Fietskrabbels

...als je twee keer in het weekend wilt fietsen, nietwaar Rini?

Effe beginnen bij het begin. Zaterdag was er redelijk weer beloofd, en ik wilde eens een duurtocht maken, langer dan 2,5 uur. Ruud, Rini en Carlo wilden ook gaan fietsen, dus het nuttige met het aangename vereenigd, en met z'n vieren op stap gegaan. Op de dijk bleek het echt heel hard te waaien, dus moest de versnelling een tandje terug, hoewel Ruud daar anders over dacht. Bij Neerloon draait de dijk wind af, en geven we even vol gas. 55 km/u met het windje in de rug. Vlak daarna dalen de andere drie de dijk af richting Reek, en ik ga solo verder richting Nijmegen. Ik rij naar Plashoek, pak daar dat oervervelende klimmetje, daal weer af en rij tenslotte over de dijk met het windje in de rug weer naar huis. 103 kilometer in 4 uur D1. Snelheid is niet belangrijk, wel dat ik het prima vol kon houden, hoewel ik het laatste half uurtje wel wat moe werd. Maar dat kan ook tussen de oren gezeten hebben.

De volgende dag stonden er ruim 100 km op het programma bij de Postduiven. Teringvroeg ging de wekker. Met Dirk (!) Ruud en Rini werd de tocht vanaf de Postduif aangevangen en er gebeurde me iets vreemd. De hartslag was met geen mogelijkheid omhoog te krijgen, terwijl ik met toch prima voelde. Maar bij 130 hield het wel zo'n beetje op. Of het vermoeidheid is of juist goede conditie, ik weet het niet. Feit is dat ik me erg goed voelde en geen last had van de rit de dag ervoor.

Dit in tegenstelling tot Rini. Waar hij een paar weken geleden nog ruim 100 kilometer is slechte omstandigheden vol hield, was de rit van zondag (na de kilometers van zaterdag) toch te veel voor 'm. Bij de pauze zat hij er al als een zak hooi bij, en sprak het vermoeden uit dat het wel eens lastig kon worden. Ik zag Dirk dit tafereel met genoegen aanschouwen. Hij had het ook niet makkelijk, maar zag er een stuk frisser uit dan de Diesel uit de Kerkstraat. De pauze had Rini geen goed gedaan, want al na een paar kilometer knakte hij als een bloemetje in de wind. Kreeg geen trapper meer rond. Dirk zat stilletjes te juichen op de fiets, en Ruud en ik regelden met de Postduiven dat die door konden. Want als we op Rini moesten wachten kon het wel eens nachtwerk worden.....

Ondanks dat we wind mee hadden ging het via de kortste weg naar huis niet harder dan 25 in het uur. Jammer, want ik had me voorgenomen nog wat kopwerk te doen na de pauze om te kijken hoe dat zou gaan. Nu werd het een hele lange hersteltraining. Intussen kwam er langzaam weer een beetje leven in Rini, en eenmaal thuis kraamde hij als vanouds weer allerlei onzin uit. Iets over sociaal leven of zo, en dat het misschien wel handig was wat meer te trainen, want hij had wel wat gedaan afgelopen winter, maar ook weer niet echt veel. Of dat "wat" sloeg op trainen werd ons niet helemaal duidelijk.

Maar goed, Rini weet waar hij aan toe is. Komende week weer een beetje in het donker fietsen. Volgende week zondag in ieder geval de tocht van de Postduiven op zondag (half 9 bij mij).