“Ik had vandaag superbenen”, kent u die uitdrukking? Ik moest daar aan denken toen we in de auto op weg naar huis zaten. Zo voelt dat dus, superbenen.
Om de onchristelijke tijd van 5.30 uur gaat de wekker af, en rol ik mijn bed uit. Het duurt ongeveer 5 minuten voordat ik weet waarom ook al weer. Ohja, vandaag gaan ik met Ruud en Carlo Mechelen - Francorchamps - Mechelen fietsen. 150 kilometer door de Belgische Ardennen. Nog even wat klimmetjes doen voor we naar Italie afreizen, en natuurlijk om Carlo kennis te laten maken met klimmen en afstanden boven de 100 kilometer. Dat kan nog lachen worden vandaag.
Met dank aan de Tom in Ruud z'n routeplanneer staan we rond half 9 aan de zonovergoten start. De Nis heeft tot dan toe het hoogste woord gehad, dus het wordt echt hoog tijd dat we gaan fietsen. Trapsgewijs gaat het Belgie in. Geen meter vlak, op en af, zonder dat er echte klimmetjes in zitten. Pas na een kilometer of 30 moeten we uit het zadel, en traditiegetrouw naait Ruud er vol gas tussenuit. Carlo blijkt ook behept met het “dat laat ik me niet gebeuren” virus en vliegt er vol achterna. Ik heb al wat vaker met dit bijltje gehakt en laat die twee maar. Vlak voor het eind van de klim veeg ik Carlo op en die verzucht dat het misschien niet zo slim is om zo te fietsen. Scheelt mij weer uitleg. Na 45 kilometer hebben we pauze en ik zie langzaam de twijfel bij De Nis ontstaan. Nog ruim 100 kilometer te gaan, dat is ver. Hij besluit dan ook tot de volgende post alles op z'n gemak te doen. Een wijs besluit blijkt, want dit gedeelte van de tocht is het zwaarst. Het blijft op en af gaan, maar nu komen er echte klimmetjes bij. Eerst de klim bij Becco naar de top van de Hauteregard. Vervolgens de Côte de la Vecquée, en tenslotte de Rossier. Bij de eerste twee klimmetje test ik mezelf uit en ik heb het gevoel dat ik naar boven vlieg. Ik kan een hoogbeentempo vasthouden, hoef niet naar de kleinste versnelling (30*23) maar kan alles af met 19 en de 21. Ruud blijft bij Carlo in de buurt, die de diverse klimmetjes opvallend gemakkelijk verteert. Bij de Rossier roepen Ruud en ik tegen Carlo “tot op de top” en ontstaat er een wedstrijdje tussen ons. Ik begin op kop met een fors tempo en baal er eigenlijk al van dat Ruud dat zo lang kan volhouden. Sterker nog, na een kilometertje hoor ik 'm opschakelen en schuift hij voorbij. Godverdegodver, wat gaat hij hard. Hij loopt van me weg, 1 meter, 2 meter, 3 meter. Dan besluit ik maar te forceren, ik jaag mij hartslag nog wat hoger en sluit weer aan in zijn wiel. Gelukkig schakelt hij even terug en kan ik op adem komen. Opvallend snel herstel ik in zijn wiel (effe de 23 er op) en dan waag ik het. Ik schakel naar de 21, hou mijn beentempo vast en steek Ruud voorbij. Achter me hoor ik zijn versnellingsapparaat ratelen. Hij neemt de uitdaging weer aan. Ik hou het tempo een paar honderd meter vol, maar Ruud blijft in mijn wiel. Terug naar de 23, effe lucht happen. Ik hoor Ruud bijna opgelucht ook terugschakelen. Weer zakt mijn hartslag snel en voel ik weer kracht in mijn benen, dus hoppa weer de 21 erop en gas geven. Weer gaat Ruud mee. Nu wordt het voor mijn gevoel iets vlakker, de 19 gaat er op en nog een keer harder trappen. Nu hoor ik Ruud niet schakelen. Ik durf niet om te kijken, maar ik voel dat Ruud niet meer kan volgen. Dat is goed voor de moraal en ik doe er nog een schepje boven. Pas vlak voor de top, bij de bocht naar rechts, durf ik door de bocht naar achteren te kijken. Niemand te zien. Op de top komt Ruud een minuutje na mij boven en we genieten nog na van de strijd. Sneller dan verwacht is de Nis boven en dalen we weer af. Volgens Ruud (nu zonder routeplanner) is de pauze op ongeveer 95 kilometer. Daar zijn we allemaal wel aan toe. De bananen en krentebollen zijn op, de drinkbussen leeg, dus verzorging is welkom. Zonder zijn Tom blijkt Ruud echt een stuk minder betrouwbaar, route-technisch gezien. Pas na 101 kilometer (zoals ook keurig op het routekaartje stond) is de pauze. Dit keer rusten we wat uitgebreider. Wat dat betreft is het erg prettig om Carlo er bij te hebben. Op het moment dat hij gezellig begint te bomen wordt het weer tijd om te vertrekken. Carlo had intussen alle vertrouwen dat hij het eind zou halen en durfde dus ook wat meer inspanning te leveren, ondanks dat hij eigenlijk nog nooit meer dan 100 km op de fiets had gezeten, laat staan in zo'n heuvelachtig terrein. Met hier en daar nog wat klimmetjes ging het voornamelijk bergafwaarts en werd er nog een anderhalf uur stevig gekoerst. Zonder problemen werd de finish gehaald 6,5 uur brutto volgens mij. Lekker doorgereden dus, en na een versnapering moe maar voldaan de auto in. Onderweg leek Carlo het snelst te herstellen, als de hoeveelheid uitgekraamde onzin tenminste een graadmeter is. Je kunt het zo gek niet bedenken of we hebben er over gesproken. Van de onverdiende 4-3 nederlaag van de trots van HVCH tot het beleid bij Talpa, you name it.
Op uitdrukkelijk verzoek van de heren bijgaand het hoogteprofiel:
Nog een weekje werken en dan gaat het loos. De 3 van gisteren zijn er in ieder geval klaar voor, dat mag de conclusie wel zijn.
Overigens heb ik in de wandelgangen vernomen dat De Nis ook plannen had om zijn ervaringen van gisteren aan het digitale papier toe te vertrouwen. Uiteraard stel ik daarvoor graag ruimte beschikbaar op deze weblog!