dankzij de Nis heb ik het gelukkig wat rustiger aan moeten doen, zodat het een uitstekende training was. Tevens was het mentaal een prima training. Carlo had in het kader van de psychologische oorlogvoering een enorme kraak in zijn zadel meegenomen. Natuurlijk het gevolg van achterstallig onderhoud. Ook een 20-tal keer hier iets over zeggen kon hem niet verleiden tot nemen van actie. Uiteindelijk kon ik het opbrengen er niets meer over te zeggen..... Bijgaand onze tocht van vandaag:
Het wachten is nu op de verhalen van Sjoerd en Gijs. Die zijn dit weekend in de Vogezen geweest. Zaterdagavond druppelden er al verhalen binnen over sneeuw en slecht weer, ben dus benieuwd!
Tevens heb ik uit onbetrouwbare bron vernomen dat Rini zijn fiets zaterdag ontploft is. Kan iemand daar licht in de duisternis brengen?